Η εξήγηση της αναγέννησης του Μπεργκ

Ο Μάρκους Μπεργκ επέστρεψε για τα καλά στα γνώριμά του στάνταρ, σκοράροντας κατά ριπάς και καταρρίπτοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο τις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Η αγωνιστική του αναγέννηση είχε ευεργετικές συνέπειες ως προς την αγωνιστική εικόνα και τα αποτελέσματα του Παναθηναϊκού, έχει όμως και ποδοσφαιρική εξήγηση.

Ο Σουηδός άσος του «τριφυλλιού» πέρασε ένα διάστημα ντεφορμαρίσματος το οποίο αποτέλεσε απόρροια δύο βασικών παραμέτρων:

Α) Της καταπόνησης του οργανισμού του (οι αθλητές είναι κι αυτοί άνθρωποι και όχι ρομπότ). Κάποια στιγμή απώλεσε απολύτως φυσιολογικά τη φρεσκάδα και τις δυνάμεις του, καθώς είχε ελάχιστες ημέρες ξεκούρασης το περασμένο καλοκαίρι, μετά το Euro όπου συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του, αλλά και τα προκριματικά της Ευρώπης με τους «πράσινους».

Β) Της κακής αγωνιστικής εικόνας της ομάδας (διόλου αμελητέα), που μόνο ως ομάδα δεν αγωνιζόταν για μεγάλο διάστημα της φετινής σεζόν, με συνέπεια να μην τροφοδοτείται επαρκώς ο Μπεργκ και να μην αξιοποιείται ανάλογα με την αξία του. Ο Μπεργκ άλλωστε αποτελεί τον ορισμό του στράικερ που αναδεικνύει τα προσόντα του μέσα από το σύνολο και την ομαδική λειτουργία. Ουδέποτε υπήρξε «one man show» επιθετικός, όπως ήταν για παράδειγμα ο Σισέ που είχε την ικανότητα να φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του και να σκοράρει με προσωπικές ενέργειες.

Αρα το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, επί των ημερών του Ουζουνίδη, λειτουργεί και αγωνίζεται πλέον ως πραγματική ομάδα, αποτελεί τη μία πτυχή της εξήγησης για τη μεταμόρφωση του Σουηδού.

Η κυριότερη όλων ωστόσο σχετίζεται με τον (εκάστοτε) παρτενέρ του. Είναι ξεκάθαρο ποδοσφαιρικά ότι ο Μπεργκ θέλει στο πλευρό του, περιφερειακά ή δίπλα του, έναν δεύτερο επιθετικό που πρωτίστως θα είναι ταχυδυναμικός. Με ικανότητα να πρεσάρει επιθετικά, να κλέβει μπάλες, να κινείται και να παίζει στον χώρο, με χαρακτηριστικά στο παιχνίδι του που εμπεριέχουν την έκρηξη, την ταχύτητα, αλλά και την ομαδικότητα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ούτε με τον Πέτριτς ούτε με τον Ιμπάρμπο και τον Λέτο (παρότι η υψηλού επιπέδου τεχνική τους κατάρτιση γεννούσε κατά καιρούς εμπνεύσεις ξεχωριστής/σπάνιας ομορφιάς, όχι όμως και διάρκεια) είχε ο Μπεργκ «χημεία» ανάλογη αυτής που είχε με τον Νίκο Καρέλη.

Επίσης σαφές είναι ότι στα παπούτσια του Καρέλη έχει καταφέρει να μπει εσχάτως ο Βίκτωρ Κλωναρίδης, η συμβολή του οποίου στην αναγέννηση του Σουηδού (και της ομάδας συνολικά) είναι τεράστια. Ο ομογενής επιθετικός επέστρεψε καλύτερος από ποτέ στον Παναθηναϊκό, αποτελώντας τη μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη του χειμώνα, ενώ το ποδοσφαιρικό του «πακέτο» ταιριάζει γάντι για να ανακηρυχθεί άξιος συμπαραστάτης του Μπεργκ. Αρκεί φυσικά να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο.