Κυβερνητικά…

Εχει χαθεί το φρόνημα αντίστασης· το ’χουμε βάλει καλά στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αντιδράσουμε, να ξεσηκωθούμε -αδρανείς και μοιρολάτρες.

Σ’ αυτήν την «παραίτηση» προφανώς βασίζεται η κυβέρνηση κι εξακολουθούν έτσι οι υπουργοί της να συμπεριφέρονται λες κι είναι ακόμη στην αντιπολίτευση (!), αερολογούντες και θαθαλέγοντες.

Είναι απορίας άξιο γιατί συνεχίζεται, βασανιστικά για όλους, η διαπραγμάτευση αφού όλα έχουν εξ αρχής τελειώσει (έχουν υπογραφεί όλες, μα όλες οι προσταγές των δανειστών).

Καμώνονται μάλλον πως διαπραγματεύονται και πιθανώς έχουν τους λόγους τους· ο καθείς μπορεί να υποθέσει διάφορα (μερικά βοούν, αλλά ας είναι…), πάντως με την Αριστερά δεν φαίνεται να έχει σχέση τέτοια τακτική.

Εκεί που ο πρωθυπουργός θυμάται τις ιδεολογικές του καταβολές είναι στη συνέπειά του να παρίσταται στην «Ωρα του πρωθυπουργού» -πράγματι τιμά και σέβεται και το ελληνικό Κοινοβούλιο και την ελληνική κοινωνία.

Τουλάχιστον δεν κρύβεται (από άγνοια κινδύνου;), όπως έκανε ο προκάτοχός του, που απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι (ή μήπως «σνομπάριζε»;) τη δοκιμασία αυτή.

Ο κ. Τσίπρας δίνει το «παρών» (και αυτό τον τιμά) αλλά απλώς ρητορεύει· εάν τον ακούσει κάποιος ανύποπτος, θα νομίζει πως διοικεί μια παραδεισένια χώρα.

Για τον πρωθυπουργό όλα βαίνουν καλώς, παρ’ ότι η κοινωνία ασφυκτιά και παλεύει απεγνωσμένα για την επιβίωση και μόνο.

Ισως γνωρίζει ότι ουδείς πλέον αντιδρά και η αντιπολίτευση απλώς επιδεικνύει τον απεχθή φιλελευθερισμό της· απεχθή, γιατί είναι γνωστά τα αποτελέσματα αυτής της ιδεολογίας σε όλον τον πλανήτη.

Γι’ αυτό και δεν πολυνοιάζεται όταν στελέχη της κυβέρνησης λένε άλλα αντ’ άλλων και μέσα στη Βουλή και -κυρίως- στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα μέσα ενημέρωσης γενικώς.

Εχοντας όλοι στα χείλη τους την καραμέλα του μπαμπούλα του φιλελευθερισμού (της εν Ελλάδι Δεξιάς), χασκογελάνε και απολαμβάνουν την ηδύτητα της καραμέλας που πιπιλίζουν· αδιαφορούν πλήρως για το επίπεδο της γλώσσας και την ανυπαρξία επιχειρημάτων -όλα είναι εντύπωση, θεωρούν.

Εντυπωσιοθήρες και τάχα μου λαϊκοί, καταφέρνουν τελικά και πείθουν αρκετούς ότι είναι μία αριστερή κυβέρνηση μισητή από τους δανειστές.

Συμβαίνει βεβαίως ακριβώς το αντίθετο -είναι εντελώς αγαπητή (υπέρ το δέον πρόθυμη), αφού υπογράφει με κλειστά μάτια ό,τι τη διατάξουν.

Λίγο-πολύ όλοι ξέρουμε ότι η εξουσία αλλοτριώνει, μεταμορφώνει και τον νου και τον ψυχισμό· καλά, αλλά σε τέτοιο βαθμό ώστε τόσο πολύ εύκολα να αντιστρέφεται η πραγματικότητα;

Γιατί, αλήθεια, να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Μόνο όταν εξουσιάζει κανείς «γίνεται» άνθρωπος; Μόνο τότε;

Μήπως γίνονται αυτό που ήδη είναι; Κρίμα -για τους ίδιους, για εμάς τους υπόλοιπους, για το νόημα, τη συνύπαρξη· κρίμα για δημοκρατία. Λέμε, τώρα…