Ο συμβολισμός είναι σαφής. Κι αυτό επειδή η Λιψία, ομάδα ηλικίας επτά ετών, βρίσκεται στην κορυφή της βαθμολογίας ως «αυτοδημιούργητη επαναστάτρια» (ένας από τους χαρακτηρισμούς που τη συνοδεύουν). Αρα, εκ των πραγμάτων, συντάσσεται με τον λυρισμό της μουσικής μπαρόκ του μέγιστου κάντορα και κύριου εκφραστή της, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, που δημιούργησε και έζησε στην ίδια πόλη τα τελευταία 27 χρόνια της ζωής του (1723-1750).
Μα, επίσης στη Λιψία, φοίτησε στη Νομική από τα 16 ώς τα 21 χρόνια του ο ποιητής-δραματουργός Βόλφγκανγκ Γκέτε… Εκεί, την ίδια περίοδο, αρρώστησε βαριά και εμπνεύστηκε τον «Φάουστ», γνωστό για τη συμφωνία του με τον διάβολο-Μεφιστοφελή!
Ας καθορίσουμε και έτσι την ικανότητα του Αυστριακού κροίσου και επικεφαλής της ομάδας, Ντίτριχ Μάτεσιτς, να παρακάμπτει νόμους και κανείς να μην μπορεί να τον καθαιρέσει!
Πού; Στη Γερμανία, όπου η εφαρμογή των νόμων συνιστά στάση ζωής! Ο,τι κι αν λέμε ή γράφουμε, η ομάδα από την πρώην ανατολικογερμανική, μεγαλύτερη πόλη της Σαξονίας είναι πρωτοπόρος στη βαθμολογία, απειλεί τους αντιπάλους και υπόσχεται βάσιμα στους φίλους της.
Απέχει τρεις βαθμούς από τη δεύτερη Μπάγερν, έχει μαζί με τους Βαυαρούς την καλύτερη φετινή επίθεση στο πρωτάθλημα (29 γκολ) και, αν δεν το γεμίζει, έχει σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της τουλάχιστον 40.000 θεατές στο χωρητικότητας 43.000 θέσεων γήπεδό της…
Εκ των οποίων στις 20.000 κάθονται κάτοχοι εισιτηρίων διαρκείας. Μόνα τους όλα αυτά δεν θα ενοχλούσαν κανέναν αν η γενικότερη διοικητική λειτουργία της, με μια λέξη, δεν πήγαινε κόντρα στα χρηστά ήθη ειδικότερα του ποδοσφαίρου, γενικότερα της γερμανικής κοινωνίας.
Πέρυσι, έρευνα του Πανεπιστημίου Μπράουνσβαϊγκ της έδωσε επίσημα τη θέση της «πιο μισητής ομάδας στη Γερμανία»! Τον Μάρτιο, επίσης του 2015, οπαδοί της Καρλσρούης εισέβαλαν(!) διαμαρτυρόμενοι «για την ασυλία της Λιψίας από τις Αρχές» στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η αποστολή της, ενώ το 2014 οπαδοί της Ουνιόν, πριν από το μεταξύ τους παιχνίδι, μοίρασαν φυλλάδια που έγραφαν «Η κουλτούρα μας πεθαίνει στη Λιψία»! Γιατί όλα αυτά;
Η εξήγηση, λοιπόν, πηγάζει από το όνομά της αλλά όχι μόνο… Το επίσημο όνομα της ομάδας είναι «RB Leipzig».
Τα αρχικά «RB» αντιστοιχούν σε γνωστή εταιρεία ενεργειακών ποτών ιδιοκτησίας του αφεντικού της, αλλά, ενώ όλοι ξέρουν τι σημαίνουν τα ίδια αρχικά στο όνομα της ομάδας, η επίσημη θέση της διοίκησής της είναι πως «τα ίδια αρχικά μεταφράζονται «RasenBall», δηλαδή, επί λέξει, «μπάλα του γκαζόν», και δεν αντιστοιχούν στην εταιρεία του επικεφαλής της ομάδας».
Με άλλα λόγια, η Λιψία βγάζει τη γλώσσα στη γερμανική Δικαιοσύνη!
