Το φετινό ευρωπαϊκό ταξίδι του Παναθηναϊκού ξεκίνησε με προσδοκίες και όνειρα, ολοκληρώθηκε εν τούτοις εφιαλτικά και επώδυνα για τον σύλλογο και τα εκατομμύρια των φίλων του, τσαλακώνοντας ταπεινωτικά το ευρωπαϊκό πρεστίζ του.
Η παρουσία/επιστροφή του «τριφυλλιού» στους ομίλους υπήρξε εξευτελιστική από πλευράς συγκομιδής βαθμών, παρότι συνολικά άξιζε και εδικαιούτο προφανώς περισσότερους από τον ντροπιαστικό ένα βαθμό (αρνητικό ρεκόρ ελληνικής ομάδας), με δεδομένες τις «σφαγές» αλλά και τις ανταγωνιστικές εμφανίσεις του σε Βίγκο και Λιέγη.
Πέραν τούτων, ουδέν. Τα αρνητικά ρεκόρ διαδέχτηκαν το ένα το άλλο και το μεγαλύτερο πρόβλημα υπήρξε η εικόνα διάλυσης της ομάδας το τελευταίο δίμηνο, η παντελής έλλειψη αγωνιστικής -και όχι μόνο- πειθαρχίας (είκοσι τρεις κίτρινες και τρεις κόκκινες κάρτες, μακράν οι περισσότερες στη διοργάνωση).
Με παιδικά λάθη, το ένα πιο πρωτότυπο και αφελέστερο από το άλλο, αλλά και με το τραγικό «μηδέν στα τρία» στη Λεωφόρο.
Με πέντε ήττες σε έξι ματς, μία λιγότερη από την τελευταία Καμπάλα και χωρίς να γευτεί τη νίκη η οποία αγνοείται από τον στοιχειωμένο Νοέμβρη του 2012 και το ματς με τη Μάριμπορ στο ΟΑΚΑ.
Δεκατρία ολόκληρα ματς δίχως τρίποντο, που αποτελεί το χειρότερο ρεκόρ ευρωπαϊκής ομάδας.
Το τελευταίο ματς με τη Θέλτα στη Λεωφόρο υπήρξε απλώς το κερασάκι στην πικρή και κακόγευστη τούρτα, με τον Παναθηναϊκό ήδη αποκλεισμένο, τον Ουζουνίδη να κάνει ροτέισον και να τεστάρει παίκτες με μικρότερο χρόνο συμμετοχής και τους Ισπανούς φουριόζους και μπολιασμένους με το κίνητρο της νίκης-πρόκρισης.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και αδυσώπητη και το «τριφύλλι» καλείται πλέον να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν στο πρωτάθλημα όπου τον περιμένει ένας μικρός Γολγοθάς, αρχής γενομένης από τον φορμαρισμένο Ατρόμητο στο Περιστέρι την Κυριακή, από τον οποίο πρέπει να βγει αλώβητος και να δείξει επιτέλους σημάδια ζωής.
