Φοβάσαι ότι δεν είσαι κακός

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα 

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο τους λογοτεχνικό ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Επιστολογράφος μας η Εύη Νικήτα 

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Αγαπητέ μου Ρόντια,

Σήμερα τακτοποιώντας το γραφείο μου, βρήκα στο συρτάρι το σκίτσο με το κάρβουνο. Φοράς εκείνο το μαύρο στρατιωτικό παλτό με τα μεταλλικά κουμπιά, μοιάζεις με στρατηγό αν και με πρόσωπο λίγο χλομό (αυτό το θυμάμαι εγώ). Αυτονόητο με τέτοιο κρύο, ο Θεός ξέρει πόσο καλά σάς ταΐζουν κιόλας.

Ευτυχώς που κρατιέται ακόμα πάνω του και για τους δυο σας η Σόνια. Αλήθεια, πώς είναι; Ελπίζω να βλέπονται ακόμα με την αδερφή σου μετά τον δύσκολο θάνατο της μητέρας σας. Χα χα, παντού γυναίκες, Ρόντια, πάντα σε ζήλευα! Νομίζω ακόμα και η γριά σ’ αγαπούσε. Είμαι σίγουρος.

Στο κάτω κάτω, τι έκανες; Την απάλλαξες απ’ τη λιγδιασμένη ζωή τού να υπηρετεί τους άλλους. Μια ψείρα στο κεφάλι της κοινωνίας ήταν. Η Ελισάβετ ας μη φύτρωνε εκεί που δεν τη σπέρνανε. Παράπλευρες απώλειες, κανένας μεγάλος στρατηγός δεν κόλλησε σ’ αυτά. Σου βγάζω το καπέλο!

Ετσι θα βοηθούσες τις «γυναίκες σου». Αυτό που δεν καταλαβαίνω ακόμα, όμως, αγαπητέ μου Ρόντια, είναι γιατί τα άφησες. Τόσα καλούδια είχε πίσω απ’ το κομό, το ήξερες. Τι να κάνει ο Ρομπέν των δασών χωρίς λεφτά; Δεν ξέρω, κάτι δεν μου κολλάει.

Και στην κηδεία του Μαρμελάντοφ ούτε ένα δάκρυ; Μετάνιωσες; Φοβάσαι; Φοβάσαι. Ξέρω. Ξέρω τι φοβάσαι. Φοβάσαι ότι μαζί με τη γριά σκότωσες και τον εαυτό σου. Φοβάσαι ότι η Σόνια αγαπά κάποιον άλλον, τον καλό Ρόντια, εκείνον που ονειρεύεται.

Φοβάσαι ότι γουστάρεις την ικανότητα να το κάνεις και μόνο αυτό. Φοβάσαι ότι δεν είσαι κακός, αλλά πρόστυχος κι ο πρόστυχος όλα τα αντέχει. Αλλά μη φοβάσαι. Ολοι θα πεθάνουμε. Θα περάσουμε απ’ το σκοτάδι της μήτρας στο σκοτάδι της γης.

Λίπασμα για τους επόμενους. Εσύ, εγώ, η γριά, όλοι με την ίδια γεύση. Παράτησε τα σχέδια «εξυγίανσης» και κοίτα να σκεπάζεσαι καλά εκεί πέρα μην αρπάξεις καμιά πνευμονία. Προσοχή, καλέ μου Ρόντια· η υπερβολική αγάπη στον εαυτό μας είναι αρρώστια.

Αναφέρεται στον Ρόντια Ρασκόλνικοφ και στο «Εκλημα και Τιμωρία» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Η νουβέλα «Οδοντωτή μνήμη» (Ιωλκός, 2016) είναι το πρώτο βιβλίο της Ε. Νικήτα.