Συνέχεια απομακρύνεται στον χρόνο η συμφωνία και πάλι θα αδειάσουνε, φοβάμαι, τα ταμεία.
Τώρα δεν ξέρω να σας πω εγώ γι’ αυτό ποιος φταίει: Το ΔΝΤ τ’ ανάλγητο; Εμείς; Οι Ευρωπαίοι;
Ξανά σε δεινή βρίσκεται πάντως η χώρα θέση και πάλι κάποιοι προσπαθούν να βγει από τη μέση αίσχος να μην αποτελεί πλέον στην ευρωζώνη.
Πλήθος φιδιών ολόμαυρων αρχίζει να με ζώνει τώρα θ’ αρχίσουν εκλογές σε όλη την Ευρώπη.
Χαμένοι, τρέμω, μήπως πάν’ της χώρας μας οι κόποι αφού καθένας το κομματικό συμφέρον θα κοιτάει και για βοήθεια σε μας ούτε θα συζητάει.
Τι φοβερό να μην μπορείς σελίδα να γυρίσεις φτωχή πατρίδα μας κι εσύ και να ορθοποδήσεις!
Στο Eurogroup που έρχεται να δούμε τι θα γίνει λίγος χρόνος, αλίμονο, μονάχα έχει μείνει.
Και η Λαγκάρντ το τόνισε χαιρέκακα και πάλι: λύση ξανά «ευνοϊκή» μην καρτερούμε άλλη!
Ομπάμα δεν υπάρχει πια, τηλέφωνο να πάρει και να τα ψάλει στους «κακούς» για να μας κάνουν χάρη…
Αλλου παπά βαγγέλιο ο Τραμπ κι αλλού το πάει κι η Ευρώπη να διαλυθεί, θαρρώ, δεν τον χαλάει…
Τώρα αυτός συγκρούεται με τη Δικαιοσύνη κι απ’ το φριχτό διάταγμα να δούμε τι θα μείνει.
Ευτυχώς όλοι οι δικαστές δεν έχουν έννοια μόνο πώς θα στρογγυλοκάτσουνε χρόνια πολλά στον θρόνο…
Μέσα στο μαύρο κλίμα αυτό, έχω μελαγχολήσει τόσες σκοτούρες στο μυαλό με έχουνε ζαλίσει.
Τι κι αν στις 14 εγιόρταζε ο Ερως μέσα στο σπίτι κλείστηκα, ωσάν γκρινιάρης γέρος.
Ολα μουντά μού φαίνονται, γκρίζα και τεθλιμμένα μονότονα και άχρωμα, χωρίς σκοπό κανένα.
Καμιά ηλιαχτίδα δεν περνά, τα νέφη να φωτίσει ούτ’ ένα κοσμικό event, κάπως να μ’ ευθυμήσει…
Φευ! Μαύρη το ποτήρι μου ξεχείλισε σταγόνα: Ούτε καν Gucci δεν θα δω με φόντο Παρθενώνα…