Οπως έκανε και κατά το έτος ίδρυσής της (2009). Τότε ο Μάτεσιτς βρήκε πάλι πλάγια οδό και παρέκαμψε τον σχετικό νόμο που θέλει «γερμανικές ομάδες λαϊκής βάσης, με τις αποφάσεις των διοικήσεών τους να λαμβάνονται βάσει του 50%+1»…
Ο Αυστριακός ιδιοκτήτης βρήκε, μέσω του πολυμελούς νομικού επιτελείου του, πόρτα διαφυγής, καθόρισε υψηλή, άρα απαγορευτική, ετήσια συνδρομή για τα μέλη της ομάδας και δικαίωμα ψήφου έχουν μόνο 17 (!) άτομα! Με άλλα λόγια, οι δικοί του…
Οπως μας είπε σαρκαστικά από τη Λιψία ο Ελληνας μόνιμος κάτοικος Γιάννης Απαλίρας, «ακόμη κι αυτό ενοχλεί την έμφυτη γερμανική εθνικοφροσύνη, ότι δηλαδή δεν είναι Γερμανός, αλλά Αυστριακός ο Μάτεσιτς».
Ανεξάρτητα από την καταγωγή του, η Γερμανία αντιστέκεται στον ιδιωτικό έλεγχο των ποδοσφαιρικών ομάδων αλλά ο ίδιος μάλλον θα γελάει σαρκαστικά με τις γερμανικές βουλές.
Πάμπλουτος
Κι αυτό επειδή το επιχειρηματικό βεληνεκές του και οι συνθήκες (διαυγείς και μη…) που το στηρίζουν πάντα, εύκολα ή δύσκολα αλλά επισήμως νομοταγώς, δικαιώνονται. Εκτός της εταιρείας «Red Bull» λοιπόν, έχει στην κατοχή του άλλες επτά ομάδες!
Την αυστριακή Ζάλτσμπουργκ, τους New York Red Bulls στις Ηνωμένες Πολιτείες (εδώ τα αρχικά δεν αφορούν το… γκαζόν αλλά την εταιρεία του των ενεργειακών ποτών, επειδή οι Αμερικανοί δεν βάζουν παρόμοιο νομικό εμπόδιο).
Επίσης, δικές του είναι δύο ομάδες χόκεϊ επί πάγου (η μία στην Γκάνα(!), η άλλη αυστριακή) και ισάριθμες της Φόρμουλα 1 στον χώρο των αγωνιστικών αυτοκινήτων («Red Bull Racing» και «Scuderia Toro Rosso»).
Από πότε εντυπωσιάζει και ταυτόχρονα προκαλεί η ομάδα-επιχείρηση της Λιψίας;
Μα από την αρχή της παρουσίας της! Κυριολεκτούμε! Ηταν Αύγουστος του 2009, λίγες μέρες μετά την επίσημη ίδρυσή της, όταν ο Μάτεσιτς ήδη είχε δείξει τις… άγριες διαθέσεις του στον θώκο της Λιψίας και στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της για την πέμπτη κατηγορία(!), οι αντίπαλοι οπαδοί στο γήπεδο της Καρλ Τσάις Ιένα (επίσης πρώην ανατολικογερμανικής ομάδας) φώναζαν εν χορώ «θάνατος στη Red Bull Leipzig»!
H ομάδα, βέβαια, δεν… πέθανε. Αντίθετα, ανέβαινε κάθε χρόνο και κατηγορία σαν αληθινός… κόκκινος ταύρος («red bull»). Να γιατί σε άλλο παιχνίδι, πέρυσι καθ’ οδόν προς το μεγάλο πρωτάθλημα, οπαδοί άλλης αντίπαλης ομάδας είχαν πετάξει στον πάγκο της Λιψίας ένα ματωμένο κεφάλι ταύρου.
Είναι σαφές ότι η γερμανική κοινωνία εναντιώνεται «και θα συνεχίσει να το κάνει, όπως λένε δίπλα μου, επειδή ο Αυστριακός παρανομεί και τη γλιτώνει», όπως ακούσαμε από Ελληνα φοιτητή στο Μόναχο.
Με άλλα λόγια, η πραξικοπηματική διοικητική λειτουργία της Λιψίας δεν είναι… γερμανική.
Ο προπονητής της, Ραλφ Ράνγκνικ, τόνισε πάλι στην αρχή της βδομάδας: «Εμένα με ενδιαφέρει μόνο το αγωνιστικό μέρος και αφού σε επτά χρόνια από την ίδρυσή μας φτάσαμε στην πρώτη κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, πρέπει να διαφυλάξουμε σαν… αγαπημένο παιδί μας αυτή την ομάδα».
Οπως υπαγορεύει η κοινή λογική, όταν έχεις τέτοιο εργοδότη, μιλάς εκ του ασφαλούς, δεν ανησυχείς ακόμη κι αν σείεται ο τόπος δίπλα σου.
Οπως συμβαίνει απ’ όπου περνάει η Λιψία με την… μπάλα της να κυλάει στο γκαζόν όπως διατείνεται και όχι στο χρηματιστήριο όπως συμβαίνει!
