Καιρός να ειπωθούν και κάποιες αλήθειες

Δεν ξέρω, αν μετά το Eurogroup της Δευτέρας η κυβέρνηση πανηγύρισε ή η αντιπολίτευση την επέκρινε (συνηθισμένα αμφότερα σε ανάλογες περιπτώσεις, αλλά σε απόσταση από πολιτικές θέσεις και πολιτικά συμπεράσματα∙ απλώς, λέγονται για να ειπωθούν, πιστεύω).

Ομως, μελετώντας τη «λιτή» ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά το Eurogroup, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι έγινε το γενικώς, προ Eurogroup, προβλέψιμο: βεβαιώθηκαν οι «χαμηλές προσδοκίες», όπως βεβαιώθηκε και η συνέχεια του σίριαλ (ούτε ο «Αγνωστος πόλεμος» δεν κράτησε τόσο!) «μια μέσα, μια έξω» και «μια πάνω, μια κάτω».

Ισως απομακρύνθηκε το ενδεχόμενο εκλογών∙ αν και πιστεύω ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση βαστούν στο πολιτικό σκάκι τα πιόνια τους και σε εκλογική διάταξη (αυτό που δεν έχει, πιστεύω, στη χώρα μας επαρκώς ερευνηθεί και μελετηθεί είναι η ζημιά που της έχουν κάνει, από ιδρύσεως νέου ελληνικού κράτους, οι αλλεπάλληλες εκλογές είτε απειλές και φήμες για εκλογές∙ δεν γίνεται να είσαι πάντα με τη βαλίτσα έτοιμη για… άλλες πολιτείες!).

Αλλά, όπως και να ’χει, και με το προχθεσινό Eurogroup και με όσα άλλα Eurogroup και… γύρωgroup προηγήθηκαν στην επταετία της μεγάλης δοκιμασίας μας με τις ανυπολόγιστες απώλειες για τον καθένα μας και για τον τόπο, δεν γίνεται (γιατί αυτό γίνεται εφτά χρόνια) να έχεις και την πίτα αφάγωτη και τον σκύλο χορτάτο.

Διότι, στην πολιτική γλώσσα ημών και των εταίρων μας (εννοώ, των ελληνικών κυβερνήσεων της επταετίας και των θεσμών), κάπως έτσι πάνε να μας το φορέσουν.

Ενώ και η κουτσή Μαρία ξέρει πως και η πίτα έχει σχεδόν φαγωθεί και ο σκύλος ψωμολυσσάει.

Καιρός να ειπωθούν και κάποιες αλήθειες.