«Πιάσαμε πάτο ως αθλητισμός, ως κοινωνία»

Εθνικό Κέντρο Αθλητικών Ερευνών, με έδρα το Ολυμπιακό Στάδιο και αποστολή την προώθηση της έρευνας και των επιστημών για τον αθλητισμό. Υπάρχει εκεί από το 1982. Αλλά μια στιγμή… Το ξέρετε ότι υπάρχει το ΕΚΑΕ ή το μαθαίνετε, στην καλύτερη περίπτωση το θυμάστε, τώρα από εμάς; Το πιθανότερο!

Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και στέλεχός του (από τα εναπομείναντα) ο αθλητίατρος, φυσίατρος Ομηρος Εμμανουηλίδης.

Με εμπειρία δεκαετιών τόσο στις εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου (1982-1998) όσο και σε συλλόγους, μεταξύ άλλων σε Παναθηναϊκό (1986-1991), Ολυμπιακό (2006-2008), ΑΕΚ (1994), ζει την… αποψίλωση του επιστημονικού σπιτιού του.

Παραμένει υπερκινητικός-δημιουργικός και ως πρόεδρος του παραρτήματος Χαλανδρίου της Ενωσης Γονέων για παιδιά με νοητική στέρηση.

Αρχικά κλήθηκε να εξιστορήσει το ιστορικό του «ερευνητικού κέντρου χωρίς ερευνητές», όπως είχε χαρακτηριστεί άλλοτε:

«Από το 1982, έτος δημιουργίας του, στόχος του ΕΚΑΕ έπρεπε να είναι, υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, η διαφύλαξη της υγείας των αθλουμένων σε κάθε επίπεδο.

Αλλά στην Ελλάδα κοιτάμε το κεφάλι και αγνοούμε τα πόδια.

Αλλοτε το κεφάλι, δηλαδή ο επαγγελματικός αθλητισμός, απέδιδε όσα έπαιρνε, όχι όμως τώρα.

“Πόδια” είναι ο λαϊκός αθλητισμός. Θα έπρεπε να είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Ποτέ δεν ήταν.

Κοντά τέσσερις δεκαετίες, όλες οι πολιτικές ηγεσίες αγνοούν το κύτταρο και ασχολούνται μόνο με ό,τι έχει δημοσιότητα για ψηφοθηρικούς λόγους.

Ετσι, από τότε μέχρι σήμερα, για παράδειγμα δημοτικά γυμναστήρια λειτουργούν χωρίς άδεια λειτουργίας και μάλιστα ανανεώνουν την ύπαρξή τους.

Ζητούμενο η παρανομία και οι ευνόητοι κίνδυνοι για την υγεία των αθλουμένων».

● «Πιέζομαι! Δεν με ενδιαφέρει ο αθλητισμός αλλά η επιβίωση» απαντά η πλειονότητα των Ελλήνων της εποχής μας.

Του απαντώ «ναι, να έχεις να φας είναι το κύριο, μετά να έχεις ιατρική περίθαλψη, αλλά μετά, και δυνατότητες άθλησης».

Είμαι σαράντα χρόνια στον αθλητισμό, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει κράτος.

Παράγοντες ποδοσφαίρου και όχι μόνο δρουν ανεξέλεγκτα, η πελατειακή σχέση με το κράτος τούς αφήνει ατιμώρητους.

Ετσι ο αθλητισμός ήταν, παραμένει μέσο συναλλαγής, όπως τον ήθελαν ώς τώρα οι πολιτικές ηγεσίες, και όχι κοινωνική παροχή.

Το Κέντρο μας έπρεπε να ενημερώνει ευρύτερα πώς να αθληθεί κάποιος, να έχει θεσπίσει την κάρτα του αθλητή, να ελέγχει το ντόπινγκ και όχι μόνο.

Εχει μειωθεί ο αριθμός επιστημονικών στελεχών μας. Κι εμείς θύματα της γνωστής κρατικής πολιτικής των μεταλλίων με κάθε τρόπο.

● Με ποιον τρόπο;

Με τον γνωστό τρόπο!

● Με ντόπινγκ;

Με τον γνωστό τρόπο! Μπορεί να αλλάξει το τοπίο. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Δεν υπήρχε.

Υπάρχει τώρα; Θα αποδειχθεί! Χρειάζονται, ειδικά για τον αθλητισμό, γενικά στην πιεσμένη κοινωνία μας, αποφάσεις και αυστηρός έλεγχος όσων θα αναλάβουν να τις υλοποιήσουν.

Χωρίς εξαιρέσεις στην πιεσμένη κοινωνία μας. Το ΕΚΑΕ είχε τριάντα επιστήμονες, τώρα έχει πέντε.

Υπάρχει αθλητικός νόμος αλλά δεν εφαρμόζεται όπως και τόσοι άλλοι.

Η συνεργασία μας με το Πανεπιστήμιο και τα ΤΕΦΑΑ υπάρχει σε μικρό βαθμό, δεν αρκεί.

● Γονείς, εύλογα, δυσπιστούν. «Ποια είναι η αντανάκλαση όλων αυτών στα τωρινά αδιέξοδα, όπως η ανεργία του παιδιού μου;» ρωτούν.

