Αφατος η δόξα της άνοιξης, παρά την υπόρρητη μελαγχολία που έχει κυριεύσει τους ανθρώπους, τους εν Ελλάδι διαβιούντες και πλείστα μνημονιακά κακά υπομένοντες την τελευταία τουλάχιστον επταετία· άσπιλος η λευκότητά της και ηδύτατη η χυμώδης έκρηξη καρπών και ανθέων. Με έναν μυστήριο τρόπο η άνοιξη εκδιώκει το πένθος των πολυτάραχων υπάρξεων και ενδυναμώνει τις ιγνύς ώστε να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι μέσα σ’ αυτή τη μελανότητα και απογοήτευση.
Ανοιξη, επιτέλους, μετά από έναν εκνευριστικά παρατεταμένο χειμώνα, που ξετίναξε πολλούς οικονομικά και έσπασε τα νεύρα σε άλλους που μάταια περίμεναν να λουστούν στο φως των Αλκυονίδων· μακάρι να ‘μπαινε και στα κορμιά και στη διάθεση (στα νοσοκομεία, στις φυλακές, παντού…), να δρόσιζε τους δρόμους και τις πλατείες, τα θέατρα και την πολύβουη κίνηση, να ταρακούναγε λίγο τις «βεβαιότητες» φανατικών και εγωπαθών πλασμάτων – πού τέτοια δροσιά.
Να φώτιζε λέει τους εκπαιδευτικούς, τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς, αυτούς δηλαδή που διαμορφώνουν τις βαθμίδες του λόγου και της αισθητικής, είτε το θέλουν είτε όχι, αφού αυτό προστάζει η νέα δομή των πολιτειών και των κοινωνιών του πλανήτη.
Καλά – και το ιερατείο με την αμύθητη περιουσία και τη μηδενική προσφορά του στην ανακούφιση φτωχών, σαλών και «οδοιπόρων» σε κακοτράχαλους δρόμους. Μπορεί κάποτε το ιερατείο να είχε λόγο, συνεκτικό μάλιστα, ύπαρξης. Σήμερα; Αρκούν δυο φιλανθρωπικά συσσίτια να δικαιολογήσουν τον πλούτο του; Και πού είναι τα κηρύγματα αγάπης η οποία, εδώ που τα λέμε, έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης;
Σκολιός και επικίνδυνος ο δρόμος που έχουν χαράξει τα σύγχρονα πολιτεύματα. Διαφάνεια, φωνάζουμε και αντ’ αυτής οι περισσότερες σχέσεις και δοσοληψίες κινούνται στα μισοσκόταδα του νόμιμου-παράνομου· επίσης: ταξική παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη.
Πώς να αντέξει ο απροστάτευτος πολίτης τέτοια απομόνωση και τόση συνεπαγόμενη μοναξιά; Τα μνημόνια σκοτώνουν την ελπίδα, όχι, όμως, και την άνοιξη. Απ’ αυτήν χρειάζεται λοιπόν να πιαστούμε οι πολλοί μπας και η δύναμή της εμφυσήσει σθένος στην παραίτησή μας.
Μια άνοιξη θα μας σώσει λοιπόν, αλλά πώς τη «σχηματίζει» κανείς, πώς την τοποθετεί μέσα του, στον νου και την ψυχή του; Πώς αφήνεται στη θερμουργή μέθη της και πώς την κάνει να φαίνεται οικεία στους διπλανούς του;
Ε, αυτός όφειλε να είναι ο σκοπός και το μεράκι όλων όσοι νομίζουν ότι μπορούν να την κουβαλήσουν μέσα τους ή να την οριοθετήσουν ή να την ανακαλύψουν επιτέλους – κάπως έτσι.
Καλά, για αντιμνημονιακές δυνάμεις γίνεται λόγος, που εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στην κοινωνία αλλά δεν συνασπίζονται, δεν αποφασίζουν, δεν ομονοούν. Μήπως γιατί και αυτές φοβούνται;
