«Να ξανασκεφτούμε την αναρχία» είναι ο τίτλος του άρτι εκδοθέντος βιβλίου του Κάρλος Τάιμπο, με υπότιτλο Αμεση Δράση, Αυτοδιαχείριση, Αυτονομία· από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων ασφαλώς, που επιλέγουν με αυστηρότητα και ριζοσπαστική ματιά τους συγγραφείς και το έργο τους.
Συγγραφείς που δίνουν απαντήσεις εκεί όπου η Αριστερά έχει βαλτώσει ή αρέσκεται πλέον να εξουσιάζει φτωχούς και ταλαίπωρους Ελληνες, μετατρέποντας σε αποικία τη χώρα, επιτρέποντας και ανεχόμενη -τι θλίψη- αλαζονικές συμπεριφορές εκ μέρους των εταίρων-δανειστών.
Είμαστε ένας ταπεινωμένος λαός και όποιος δεν το αφουγκράζεται τουλάχιστον, για να μην πω δεν το συνειδητοποιεί, ή είναι αλλού νυχτωμένος ή κάποια όρφνωσις έχει κατακτήσει τον νου του, ή κάποια τύφλωσις τον έχει περικυκλώσει· τι να πεις. Αλλά δεν έχουν πλέον νόημα όλα αυτά.
Ας δούμε λοιπόν τι γράφει ο Τάιμπο στον πρόλογό του: «Το ενδιαφέρον για τον αναρχισμό αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, την ίδια ώρα που η λέξη “κρίση” αντηχεί παντού…Γίνεται ξεκάθαρο ότι ο λόγος του κεφαλαίου -δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πέρα από τη δική μας- καταβαραθρώνεται…
»Ο αναρχισμός αναλαμβάνει μια προσπάθεια για την πολύπλοκη κατανόηση των αθλιοτήτων του παρόντος προτάσσοντας την αυτοδιαχείριση, την αντιεμπορευματοποίηση και τη συνείδηση των ορίων…»
Για τους ελευθεριακούς δεν είναι όλα θεωρία· κατανοούν ότι οι ιδέες τους, όσο ριζοσπαστικές κι αν είναι, είναι αναγκαίο να φτάσουν σε πολλούς ανθρώπους και να έχουν πρακτικό αποτέλεσμα· «Είναι προφανές ότι μιλάμε πολύ, αλλά δεν δραστηριοποιούμαστε στον επιθυμητό βαθμό». Αυτό είναι το μέγα ζητούμενο για τις άθλιες εποχές όπως η δική μας.
Τι έγινε στη Βαρκελώνη από το 1910 έως το 1936; Πολλά και θαυμαστά, που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν τη σημερινή παραιτημένη ελληνική κοινωνία: έντονη αίσθηση της κοινότητας και της τοπικής αυτονομίας, μια ώριμη προσπάθεια ώστε να γίνουν οι λαϊκές γειτονιές αδιαπέραστες, ανεξάρτητες και αλληλέγγυες και με ανώτερη από των αστών ηθική· καταγγελία του υπερβολικού αλκοόλ, της πορνείας, των θρησκευτικών σκοταδιστικών ιδρυμάτων, της σεξουαλικής καταπίεσης κ.ά., όπως: απαλλοτρίωση των άκτιστων οικοπέδων και ανέγερση οικημάτων για τα συνδικάτα· απεργοί και άνεργοι αρνούνταν να πληρώσουν, γυναίκες έκλεβαν καταστήματα, κατάληψη κατοικιών σε ημερήσια διάταξη, παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από οικίες μεγαλοϊδιοκτητών, διαμαρτυρίες για να μειωθούν οι τιμές των τροφίμων και των ενοικίων, αιτήματα σχετικά με τα σχολεία, τα κέντρα υγείας, τον δημόσιο φωτισμό και τις συγκοινωνίες. Και τούτο: ο σεβασμός προς τους ηλικιωμένους ήταν παροιμιώδης, όπως και για τους ανέργους.
Κάτι βεβαίως μας θυμίζουν όλα αυτά, ας μην τα προσπεράσουμε, όμως, ας μην εθελοτυφλούμε εννοείται. Αυτά να δουν οι εν Ελλάδι «αναρχικοί» και όχι να καίνε ένα τρόλεϊ κάθε Σάββατο ή να αδιαφορούν για το βάθος της κοινωνίας.
