Η διαμάχη στην οποία βρίσκονται τον τελευταίο καιρό κάποιοι από τους ισχυρούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους της χώρας μας (όπως είναι ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ) με το συνδρομητικό κανάλι που έχει τα δικαιώματα των μεταδόσεων του πρωταθλήματος, μας καταδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε το «μοντέλο του ενός» που επικρατούσε στην προ κρίσης Ελλάδα!
Ο ιδιοκτήτης- πρόεδρος που θα έβαζε συνέχεια χρήματα από τον προσωπικό του λογαριασμό είτε για να κάνει το κέφι του είτε για να χρησιμοποιεί την παρουσία του στο ποδόσφαιρο ως «χαρτί» για τις υπόλοιπες δουλειές του (ή και για τα δύο μαζί) δεν υπάρχει πια!
Ο ρομαντισμός έχει αφήσει τη θέση του στον επαγγελματισμό και οι ομάδες οφείλουν να λειτουργήσουν πρώτα ως εταιρίες, κάτι που σημαίνει ότι ο λογιστής μπαίνει πάνω από τον… προπονητή. Και όταν δεν φτάνουν ή αργούν τα έσοδα, όπως γίνεται τώρα με την περίπτωση του συνδρομητικού, τότε το κομπόδεμα δεν ενισχύει την προσπάθεια καθώς το ταμείον είναι μείον, όπως έλεγαν και οι πιο παλιοί.
Συνεπώς είτε θα πρέπει να βρεθεί ένας εναλλακτικός τρόπος επιβίωσης, όπως είναι οι πωλήσεις παικτών (μέθοδο που ασπάζεται κατά κόρον ο Ολυμπιακός και τώρα τελευταία τον ακολουθεί ο ΠΑΟΚ) είτε θα υπάρξει… στάση εμπορίου.
Και στην προηγούμενη εκδοχή της ιστορίας άλλωστε οι ΠΑΕ κατέρρευσαν στην πλειοψηφία τους και μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα από τα χρέη τους γράφτηκαν στο χιόνι ( το οποίο «πάγωσε» τον ελληνικό λαό), άρα ούτε κι αυτός ο τρόπος της λειτουργίας ήταν ο ενδεδειγμένος.
Με αυτά τα δεδομένα αποκτά αξία το σχέδιο που θα προτιμήσει ο κάθε ποδοσφαιρικός σύλλογος και για να παραμείνει ανταγωνιστικός εντός του γηπέδου αλλά και για να εξασφαλίσει την οικονομική του αυτάρκεια. Πέρα δηλαδή από τις κραυγές για τη… διαιτησία υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τους… αρμόδιους!
