Τα κόμικς με πρωταγωνιστές ομοφυλόφιλους και λεσβίες είναι αρκετά τα τελευταία χρόνια. Ακόμη και σε mainstream τίτλους, οι εταιρείες έχουν ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και τοποθετούν σε κεντρικούς ρόλους χαρακτήρες που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες πληθυσμού. Δίνουν έτσι ένα σοβαρό μήνυμα πολιτικής ορθότητας και αποδοχής της διαφορετικότητας και της ελεύθερης επιλογής, διευρύνοντας παράλληλα και το target group τους.
Σήμερα όλα αυτά είναι φυσιολογικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν κατοχυρωθεί πλήρως τα δικαιώματα των LGBTQI ατόμων. Μένει ακόμη πολύς δρόμος να διανυθεί. Πριν από έναν αιώνα, ωστόσο, αυτός ο δρόμος δεν υπήρχε ούτε καν στη φαντασία ακόμη και του πιο αισιόδοξου οραματιστή.
Και όμως, η βραχύβια σειρά κόμικς Lucy and Sophie Say Goodbye, αγνώστου δημιουργού, που δημοσιευόταν το 1905 σε εφημερίδα του Σαν Φρανσίσκο, τόλμησε έστω και υπαινικτικά, το αδιανόητο για εκείνη την εποχή: να έχει για πρωταγωνίστριες δυο νέες γυναίκες που σε κάθε στριπ αποχαιρετιούνται με ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα αδιαφορώντας για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Και προκαλώντας χάος.
