Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε

Παραβρέθηκα στην εκδήλωση, καθώς έπρεπε να καλύψω το ρεπορτάζ.

Αυτή τη φράση θα την ακούσετε πολλές φορές να βγαίνει από τα χείλη δημοσιογράφων, ωστόσο να το ξέρετε: έχει διττή σημασία.

Είτε συγκαλύπτει την επιθυμία τους να βρεθούν ούτως ή άλλως σε ένα μέρος, οπότε τι καλύτερη δικαιολογία από το ότι «καλύπτω ρεπορτάζ», είτε δεν θέλουν με τίποτα να είναι εκεί, οπότε προτάσσουν το δημοσιογραφικό καθήκον για να ξεπεράσουν τις όποιες εσωτερικές φωνές διαμαρτυρίας.

Προσωπικά, δεν το έκρυψα ποτέ. Ενας από τους κύριους λόγους που ασχολήθηκα με τη δημοσιογραφία ήταν και αυτός: να «αναγκάζω» ανθρώπους που θαυμάζω ή μου προκαλούν εντύπωση (καλή-κακή, δεν έχει σημασία) να μου μιλήσουν.

Μικρό το κακό γι’ αυτούς (λόγια μοιράζονται), μεγάλη η ανταμοιβή για μένα (καθώς ο λόγος, στη δική μου κοσμοθεώρηση, είναι ίσως από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να σου κάνει κάποιος, ασχέτως αν είναι μοναδικός, ποταπός ή απλά κοινότοπος).

Ελα, όμως, που, πέρα από τον λόγο, υπάρχει και η εικόνα. Εκεί σε θέλω, μάστορα.

Γιατί, άλλο είναι να συνομιλείς με έναν περιβαλλοντικό ακτιβιστή και άλλο να τον δεις επί το έργον.

Αλλο να παίρνεις δήλωση από έναν κατά συρροή δολοφόνο και άλλο να βρεθείς στον τόπο του εγκλήματος.

Οσο και να το πεις, άλλα κότσια θέλει ο λόγος και άλλα η ράβδος.

Το περιστατικό που έζησα στην εν λόγω εκδήλωση δεν είχε τίποτα από την αίγλη των παραπάνω.

Ηταν, ωστόσο, χαρακτηριστικό μιας νοοτροπίας, ίσως συνήθειας, μπορεί και στερεοτυπικής συμπεριφοράς, δεν αποκλείω και το τυχαίο, πάντως κάτι ήταν… (προσοχή: οι κάτωθι περιγραφές δεν συνδέονται με τη σπουδαιότητα της εκδήλωσης ή του ρεπορτάζ. Είναι απλώς… παράπλευρες απώλειες).

Το αμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ ήταν ασφυκτικά γεμάτο και η συζήτηση θα διεξαγόταν γύρω από το γιατί καταπατείται το δικαίωμα αδείας του Δ. Κουφοντίνα.

Ηρεμη στη θέση μου, με τις σημειώσεις μπροστά μου και το στυλό στο χέρι (ηρωίδα του Τύπου, όχι αστεία), παρατηρώ κάτι απολύτως συναφές με την εκδήλωση: το ξύλο των εδράνων.

Τυχεροί οι φοιτητές στην ΑΣΟΕΕ, σκέφτηκα. Γράφουν και κάθονται πάνω σε πραγματικό ξύλο, μέσα σε ζεστά αμφιθέατρα.

Οχι κάτι ψευτικούρες που είχαμε στο Φυσικό της Πάτρας, με τον αέρα να έρχεται από το Παναχαϊκό, να διασχίζει τα πνεμόνια μας και να καταλήγει στο Ρίο!

Τόσο συγκινήθηκα από το υπέροχο αυτό, πραγματικό ξύλο που σχεδόν θύμωσα που έσβηναν τα τσιγάρα τους επάνω του.

Οπως καταλαβαίνετε, είχα γίνει ένα με το θέμα της εκδήλωσης που έμελλε να ξεκινήσει.

Επανέφερα εαυτόν στο προκείμενο και γύρισα να δω τι γίνεται τριγύρω. Και ξαφνικά, το νιώθω.

Διαπέρασε τη σπονδυλική μου στήλη και προσγειώθηκε στο λευκό πουλόβερ και το πράσινο παλτό μου.

Ξαφνικά, ένιωθα σαν ξένο σώμα, χωρίς να ξέρω το γιατί.

Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με του νεαρού κοριτσιού δίπλα μου, που μου το είπε φόρα παρτίδα: «Σαν τη μύγα μες στο γάλα».

Η αλήθεια βγήκε μαζί με τα λόγια της στο φως και την είδα ξεκάθαρα: όλοι, οι πάντες όμως, φορούσαν μαύρα. Από πάνω έως κάτω.

Κι εγώ… Ιδού η μύγα-αλμπίνος μέσα στο σοκολατούχο (με μαύρη σοκολάτα, γκάγκανη) γάλα.

«Ούτε λίγο γκρι έστω…», συνέχισε η διπλανή μου, μ’ έναν ελαφρύ παρηγορητικό τόνο.

Ξανακοιταχτήκαμε και η παρηγόρια έγινε γέλιο. Ετσι είναι. Δεν ήξερες, κοπελιά, δε ρώταγες;

Dress code δεν έχει μόνο το Μέγαρο. Πού πας σε εκδήλωση του αντιεξουσιαστικού χώρου με λευκά, πράσινα και κίτρινα;

Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός πως, ανά την Ιστορία, η ενδυματολογική αχρωμία (μαύρο=απουσία χρώματος/φωτός) συνοδεύει την ιδεολογική μονοχρωμία (με την έννοια της συγκεκριμένης αγωνιστικής θεώρησης).

Και μπορεί να φαντάζει ανούσιο, ωστόσο δεν είναι τυχαίο πως όσα χρόνια και αν περάσουν, το τι χρώματα κουβαλάμε πάνω μας συνδέεται άρρηκτα με το τι σκέψεις φοράμε στο κεφάλι μας.

Ευτυχώς, δεν υπάρχει συγκεκριμένος αλγόριθμος της σύνδεσης ταύτης, διαφορετικά κάθε χρωματική επιλογή θα στοχοποιούνταν αμέσως και αδίκως.

Ασε που δεν θα μπορούσαμε να «καλύψουμε» ρεπορτάζ για ρεπορτάζ.