Για την έξοδο από την κρίση

Περιορισμένες είναι οι ελπίδες για συμφωνία στο Eurogroup της Δευτέρας. Οσοι είχαν επενδύσει σε οριστική λύση μάλλον θα δουν τις εκτιμήσεις τους και αυτή τη φορά να βγαίνουν λανθασμένες. Ολες οι πλευρές έχουν σε γενικές γραμμές παρουσιάσει τις θέσεις τους και οχυρώνονται πίσω από αυτές, με αποτέλεσμα το χάσμα να μη γεφυρώνεται.

Οι ρεαλιστικές προσεγγίσεις, με βάση τα υπαρκτά αριθμητικά δεδομένα που πρόσφατα δημοσιοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την πορεία της οικονομίας και κυρίως με βάση τις αντοχές της ήδη ταλαιπωρημένης ελληνικής κοινωνίας, παραμένουν ακόμη ζητούμενο, αφού κάποιοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Γεγονός είναι ότι οι αντοχές των πολιτών που έχουν εξαντληθεί δεν συνιστά μια απλή διαπίστωση, αλλά είναι η ζοφερή αλήθεια.

Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι η διέξοδος στο πρόβλημα είναι περαιτέρω μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο, είτε αυτό αφορά την παρούσα φάση, είτε μετά από δύο χρόνια; Με αυτή την έννοια, κρίνεται δικαιολογημένη η διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης ότι επιπλέον μέτρα έστω και ενός ευρώ δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά.

Αυτή η θέση όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα διατηρηθεί μέχρι τέλους. Οι υποχωρήσεις -όσο κι αν διαψεύδονται- πρέπει να θεωρούνται προ των πυλών, αφού οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν μας ευνοούν και οι αντιφάσεις στους κόλπους των εταίρων μας δεν μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελός μας.

Η απογοήτευση γύρω από το «δράμα» που ζει τα τελευταία χρόνια η χώρα μας διογκώνεται από τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η χθεσινή παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή είναι αποκαλυπτική. Παλαιοκομματισμός, καταστροφολογία, ακροδεξιές κορόνες, ατζέντα φόβου και διάχυσης ανασφάλειας και το βασικότερο υπεκφυγές γύρω από το μείζον ζήτημα της διαπραγμάτευσης.

Το πολιτικό σύστημα, με πρωταρχική ευθύνη των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, μοιάζει να πορεύεται αμέριμνο, χωρίς να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους από μια κατάσταση διαρκών αντιπαραθέσεων, που όλο και λιγότεροι πολίτες παρακολουθούν.

Εστω και τώρα, κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση και τα μικρότερα κόμματα του συνταγματικού τόξου, αν θέλουν, μπορούν να κάνουν κάτι και να συνδιαμορφώσουν ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Εχουν τη βούληση;