Ποιητής… εκ του προχείρου

«Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει καλέ μου φίλε», πας σ’ άλλη φάση…

«Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια». Πες μας, τι μένει;Παιχνίδια της μνήμης στην άδεια, νεκρή Βουλιαγμένη…

«Τα θερινά τα σινεμά» κλείσαν για τον χειμώνα και «λέμε ναι» σε πράγματα σκληρά κι ελπιδοκτόνα.

Εφυγε κι ο Λουκιανός μόνος σαν καουμπόι τον νίκησε ο Χάροντας κι ας ήταν πρώτο μπόι.

«Κολίγα γιος» αν ήτανε δεν ξέρω ο παππούς του αλλ’ η φωνή του σφράγισε διακοπές τ’ Αυγούστου.

Πανσέληνος σ’ ακρογιαλιά, νέοι κι ερωτευμένοι και η κασέτα του μαζί, χίλιες φορές παιγμένη.

Μας έλεγε πως «τα ‘φτιαξε ο τάδε με τη δείνα» και οι δεσμοί μας βάσταγαν κι εμάς κανένα μήνα

«Δεν μας τρομάζαν» κάποτε, παλιά, «τα νέα μέτρα» ποιος φανταζόταν στον λαιμό πως θα μας γίνουν πέτρα;

«Δέκα μείον πέντε» φτάσαμε όλοι μας να μετράμε αργά για θέση ψάχνοντας, κι ας μην το ξενυχτάμε.

Σαν «Ρίτα» βολευτήκαμε σε «μια ζωή στρωμένη» σαν «Μαίρη Παναγιωταρά» αυτοεγκλωβισμένοι.

Πού την πατήσαμε κι οι δυο; «Κάπου υπάρχει λάθος» πολύ καλά το ξέρουμε ετούτο «κατά βάθος».

«Ξερό ψωμί» θα ξαναφάς, δεν πά’ να είσαι τσίφτης μα χάσαμε οριστικά την ξενοιασιά των «fifties».

Βάζω τον δίσκο στο πικάπ και κλείνω τις ειδήσεις με μουσική καλύτερα, ψυχή μου, να δακρύσεις.

Να μην ακούς για τον Φιγιόν και για την Πηνελόπη άλλα ήθη κι έθιμα εκεί, μα ίδιοι οι ανθρώποι.

Σπίτια, ταξίδια ξέχασε που γίναν στο Παρίσι γιατί η λάσπη ‘ναι πολλή και θα σε κατακλύσει.

Από σκανδάλων την οσμή, προτιμώ να με ζώνει «μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά» τ’ άσμα του Κηλαηδόνη…

Κι αν μου τη δώσει η καυτή, σκληρή επικαιρότης τ’ άλογο παίρνω και τραβώ για τα βουνά της νιότης!

«Πάμε Ντόλυ…»