Σε έναν σπουδαίο, χαμηλόφωνο και μεγάλης αποδοχής διηγηματογράφο, τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, απονέμεται το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων.
Ετσι αποφάσισε ομόφωνα η αρμόδια για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού. Στο σκεπτικό της βράβευσης αναφέρεται ότι ο 86χρονος στρατιωτικός γιατρός από τον Πύργο της Ηλείας διακρίνεται «για το χιούμορ, τη λιτότητα, την αγάπη για τη φύση, την οξύτατη σάτιρα για τη στρεβλή σχέση των ανθρώπων με το περιβάλλον, την έντονη και πηγαία ερωτική διάθεση και την προσήλωση στον κόσμο των αφανών, παραγκωνισμένων και συχνά καταδιωκώμενων πλασμάτων».
Οι έξι συλλογές διηγημάτων του, «Θερμά θαλάσσια λουτρά», «Ο γενικός αρχειοθέτης», «Ο θησαυρός των αηδονιών», «Ο οβολός», «Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη» και «Ροζαμούνδη», συγκεντρώθηκαν το 2012 από τον εκδοτικό οίκο Γαβριηλίδη σε μια εξαιρετική έκδοση, σε ειδικό κουτί, κοσμημένες με σχέδια του Ανακρέοντα Καναβάκη.
Τα υπόλοιπα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2015 (αφορούν εκδόσεις του 2014) απονέμονται κατά πλειοψηφία ως εξής:
● Μυθιστορήματος: στον Χρήστο Χωμενίδη για τη «Νίκη» (Πατάκης), στην οποία ανάπλασε ελεύθερα τη δύσκολη ζωή της μητέρας του, κόρης του στελέχους του ΚΚΕ, Βασίλη Νεφελούδη. Η επιτροπή το χαρακτηρίζει μια «ελεγεία για τη συναισθηματική συγκρότηση εκείνων των παιδιών, που χωρίς να το θέλουν συμμετέχουν στη ζωή και αναλαμβάνουν το βάρος των αποφάσεων των γονέων, οι οποίοι ταύτισαν τον βίο τους με την πολιτική δράση», ενώ τονίζει ότι αποτελεί «μια οξύτατη κριτική για τις ηθικές στάσεις της Αριστεράς στα χρόνια του μεταπολέμου». Η «Νίκη» θα ανεβεί στο θέατρο από τον Σταμάτη Φασουλή. Στην τελική ψηφοφορία συμμετείχε το «Τελευταία έξοδος. Στυμφαλία» του Μιχάλη Μοδινού (Εστία).
● Ποίησης: στη Ζέφη Δαράκη για τη συλλογή «Η σπηλιά με τα βεγγαλικά» (Νεφέλη), γιατί «αγκαλιάζει την ανθρώπινη συνθήκη στο σύνολό της, σπρώχνοντας τα όρια και τις δυνατότητες του ποιητικού λόγου». Συμμετείχαν στην ψηφοφορία οι συλλογές «Τerrarium, το πείραμα του Ward» της Ελένης Γαλάνη (Μελάνι), «Μνήμη σχεδόν πλήρης» του Λεωνίδα Κακάρογλου (Εστία) και «Κρύβε λόγια» του Χρήστου Παπαγεωργίου (Κίχλη).
● Διηγήματος: στον Ανδρέα Μήτσου για το «Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια» (Καστανιώτης), που από τις βασικές του αρετές είναι «η στροφή προς το παράδοξο και φαινομενικά ανοίκειο» και η «ειρωνική ή υπόγεια σαρκαστική αναπαράσταση περιστατικών από την καθημερινή ζωή ανθρώπων που δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά αντιδρούν με τρόπο μη αναμενόμενο». Στην τελική ψηφοφορία συμμετείχε και το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου (Αντίποδες).
● Δοκιμίου-Κριτικής: στην Κατερίνα Σχινά για το «Καλή και ανάποδη. Ο πολιτισμός του πλεκτού» (Κίχλη), μια «ευφάνταστα στοχαστική μελέτη» για το πλέξιμο, που η γνωστή μεταφράστρια και κριτικός λογοτεχνίας αντιμετωπίζει σαν «μια τέχνη παραγνωρισμένη και παρεξηγημένη από τα γυναικεία κινήματα».
● Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικών: στον Νίκο Μπακουνάκη για το βιβλίο «Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ. Η αφήγηση στις ελληνικές εφημερίδες 19ος-20ός αιώνας» (Πόλις).
● Πρωτοεμφανιζόμενου: εξ ημισείας στον πεζογράφο Χρίστο Κυθρεώτη για τα διηγήματα «Μια χαρά» (Πατάκης) και στην ποιήτρια Μαρία Φίλη για τη συλλογή «Το πιο παράξενο απόκτημα των εντόμων» (Μελάνι).
● Το Ειδικό Βραβείο σε συγγραφέα που προάγει τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα απονεμήθηκε ομόφωνα στη Ρίκα Μπενβενίστε για το έργο «Αυτοί που επέζησαν. Αντίσταση, εκτόπιση, επιστροφή. Θεσσαλονικείς Εβραίοι στη δεκαετία του 1940» (Πόλις). Ομόφωνα απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις στα λογοτεχνικά περιοδικά «Νέα Ευθύνη» και «Φρέαρ».
