Ξαφνικά δεν θες να πας σπίτι μετά τη δουλειά. Θες να περπατήσεις λίγο ακόμα στους δρόμους της πόλης. Εχει αλλάξει το φως. Εχει αλλάξει ο αέρας που αναπνέεις.
Οταν τελικά φτάνεις σπίτι, ανοίγεις τις μπαλκονόπορτες και έχεις έντονη τη διάθεση να φτιάξεις τη βεράντα. Να ποτίσεις, να ξεχορταριάσεις τα παρτέρια και τις γλάστρες, να χαϊδέψεις τα μπουμπούκια της τριανταφυλλιάς και να σώσεις τα φυτά που χάλασε ο παγετός του χειμώνα.
Θες να βγάλεις τα μαύρα, τα καφέ και τα γκρι ρούχα και να φορέσεις άσπρα και γαλάζια. Θες να πιεις τον απογευματινό καφέ στη βεράντα και να μαζέψεις τους φίλους στο σπίτι για να μαγειρέψεις μακαρονάδα «πέστο» με φρέσκο βασιλικό ή να κανονίσετε να βρεθείτε το βραδάκι στην πλατεία για μια μπίρα.
Δεν θες πια να δεις ειδήσεις, δεν θες να ακούσεις άλλα για την οικονομική κατάσταση της χώρας και για τους επικίνδυνους ηγέτες του πλανήτη. Θες να μιλήσεις για την ομορφιά που συνάντησες σήμερα το μεσημέρι περνώντας από το πάρκο. Τα γυμνασιόπαιδα που τιτίβιζαν χαρούμενα και τους ηλικιωμένους που λιάζονταν στα παγκάκια.
Θες μια βόλτα στο Φάληρο, να περπατήσεις χωρίς παπούτσια στην παραλία, να βρέξεις τα πόδια σου στο θαλασσινό νερό. Κλείνεις τα μάτια και μυρίζεις αγιόκλημα.
Θες να ξαναδείς τις παλιές ταινίες που αγαπάς και να ακούσεις τα τραγούδια που σ’ αρέσουν από εκείνη την εποχή που όλα φάνταζαν απλά αλλά σημαντικά.
Αν έχεις όλα αυτά τα συμπτώματα, μην ανησυχήσεις· σε ξελόγιασε η άνοιξη. Συμβαίνει σε όλους. Μπαίνει στην καθημερινότητά μας ορμητικά με τα πιο γοητευτικά «όπλα». Με το ινδικό μπλε στον ουρανό όταν βραδιάζει, κάνοντας κάθε άστρο να μοιάζει πιο λαμπρό από κάθε άλλη εποχή του χρόνου. Αλλά και με τ’ άλλο άστρο της αυγής, τον ήλιο, που «ένα λοφίο πορφυρό φορώντας πλησιάζει…».
Πώς να αντισταθείς στην άνοιξη που σου ζητά να διαβάσεις ξανά τους ποιητές που έγραψαν γι’ αυτήν; Ως κι ο μελαγχολικός Καρυωτάκης σε προτρέπει: «Επρόβαλε η Ανοιξη! Ξέχνα τα περασμένα!».
Μα εμένα μ’ αρέσει πολύ εκείνο του Σαχτούρη: «Να κριθεί κάθε Ανοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του το κάθε λουλούδι, από το χάδι του το κάθε χέρι, απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί…». Ας αφεθούμε λοιπόν στη σαγήνη της ομορφότερης εποχής του χρόνου.
