Ηταν και παρέμενε νέος, παρ’ όλο που η ηλικία του δεν συμβάδιζε με τον όρο.
Στη διαδρομή του, από 17 χρόνων το 1963 στην «Πανσπουδαστική» ώς το τέλος της ζωής του το 2016 στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ο Γιάννης ήταν αριστερός, συνειδητή επιλογή του. Ηρεμος φαινόταν, αλλά ήταν επίμονος, συνεπής και κριτικός, αγωνιστής.
Με ανησυχία και αγωνία, αλλά σταθερός, χωρίς να κρύβει ότι πίστευε στην Αριστερά, την Ανανεωτική και Ριζοσπαστική, όπως προχωρούσε στην εξέλιξή της.
Χιούμορ, πολιτική κρίση και συνέπεια ήταν αυτά που τον χαρακτήριζαν και έτσι τον γνώριζαν όλοι.
Είχε και άλλο ένα χάρισμα. Συζητούσε, συνομιλούσε με νέους, ήξερε να συνεννοείται μαζί τους, όχι από το ρόλο του «παλιού», πατερναλιστικά. Μετέδιδε γνώσεις και εμπειρία και άκουγε, έπαιρνε από τα λόγια των νέων, γινόταν φίλος.
Του άρεσε η ζωή. Την έζησε όσο μπόρεσε. Δεν τη χάρηκε. Η αγάπη συντροφεύει τη μνήμη του.
