Σχολείο μόνο κατ’ όνομα είναι το κτίριο στο οποίο φοιτούν σήμερα εξήντα παιδιά Γυμνασίου με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες στα Πεύκα του Δήμου Νεάπολης-Συκεών.
Είναι λίγο να πει κανείς ότι οι τριάντα τρεις καθηγητές και το ειδικό προσωπικό που το στελεχώνουν δίνουν χρόνια τώρα αγώνα μέσα σε άθλιες συνθήκες για να κάνουν τη μαθησιακή διαδικασία ανθρώπινη.
Και μοιάζει με άγριο σαρκασμό ο βαρύγδουπος τίτλος που του έχει δοθεί επισήμως: «Ειδικό Επαγγελματικό Εργαστήριο Εκπαίδευσης Κατάρτισης – Ινστιτούτο Αναπτυξιακής Αποκατάστασης Πεύκων».
Κατ’ αρχάς για σχολείο στο οποίο φοιτούν παιδιά με πολλές δυσκολίες, ακόμη και κινητικές, φαντάζει ως προθάλαμος στον «εφιάλτη στον δρόμο για τα… Πεύκα» το γεγονός ότι τα λεωφορεία σταθμεύουν διακόσια μέτρα μακριά και πρέπει να ανέβουν μια μεγάλη ανηφόρα μέχρι να φτάσουν στις αίθουσες.
Τα κτίρια που έχουν διαμορφωθεί στοιχειωδώς είναι δύο και στο κεντρικό πρέπει να ανεβούν και καμιά δεκαπενταριά σιδερένια σκαλοπάτια, αφού δεν υπάρχει ράμπα, οπότε και τα παιδιά με αναπηρικό καροτσάκι φτάνουν κυριολεκτικά σηκωμένα στα χέρια.
Σε υπόμνημα που έχει υποβληθεί από καιρό προς τους αρμοδίους, και η «σκηνογραφία» παραπέμπει σε θρίλερ:
«Ενας στενός διάδρομος οδηγεί σε 3 αίθουσες (…) χωρίς τον απαραίτητο υλικοτεχνικό εξοπλισμό, με κατεστραμμένες πόρτες (…), παράθυρα χωρίς κιγκλιδώματα (…), τουαλέτες σε κακή κατάσταση (…), στον χώρο της αυλής μεσολαβεί σκαλοπάτι όπου υπάρχουν 4 επιπλέον αίθουσες.
Οι 2 είναι ενωμένες εξωτερικά με το κτίριο. Η μια πολύ μικρή με ελλιπή φωτισμό. Η άλλη ανισόπεδη και υπάρχει σκαλοπάτι που χωρίζει την αίθουσα στα 2.
Οι άλλες 2 αίθουσες είναι kibo, η μια γυμναστήριο-αίθουσα εκδηλώσεων και η άλλη ως αίθουσα διδασκαλίας (…).
Το δεύτερο κτίριο (για μαθητές Λυκείου) όπου στεγάζονται 3 τμήματα του σχολείου απέχει 400 μέτρα από το κτίριο (…)
(Τις μέρες αυτές με τα χιόνια και τις βροχές το προαύλιο έχει μετατραπεί σε κανονικό βαλτότοπο)».
Το σχολικό έτος 2011-2012 φοιτούσαν 36 μαθητές, τώρα έφτασαν τους 60 επειδή λείπουν τα ειδικά σχολεία στη δυτική Θεσσαλονίκη, οπότε για να μη μείνουν τα παιδιά εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας, διεύθυνση και καθηγητές αποφάσισαν –σωστά– να δεχτούν όλα τα παιδιά με το όποιο κόστος.
«Είναι σοκαριστικό να υπάρχει μια τρώγλη που λέγεται σχολείο, με τάξεις που μοιάζουν με αίθουσες βασανιστηρίων, ειλικρινά δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι συνάδελφοι», λέει στην «Εφ.Συν.» ο αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Θεσσαλονίκης, Ακης Λουκάς.
Το ακόμη πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα, στη… Σταυρούπολη, ο Δήμος Παύλου Μελά διαθέτει ένα καινούργιο σχολείο 1.600 τ.μ., αλλά δεν το θέλει η… γραφειοκρατία.
«Δεν δίνουν από το αρμόδιο τμήμα του υπουργείου Παιδείας έγκριση μετακίνησης», λέει ο κ. Λουκάς, «κάνουν δήθεν παρατηρήσεις στο νέο κτίριο, δεν έχει –λένε– γραφείο 30 τ.μ. για τον γυμναστή… Τους λέμε ότι στο άλλο “σχολείο” το γραφείο καθηγητών είναι… 6 τ.μ., τι είναι αυτά που μας λέτε τώρα, αδύνατον να καταλάβουν».
Στο ίδιο κλίμα και οι δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλου Μηταφίδη: «Επειδή το συγκεκριμένο κτίριο δεν είναι κατάλληλο ούτε για εργοτάξιο σιδηροκατασκευών του δήμου, μετά τις συνεχείς παρεμβάσεις στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θέλω να πιστεύω ότι επιτέλους τα παιδιά και οι καθηγητές θα γλιτώσουν άμεσα από την αθλιότητα που ζουν».
-320x213.jpg)
