Σπάνια επιστρέφω, από το στέκι μας στα Εξάρχεια στο σπίτι μου στο Παγκράτι, με ταξί.
Συνήθως όλο και κάποιος φίλος προσφέρεται με το αυτοκίνητό του ή βγαίνω με τα πόδια στην Ακαδημίας και παίρνω λεωφορείο.
Εκείνη τη φορά αισθανόμουν ιδιαίτερα κουρασμένος –πιθανότατα, προάγγελος επερχόμενης θυελλώδους γρίπης που ενέσκηψε την επομένη–, βγήκα στο φανάρι, Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου (τα σημειώνω αναλυτικά, γιατί μπορεί να με ψάχνει κάποτε ο Λαγός και να μη με βρίσκει), σταμάτησα το πρώτο ταξί, μπήκα στο πίσω κάθισμα. «Παγκράτι, παρακαλώ», είπα.
Αντί άλλης ερωτήσεως, διευκρινιστικής: Παγκράτι μεν, αλλά πού ακριβώς;
Εκπληκτος άκουσα τον ταξιτζή να με ρωτάει, με ασκημένο θράσος: «Είστε ο κύριος Παπαδημητρίου;».
«Οχι, αλλά τι σημασία έχει ποιος είμαι;» ρώτησα.
«Εχει. Γιατί είμαι ραδιοταξί και με ειδοποίησαν να πάρω τον κύριο Παπαδημητρίου!».
Αρχισα να το παίρνω στην πλάκα το ζήτημα. «Από πού θα τον έπαιρνες τον κύριο Παπαδημητρίου; Από το φανάρι της Καλλιδρομίου; Και γιατί δεν ρώτησες αν είμαι ο κύριος Παπαδημητρίου, προτού μπω στο ταξί;».
Δεν είχα όμως διάθεση να το τραβήξω. Με τριγύριζε και η γρίπη.
«Σταμάτα να κατέβω», είπα στο δεύτερο τετράγωνο. «Και τους χαιρετισμούς μου στον κύριο Παπαδημητρίου!», πρόσθεσα, σκεφτόμενος ότι μια χαρά την είχε στήσει τη μηχανή με τον «κύριο Παπαδημητρίου» ο απατεωνούλης ταξιτζής: Βρήκε ένα όνομα μάλλον επίσημο που πείθει.
Αν έλεγε π.χ. ότι τον περίμενε ο «κύριος Παπαδόπουλος», ουδείς θα τον πίστευε.
Δεν είναι το προφανές, ότι υπήρξα θύμα επιλεκτικής κούρσας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, στα χρόνια των μνημονίων που τα ταξί σε παρακαλάνε, ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Φύσει αισιόδοξος λοιπόν, είδα το πράγμα από θετική πλευρά: Μήπως η επιστροφή του συγκεκριμένου ταξιτζή στις παλιές ημέρες και συνήθειες έδειχνε ότι κάτι άρχισε ν’ αλλάζει, επιτέλους.
Διότι, όσο προσβλητικότερη είναι η συμπεριφορά ταξιτζή προς πελάτη, τόσο εντονότερη η αίσθηση πως αρχίζει να ρέει χρήμα στην αγορά.
Μετά θυμήθηκα την παροιμία: Πρώτα φεύγει ο άνθρωπος και μετά το χούι του…
Ετυχε να έχω μαζί μου ένα βιβλίο. Το είχα αγοράσει νωρίτερα. Μου μίλησαν γι’ αυτό φίλοι.
Πάει δε πολύ καλά, παρ’ όλο που είναι επιστημονικό σύγγραμμα και μάλιστα εκτενές (900 σελίδες!).
Τίτλος του –για ταξιτζήδες και λοιπούς συνέλληνες: «“Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας” – Η διαμόρφωση του Νεοελληνικού Κράτους 18ος-21ος αιώνας».
Συγγραφέας, ο καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κώστας Κωστής, εκδόσεις Πατάκη.
Τον τίτλο ο συγγραφέας έχει πάρει από τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο («Φιλολογικαί τινές έρευναι της νεοελληνικής διαλέκτου», έκδοση 1856).
Παραθέτω το σχετικό εδάφιο: «Ημείς δε, αν και ζώμεν εν τω ενεστώτι, εγεννήθημεν όμως προ πολλών αιώνων, και των αιώνων μας τας αύρας αναπνέομεν. Αυταί αι ιδιοτροπίαι μας, και αι φαντασίαι μας, και αι προπετείς μας αξιώσεις, μαρτυρούσιν ότι είμεθα les enfants gates de l’ histoire» (κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας).
Τα σέβη μου στον κύριο Παπαδημητρίου! Κάπου θα κυκλοφορεί ανάμεσά μας…
