Ας μάθουμε να μαθαίνουμε

«Vincit qui se vincit» -μτφρ: κυριαρχεί αυτός που κυριαρχεί στον εαυτό του (λατινικό ρητό)

Πόθος μεγάλος η νίκη. Kαημός, που για να γίνει πραγματικότητα απαιτείται σωματικός μόχθος, πνευματική εργασία, ατομική και συλλογική καταλληλότητα και οργανική συνεκτικότητα. Η μεγάλη (σε σκορ) νίκη, δε, φαντάζει ως το πλέον επιθυμητό από όλα. Όμως, αν το πρώτο είναι δύσκολο, το δεύτερο είναι η πιο απαιτητική (και στατιστικά, η πιο απομακρυσμένη) συνθήκη… Η Lady Hope παρατηρεί πως συνήθως για να προκύψει ένα μεγάλο σκορ (εις βάρος του ενός μονομάχου…) πρέπει να αγωνίζεται μια πολύ καλή ομάδα με μια μέτρια ή με μια κακή. Όμως, και μια απλώς καλή ομάδα μπορεί να επικρατήσει με αυτό το σκορ, ή και μια μέτρια (όσο παράξενο και ας μας φαίνεται αυτό το τελευταίο…). Δεν είναι, πάντως, εντελώς απίθανο να φτάσει σε ένα τέτοιου βεληνεκούς σκορ και μια ομάδα που γενικώς για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κινείται ακόμα και στα όρια του απογοητευτικού. Η φετινή ΑΕΚ στην Ελλάδα, φερειπείν, το διάστημα που σερνόταν είχε ρίξει και μια τεσσάρα στον Λεβαδειακό, αλλά και μια τριάρα στον Πλατανιά. Όμως, δύσκολα να βρισκόταν κάποιος πραγματικός γνώστης του αθλήματος και να έλεγε πως η ΑΕΚ του διαστήματος εκείνου ήταν καλύτερη ομάδα από τον συμπαγή Πλατανιά…

Μεγάλα σε έκταση διαφοράς σκορ μπορούμε να βρούμε ακόμα και στις φάσεις των νοκ άουτ του Champions League. Δηλαδή, στο υψηλότερο επίπεδο του διασυλλογικού ευρωπαϊκού ανταγωνισμού, στα αγωνιστικά στάδια που οδηγούν προς την τελική κορύφωση. Aν μια ομάδα με ποιοτικότατο υλικό πιάσει έγκαιρα αγωνιστικό ρυθμό άκρως ικανοποιητικό και η ψυχολογία της είναι πολύ καλή, μπορεί να ανεβάσει το δείκτη σε υψηλά επίπεδα. Πολλές φορές, άλλωστε, η αναβλύζουσα ποιότητα και η αύρα του φορμαρίσματος μετατρέπουν την τύχη σε ερωτευμένη “κορασίδα” που σου κάνει όλα τα θελήματα (ακόμα και αν δεν το ζητάς…). Τι γίνεται, όμως, όταν στα ονόματα του ζευγαριού μιας αναμέτρησης διαβάζει κάποιος Μπάγερν Μονάχου και Άρσεναλ, Παρί Σεν Ζερμαίν και Μπαρτσελόνα, και το τελικό σκορ φεύγει στα επίπεδα του 5-1 και του 4-0; Κάποιοι έκαναν πολύ καλά κάποια πράγματα (και κάποιοι άλλοι έκαναν πολλά πράγματα άσχημα)…

Εντάξει, τις πρώτες μέρες, θα μαγέψεις τους οπαδούς σου, θα προβληματίσεις τους ανταγωνιστές σου, θα εξασφαλίσεις έναν άμεσο στόχο, θα “βάψεις” τα δημοσιεύματα του τύπου στα χρώματα σου. Κι ύστερα; Η μελλοντική διαχείριση που κάνεις είναι όλη η ουσία. Ένα βαρύ αποτέλεσμα μπορεί να σε καταστρέψει για καιρό, ένα μεγάλο που δεν έφερες (ενώ μπορούσες…) να μη σου επιτρέψει να αλλάξεις τους γενικούς συσχετισμούς προς όφελος σου, ένα αντίστοιχο που έφερες (πέρα από τις πραγματικές σου δυνατότητες) να σε αποπροσανατολίσει εντελώς… Εξάλλου, μπορεί να ξαναπιάσεις μια παρόμοια απόδοση και μια παρεμφερή αποτελεσματικότητα και να μην κάνεις τίποτα το σημαντικό στο τέλος μιας αγωνιστικής περιόδου. Και τότε, ξέρει η Lady Hope, δεν (θα) σε θυμάται κανένας. Επομένως, οι ομάδες το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, ανάλογα με τα εποχιακά ταβάνια. Να μη στέκονται παραπάνω στα όποια θετικά, να μην λιγοψυχούν μπροστά στις δυσκολίες. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που κάνουν σε συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων. Και μετά, ας γίνει ότι είναι να γίνει. Για μπάλα μιλάμε…

ΥΓ. Δεν είναι η καταστροφή του κόσμου μια ποδοσφαιρική ήττα σε μια μεμονωμένη αναμέτρηση… Ακόμα και η απώλεια ενός τίτλου, ένας υποβιβασμός, ένας αποκλεισμός. Όσοι παρακολουθούν τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, δίχως να μπορούν να ανταπεξέλθουν με σύνεση όταν το πράγμα στραβώνει, είναι εκείνοι που δύσκολα θα μπορέσουν να επικρατήσουν ή που -αν το έχουν πετύχει ήδη- δεν θα κατακτήσουν την καθολική αποδοχή (για την οποία διψάνε και ας κουβαλάνε πάντα μαζί τους πλαστικό μπουκάλι με νερό). Ας μάθουμε να μαθαίνουμε… Ο χρόνος που έχουμε στη διάθεση μας για κάτι τέτοιο είναι περισσότερο αρκετός από αυτό που μας αξίζει… Άμα δεν μάθουμε έγκαιρα, π.χ., να χάνουμε, τότε -παρά τη θέληση μας- παραδίδουμε άλλου είδους μαθήματα, αυτό που λένε “προς αποφυγήν”..