Καιρό παρακολουθώ και ζω, ως επιβάτης, αυτή την ιστορία με το «έξυπνο εισιτήριο» στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πρωτεύουσας (ΟΑΣΑ), που ήδη, πιλοτικά, «μπήκε στη ζωή μας» (προχθεσινή «Εφ.Συν.») και από τον Απρίλιο θα είναι μέρος της, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για εκατομμύρια επιβάτες.
Αυτούς πρωτίστως αφορούν, τους επιβάτες, όσα μέτρα αποφασίζονται στις δημόσιες συγκοινωνίες και αυτούς πρέπει να διευκολύνουν∙ όχι την ανάδοχο εταιρεία για παράδειγμα∙ το γνωστό εξαπανέκαθεν: «Ποιος παίρνει τη δουλειά»;
Νομίζω ότι το θέμα «έξυπνα εισιτήρια» μόλις άνοιξε. Θα το έχουμε δε συνεχώς μπροστά μας, διότι είναι θέμα καθημερινής τριβής (θα δοκιμάζεται κάθε μέρα στην πράξη, αν αποδίδει ή όχι).
Το πρώτο που θέλω να επισημάνω και το έχω παρατηρήσει από πέρσι την άνοιξη που διάβασα τα πρώτα δημοσιεύματα, πήρα, διά της δημοσιογραφικής οδού, και κάποιες πρόσθετες πληροφορίες, είναι ότι πουθενά δεν είδα το, ας το πω, ισοζύγιο δαπανών/οφέλους∙ ότι ένα έργο θα κοστίσει τόσο και θα ωφελήσει τόσο. Αναλόγως λοιπόν της σχέσεως κόστους/οφέλους ένα έργο εκτελείται ή δεν εκτελείται! Αυτό λέει η λογική, του κοινωνικού μέτρου, όχι του εργολαβικού.
Αυτά δεν τα είδα πουθενά, ούτε στο προχθεσινό ρεπορτάζ. Είδα μόνο, στην προχθεσινή «Εφ.Συν.», πως «Η σύμβαση υπογράφηκε τέλη του 2014 και έχει προϋπολογισμό 58,8 εκατ. ευρώ, από τα οποία το 49% προέρχεται από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους».
Συγγνώμη, κύριοι του ΟΑΣΑ, αλλά αυτά δεν είναι καθαροί αριθμοί! 49% κοινοτικοί και εθνικοί πόροι δεν δείχνει αντιστοιχία! Η αφελής μου σκέψη: Μήπως επανερχόμαστε στις παλιές μέρες των έργων αυτοσκοπού; Οτι το έργο… αγιάζει τον σκοπό; Θα δούμε…
