Τοπίο στην ομίχλη

Ενας Γερμανός, ένας Ισπανός, τρεις Γάλλοι, ένας Πορτογάλος, ένας Κροάτης, δύο Βραζιλιάνοι, ένας Αργεντινός και ένας Ουρουγουανός αποτέλεσαν την αρχική ενδεκάδα της Μπαρτσελόνα την περασμένη Κυριακή απέναντι στη Λεγανές.

Για πρώτη φορά στην ιστορία τους στην Πριμέρα Ντιβισιόν, οι «μπλαουγράνα» ξεκίνησαν αγώνα με δέκα ξένους.

Μάλιστα, από την ενδεκάδα τους, μόνο ο Ισπανός (Σέρτζι Ρομπέρτο), ο ένας εκ των δύο Βραζιλιάνων (Ραφίνια) και ο Αργεντινός (Λιονέλ Μέσι) εκπροσώπησαν τη Λα Μασία.

Είχαν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια και δύο μήνες από τον Νοέμβριο του 2012 και την αναμέτρηση της Μπαρτσελόνα με τη Λεβάντε για τη λίγκα…

Τότε που ο μακαρίτης Τίτο Βιλανόβα παρέταξε 11 παίκτες, όλους βγαλμένους από τα νεανικά τμήματα του καταλανικού συλλόγου!

Μόλις τέσσερα χρόνια και δύο μήνες, διάστημα ικανό όμως για να αλλάξει σταδιακά η ταυτότητα των «μπλαουγράνα» και να ελαττωθεί σημαντικά έως ανησυχητικά η παρουσία της Λα Μασία στην πρώτη ομάδα.

Το είχε προβλέψει ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον προ εξαετίας, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ από την Μπαρτσελόνα με 3-1:

«Είναι η καλύτερη ομάδα που έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ στα τόσα χρόνια μου ως προπονητή. Κανείς δεν μας έχει «πατήσει» έτσι… Ομως για πόσο θα διαρκέσει; Πώς θα αντικαταστήσουν αυτή την ομάδα στο μέλλον; Σίγουρα ως σύλλογος έχουν τη σωστή φιλοσοφία, όμως δεν είναι εύκολο να βρεις ξανά Τσάβι, Ινιέστα και Μέσι…»

Τα χρόνια πέρασαν και τα λόγια του Σκοτσέζου έρχονται ξανά στον νου.

Ο Τσάβι έχει φύγει και η απουσία του είναι εμφανής, οι τραυματισμοί έχουν περιορίσει τη συμμετοχή του 33χρονου Ινιέστα και ο Μέσι καλείται να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Ο Σέρτζι Μπουσκέτς και ο Πέδρο είναι οι τελευταίοι «απόφοιτοι» της Λα Μασία που βρήκαν μόνιμη θέση στην πρώτη ομάδα – και έχουν περάσει από τότε οκτώ χρόνια!

Μόνο ο Τιάγκο Αλκάνταρα, το 2011-12, και ο Σέρτζι Ρομπέρτο πέρσι κατάφεραν να βρίσκονται στον τερέν για πάνω από το 50% των αγωνιστικών λεπτών της ομάδας.

Ο υποδιευθυντής του αθλητικού τομέα, Τζόρντι Μέστρε, δεν δείχνει να ανησυχεί:

«Η δουλειά στη Λα Μασία είναι εντυπωσιακή και ζηλευτή. Το ότι δεν φτάνουν οι παίκτες των φυτωρίων στην πρώτη ομάδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν επενδύουμε στην ποδοσφαιρική μας σχολή. Ολοι θα θέλαμε να είμαστε σαν την Αθλέτικ Μπιλμπάο, με όλους τους παίκτες βγαλμένους από τις νεανικές μας ομάδες. Μάλιστα φτάσαμε κοντά, με μια μοναδική γενιά. Ομως αυτό δεν συμβαίνει πάντα»…

Η εν λόγω γενιά ήταν τόσο μοναδική που φάνταζε κανόνας, αλλά τελικά ήταν η εξαίρεση.

Μια χρυσή φουρνιά από το ίδιο «εργοστάσιο»: Τσάβι, Αντρές Ινιέστα, Σέρτζι Μπουσκέτς, Λιονέλ Μέσι, Πέδρο, αλλά και οι Ζεράρ Πικέ και Τζόρντι Αλμπα, που μεγάλωσαν στη Λα Μασία, πωλήθηκαν νωρίς και επέστρεψαν στις ρίζες τους.

Οσο όμως κι αν αποδεχτεί κανείς την εξαίρεση, δύσκολα κατανοεί πώς η… γραμμή παραγωγής στέρεψε τόσο γρήγορα.

Κατά πολλούς, η παρακμή της Λα Μασία ξεκίνησε με την αναρρίχηση του Σάντρο Ροσέλ στον προεδρικό θώκο των «μπλαουγράνα».

Αυτός υπέγραψε τη στροφή του συλλόγου στις μεγάλες μεταγραφές, οι οποίες εν μέρει χρηματοδοτήθηκαν από το συμβόλαιο των 130 εκατ. ευρώ με την Qatar Foundation.

