Κυριακή πρωί. Επιτέλους, μετά από μέρες, ξύπνησα σαν άνθρωπος, γύρω στις έξι, κι άρχισα να ξαναβάζω τα πράγματα στη θέση τους και στο μυαλό μου.
Μέχρι τώρα ήταν χύμα μια βδομάδα. Ξανάστησα το σπίτι στα πόδια του, που μέχρι τώρα παρέπαιε.
Εβαλα τα φάρμακα σε τάξη. Πέταξα στα σκουπίδια την ψαρόσουπα που φυλούσα στο ψυγείο∙ η καλύτερη συνταγή είναι η όρεξη για φαγητό, χωρίς όρεξη απολύεις ακόμα και τον Λαζάρου του Βαρούλκου.
Και πώς εορτάζεις την επαναφορά; Καθένας με τον τρόπο του.
Προσωπικά, μου προσφέρω τον πρώτο καφέ μετά από μία βδομάδα. Τελετουργικά.
Διπλός, τούρκικος∙ ελληνικός, αν προτιμάτε∙ μη φορτώνουμε τις λέξεις με βάρη άσκοπα. Σε κούπα τσαγιού. Τριάντα τρία γυρίσματα.
Και ένα παγάκι –εμπειρική παρατήρηση μπάρμαν για ευπαθή στομάχια.
Η απόλαυση της πρώτης γουλιάς: Καλημερούδια. Εδώ είμαστε πάλι. Αργήσαμε λίγο. Αλλά δεν χαθήκαμε. Περαστικά να ’ναι και τίποτ’ άλλο.
«Η ευτυχία», λέει κάπου ο Αλμπερτ Σβάιτσερ (ανθρωπιστής γιατρός και φιλόσοφος), «δεν είναι παρά καλή υγεία και ασθενής μνήμη».
Οντως, δεν είναι εύκολη η ζωή ούτε όταν είσαι διαρκώς άρρωστος, αλλά και ούτε όταν οι μνήμες μιας βαριάς αρρώστιας που πέρασες κάποτε έμειναν μέσα σου ανεξίτηλες.
Επίκουρος του Σβάιτσερ, ο Βολταίρος θα υπερθεματίσει: «Αποφάσισα να είμαι ευτυχισμένος, επειδή κάνει καλό στην υγεία».
Βέβαια υπάρχει και η λαϊκή σοφία των παροιμιών, που προσωπικά παρέβλεψα: Ο,τι παθαίνει το κορμί, τα φταίει το κεφάλι!
Θύμα κι εγώ φημών και διαδόσεων για εναλλακτικές θεραπείες κ.λπ.! Ολα είναι σχετικά εν τέλει.
Αυτό το «σχετικό» πάμε να βγάλουμε από τη ζωή μας, και χωρίς αυτό γινόμαστε απόλυτοι!
