Για την ελπίδα λέω, που ναι μεν, κατά το παροιμιώδες αισιόδοξο, «πεθαίνει τελευταία» (τίτλος στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» που απηχεί διαθέσεις του Μαξίμου εν όψει της σημερινής, ακόμα μίας κρίσιμης, συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ για την περίφημη αξιολόγηση με όλα τα συμπαρομαρτούντα…). Ομως και αυτή, η ελπίδα, έστω και τελευταία, πάντως συμβαίνει, πότε πότε, να πεθαίνει. Τίποτα δεν εγγυάται ούτε την αθανασία της ούτε -για να είμαστε πιο ρεαλιστές– την ευδοκίμησή της.
Καλό είναι βέβαια να κρατάμε τη φλόγα της ελπίδας αναμμένη (αν και ένας σημαντικός Γερμανός συγγραφέας του μεσοπολέμου, ο Εριχ Κέστνερ, είχε πει το περίφημο πως «μόνο οι αισιόδοξοι απελπίζονται»! –«Φάμπιαν – Ημερολόγιο ενός ηθικολόγου»). Ομως αναμμένη πάση θυσία, με το μαχαίρι στον λαιμό, δεν είναι πολιτικό σενάριο με προοπτική, είναι σενάριο ταινίας τρόμου, να έχεις το βράδυ στον ύπνο εφιάλτες!
Είπε κάτι σωστό, νομίζω, ο Ελληνας πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνάντησή του με τον επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων της Ε.Ε. Πιερ Μοσκοβισί. Μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας για «συνασπισμό λογικής», στον οποίο «η Επιτροπή πρέπει και θα είναι ανεκτίμητος σύμμαχος». Πράγματι, δεν είναι μόνο η Ελλάδα στη δίνη αυτού του «παραλογισμού» που έχει φέρει σε κραδασμούς και τριγμούς όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ, κανείς δεν ξέρει πού σταματάει…
Τα ίδια έλεγε ακόμα ένας Γερμανός διανοητής (τιμητική έχουν σήμερα οι Γερμανοί στοχαστές!), παραμονές Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Εντμουντ Χούσερλ προαναγγέλλοντας τα επερχόμενα (πέθανε Απρίλιο του ’38, ένα μήνα πριν, Μάρτιο, ο Χίτλερ προσαρτούσε την Αυστρία κι άρχιζε η παγκόσμια τραγωδία!). «Οι Ευρωπαίοι ηγέτες», έλεγε ο Χούσερλ, «δεν έχουν τη γενναιότητα της λογικής»!