Μια συμφωνία που έβαλε τέλος στην παράδοση του καταλανικού συλλόγου να μη φέρει η φανέλα καμία πληρωμένη διαφήμιση.

Από το 2010 και μετά, σταμάτησε παράλληλα η επένδυση της Μπαρτσελόνα σε καλούς προπονητές για τη Λα Μασία.

Ο Χοσέ Ραμόν Αλεσάνκο και ο βοηθός του, Αλμπερτ Μπενάιγκες, που διηύθυναν το «εργοστάσιο των ονείρων» από τον καιρό που ο Πεπ Γουαρδιόλα προπονούσε την Μπαρτσελόνα Β’, αμφότεροι απολύθηκαν.

Κατόπιν έφυγε ο Αλμπερτ Καπέγιας, που προτίμησε την Μπρόντμπι από το να μείνει στη Βαρκελώνη, απολύθηκε ο Κίκε Αλβαρες, ενώ ο Οσκαρ Γκαρθία αναγκάστηκε σε παραίτηση.

Ο τελευταίος μάλιστα, με εξαιρετικά αποτελέσματα με την Under-19, εθεωρείτο ιδανικός διάδοχος του Λουίς Ενρίκε για την Μπαρτσελόνα Β’.

Ομως αυτό δεν έγινε, καθώς η στενή του σχέση με τον Γιόχαν Κρόιφ δεν άρεσε στους ιθύνοντες των «μπλαουγράνα».

Αντί για τον Οσκαρ Γαρθία, τους πιτσιρικάδες ανέλαβε ο Εουσέμπιο Σακριστάν, η ποδοσφαιρική φιλοσοφία του οποίου απέχει αρκετά από την παράδοση της Λα Μασία: εστιάζει περισσότερο στην άμυνα, παρά στο επιθετικό ποδόσφαιρο μέσω κατοχής.

Κάτι που λειτουργεί σαν τροχοπέδη για τα παιδιά που ονειρεύονται να μεταπηδήσουν στην πρώτη ομάδα.

Η νέα φιλοσοφία, που στην πράξη αποδυνάμωσε τα φυτώρια, αποτυπώνεται στα λόγια του Αλμπερτ Σολέρ, διευθυντή των επαγγελματικών τμημάτων της Μπαρτσελόνα:

«Το μότο του συλλόγου παραμένει το ίδιο: να κερδίζουμε τα πάντα με τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό παικτών από τα φυτώριά μας. Ομως, αν δεν διαθέτει κανείς τους κατάλληλους ποδοσφαιριστές στα νεανικά του τμήματα, πρέπει να τους αναζητήσει αλλού».

Ετσι, αντί να πλαισιώνονται οι αστέρες της πρώτης ομάδας από νεαρούς παίκτες της Λα Μασία, πλέον καταφτάνουν στο «Καμπ Νόου» ακριβές μεταγραφές.

Κάποιες είναι εξαιρετικές, όπως οι Λουίς Σουάρες και Νεϊμάρ.

Φέτος, ίσως στη χειρότερη σεζόν των τελευταίων χρόνων από άποψη αποδοτικότητας των μεταγραφών, αποκτήθηκε ο πανάκριβος Πορτογάλος μέσος Αντρέ Γκόμες (με τα μπόνους φτάνει έως και 60 εκατ. ευρώ), ο Σαμουέλ Ουμτιτί έναντι 30 εκατ. ευρώ για την άμυνα και οι Αλκάθερ, Ντιν, Σίλεσεν, Ντένις Σουάρες που ζεσταίνουν τον πάγκο.

Αυτή η πολιτική των τελευταίων χρόνων ανάγκασε τους απόφοιτους της Λα Μασία Πέδρο, Τιάγκο Αλκάνταρα, Μαρκ Μπάρτρα, Αλεξ Γκριμάλντο και Αντρέ Ονάνα -για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα- να αναζητήσουν αγωνιστικά λεπτά στην Τσέλσι, την Μπάγερν Μονάχου, την Ντόρτμουντ, την Μπενφίκα ή τον Αγιαξ αντίστοιχα…

Ο Πεπ Γουαρδιόλα δήλωσε κάποτε πως «δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από το να κάνει το ντεμπούτο του με τους μεγάλους ένας παίκτης από τη Λα Μασία. Είναι σπουδαιότερο και από την κατάκτηση ενός τίτλου».

Τότε, σημασία για τους «μπλαουγράνα» είχε να βλέπουν δικά τους παιδιά να υπηρετούν το ξεχωριστό παιχνίδι της Μπαρτσελόνα, έτσι όπως το έμαθαν στα φυτώρια.

Πλέον όμως, σημασία έχουν οι τίτλοι, οι νίκες, όχι ο τρόπος…

Γι’ αυτό, η Μπαρτσελόνα παραμένει μεν μεγάλη ομάδα, αλλά έχει χάσει τη μοναδική ταυτότητά της.