«Η σωστή άθληση είναι, εκτός των άλλων, μορφή εκτόνωσης, διέξοδος. Δεν σου λύνει τα προβλήματα που έχουμε όλοι μας, αλλά σε βοηθάει να είσαι ακμαίος ψυχοσωματικά για την αντιμετώπισή τους» τους απαντώ.

Υπάρχει επαφή με ερασιτεχνικές ομάδες πολλών αθλημάτων αλλά δεν φτάνει.

Η επιρροή του Κέντρου μας έπρεπε να είναι ευρύτερη στην πιεσμένη κοινωνία της εποχής μας και μη νομίζετε ότι αυτό συνεπάγεται απαγορευτικό κόστος για το δημόσιο ταμείο.

Αρκεί ενδοσυνεννόηση, με προτροπή της αθλητικής ηγεσίας. Αυτό έλεγα και για τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Υπάρχουν και προπονητές, σε κάθε επίπεδο, που εργάζονται χωρίς την πιστοποίηση της συγκρότησής τους, άλλη μία αποστολή του Κέντρου μας.

Εχουν πτυχίο ΤΕΦΑΑ, αλλά δεν φτάνει. Αλλοι είναι εμπειρικοί με ευνόητους κινδύνους για τους αθλούμενους.

Η αθλητική πολιτική αρχίζει και τελειώνει σε ό,τι γράφουν τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων για ψηφοθηρικούς λόγους.

● Μα τα στελέχη των πολιτικών κομμάτων, στη συντριπτική πλειονότητά τους, είναι αντανάκλαση των οπαδών-ψηφοφόρων.

Συμφωνώ. Ενδιαφέρει μόνο η απόδοση του προκλητικού διαιτητή και όχι ποιος θα του μάθει να είναι ο ίδιος διαιτητής, σωστός αθλητής.

Ούτε ενδιαφέρει ποιος θα μιλήσει ουσιαστικά για τη βία οπαδών, παικτών και άλλων στελεχών.

Ούτε ποιος θα διδάξει στο παιδί και στην οικογένειά του τον σωστό τρόπο άθλησης, διατροφής του από μικρή ηλικία.

Ξέρω, ηχεί παράδοξο στην Ελλάδα αυτό που είναι αυτονόητο σε άλλες χώρες, πως δηλαδή Κέντρο Αθλητικών Ερευνών μπορεί να ασχοληθεί ουσιαστικά με τη βία και την πάταξή της.

Επιστήμονες ασχολούνται, συμπεραίνουν, υποδεικνύουν σε Ιταλία, Γερμανία και αλλού.

Εκεί συνεργάζονται η οικογένεια, το σχολείο, η αθλητική ομάδα, εδώ τρέχουμε μόνο για την καταστολή, συχνά κατόπιν εορτής.

Ως αθλητική οικογένεια, γενικότερα ως κοινωνία, οφείλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να ξεκινήσουμε από το μηδέν!

Μετά από σαράντα χρόνια στον αθλητισμό, εννοώ τα λόγια μου.

Εχουμε πιάσει πάτο ειδικά ως αθλητική οικογένεια, γενικά ως κοινωνία, λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε νέα αρχή αλλά χρειάζεται επιτέλους ενδοσυνεννόηση.

Και πλήρης εφαρμογή -για όλους και όχι κατ’ εξαίρεση- του αθλητικού νόμου που υπάρχει.

Ολα όσα λέμε όχι μόνο τα περιλαμβάνει, αλλά είναι ακόμη ένας νόμος που δεν εφαρμόζεται.

Τον χορό οφείλει να τον σύρει η πολιτική ηγεσία. Μπορεί! Θέλει; Νοιάζεται κι αυτή για το πολιτικό κόστος; Θα αποδειχθεί.

Υπάρχουν στελέχη που έχουν παραγκωνιστεί ή μόνοι τους αποσύρθηκαν και μόνοι τους, μόλις δουν κάτι νέο να κινείται, θα επανέλθουν.

Επειδή ο αθλητισμός -και αναφέρομαι κυρίως στον αθλητισμό της βάσης, τον λεγόμενο «λαϊκό»- είναι ιδέα, στάση ζωής, αγαθό.

● Βλέπετε με άλλο μάτι και κορυφαία ραντεβού, όπως του Τσάμπιονς Λιγκ…

Αναπόφευκτα. Μέσι, Νεϊμάρ, Ρονάλντο για παράδειγμα. Ταλέντο, δουλειά από μικροί, αλλά και φιλομαθείς.

Οχι μόνο ταλέντο, διαβάζουν το ποδόσφαιρο πριν μπουν στο γήπεδο και όταν παίζουν.

Παίζουν με μυαλό. Με την οξυδέρκεια που τους διακρίνει θα μπορούσαν να είναι καθηγητές σχολείου, το εννοώ.

Αλλά διάλεξαν να παίξουν μπάλα!

Ελληνικό παράδειγμα; Οχι μόνο ένα. Ο Καραγκούνης. Αντίληψη, μυαλό.

● Δουλέψατε, μεταξύ άλλων, και στον Παναθηναϊκό άλλων, καλών εποχών. Το σχόλιό σας για τον σημερινό;

Σχόλιο ή ανάμνηση! Μεταξύ 1986-1991, όταν ήμουν εκεί, ο Παναθηναϊκός έπαιζε με την Καλαμαριά στην Καλογρέζα με 80.000 θεατές.

Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο…