«Αμεσοδημοκρατικές» διαδικασίες από τον υπουργό Επικρατείας; Σε καινούργιο ιστότοπο εμπνευσμένο από την καθημερινότητα (kathimerinotita.gov.gr) καλεί τους πολίτες να καταθέτουν σ’ αυτόν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην επαφή τους με το Δημόσιο.
Προσδοκά, μάλλον «σκοπεύει να εισπράξει χωρίς διαμεσολάβηση πολυδαίδαλων διαδικασιών και γραφειοκρατίας τα προβλήματα των ανθρώπων. Να τα επεξεργαστεί και να τα ιεραρχήσει. Και να απαιτήσει άμεσες λύσεις», όπως τονίζει ο ίδιος.
Περίεργο γλωσσικό κράμα, με οικονομίστικους όρους (είσπραξη προβλημάτων) αλλά και ποιητικούς (πολυδαίδαλων…, ανθρώπων)· ίσως για να δείξει την ειλικρίνειά του και τη ζεστασιά που όφειλαν να έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις; Μήπως να μας μηνύσει ότι πέρασε η εποχή της ξύλινης γλώσσας;
Ποιος ξέρει. Ανάλογες προσπάθειες είχε κάνει πρόσφατα Ελληνας πρωθυπουργός και θεωρούσε μάλιστα ότι εγκαθίδρυε τη συμμετοχική δημοκρατία – τέτοια αφέλεια. Είναι αστειότητες νομίζω όλα αυτά, τη στιγμή που έχει διαρραγεί κάθε σχέση κοινωνίας και κράτους, όταν δηλαδή το κράτος έχει κηρύξει πόλεμο κατά της κοινωνίας, όταν η δομή του πολιτικού συστήματος αποκλείει τον θεσμικό ρόλο της κοινωνίας και το μόνο που της έχει παραχωρήσει είναι το δικαίωμα (!) να εκλέγει τους αντιπροσώπους της – πέραν τούτου ουδέν.
Προϋπόθεση στη σύναψη οποιασδήποτε σχέσης είναι η αμοιβαιότητα· όταν αυτή απουσιάζει ή υπάρχει κατ’ επίφασιν, καταντά εμπαιγμός εκ μέρους εκείνου που την προωθεί τάχα – στο πολιτικό μας σύστημα δεν υπάρχει αμοιβαιότητα, δεν υφίσταται άρα δημοκρατία. Οι εξαγγελίες για επικοινωνία μεταξύ πολιτών και εξουσιαζόντων είναι μεν μια ρητορική, που εύκολα όμως εκφυλίζεται σε ανούσια ρητορήματα, που με τη σειρά τους διολισθαίνουν σε ιλαροτραγικά αποτελέσματα.
Ο ίδιος ο κύριος Φλαμπουράρης έχει αποκαλέσει τον εαυτό του υπουργό της καθημερινότητας· θέλει να επιλύει τα προβλήματα των «απλών» ανθρώπων που πελαγοδρομούν όταν εισέρχονται σε κτίρια όπου διεκπεραιώνονται αστικές, νομικές και οικονομικές, κυρίως, εκκρεμότητες.
Θα πάψει η «δικτατορία» των δημοσίων υπαλλήλων; Θα νιώσουμε ότι δεν χάνουμε την αξιοπρέπειά μας ή ότι δεν είμαστε πολίτες χαμηλής κοπής, όπως πολλοί του Δημοσίου μάς θεωρούν όταν συνομιλούμε με ανθρώπους της κρατικής μηχανής;
Τα «δημοκρατικά», «αμοιβαία» περιτυλίγματα έχουν νόημα όταν αναφύονται από τα κάτω, όταν η εξουσία ανήκει στην κοινωνία, όταν δεν υπάρχει εξουσία άλλη πλην αυτής των πολιτών, όταν επικρατεί το αυτεξούσιο· όλα τα άλλα είναι κεκοσμημένες πλάνες και λοιδορίες – είναι και προκλητικές.
Αλλά για να δούμε τι άλλο σημειώνει ο υπουργός της καθημερινότητας: «Το εγχείρημα της καθημερινότητας θα επιδιώξει να μετατρέψει την απρόσωπη σχέση της κρατικής/δημόσιας λειτουργίας με τους κατοίκους αυτής της χώρας, ειδικά τους πιο αδύναμους, σε προσωπική σχέση…». Προσωπική σχέση με τον υπουργό οι αδύναμοι; Μα τι λέμε τώρα…
