Συνειδητοποιημένοι πελάτες-οπαδοί…

Στην Αγγλία, η προσωπική σχέση των τοπικών κοινωνιών με τις ποδοσφαιρικές ομάδες τους συνιστά πρωτόκολλο συμπεριφοράς για τους κατοίκους.

Κι αν κάποιος ισχυριστεί πως αυτό, ούτως ή άλλως, συμβαίνει παγκοσμίως, η απάντηση είναι ότι τον ιδιαίτερο τόνο στην αγγλική πραγματικότητα δίνει το επιχείρημά τους, εκεί στη μια πλευρά της Μάγχης, πως τους ανήκει η πατρότητα του ποδοσφαίρου.

Ναι, μα πώς συνάδουν η ίδια αίσθηση με τη, θεαματική κατά περιόδους τα δύο τελευταία χρόνια, μείωση της τηλεθέασης τόσο των μεταδόσεων παιχνιδιών όσο και εκπομπών με γενικότερο ποδοσφαιρικό περιεχόμενο;

Η εξήγηση είναι ασφαλής και αναλύεται φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονική στιγμή εντός των δύο δεκαετιών της ίδιας, μαζικής, επιχειρηματικής εισβολής.

Ακριβώς επειδή φαντάζει πρωτόγνωρη η απόφαση σημαντικού ποσοστού να γυρνάει την πλάτη στο «θέαμα-κύριο λόγο χαράς των Αγγλων».

Και έτσι είχε χαρακτηρίσει το ποδόσφαιρο, παρόντος του πατροπαράδοτου τοπικού φλέγματος στην έκφρασή του, ο Ρόι Ατκινσον, άλλοτε προπονητής της Εθνικής.

Μια εικοσαετία εισόδου ξένων ιδιοκτητών ομάδων με αμφίβολες προθέσεις, ακόμη κι αν είναι σεβαστή η οικονομική επιφάνεια των περισσότερων, είναι πολύς χρόνος και έχει παγιώσει την ενόχληση πολλών οπαδών (πιο σωστά: πολιτών).

Αν, κατά το κοινώς λεγόμενο, αναρωτηθείτε «μα τι άλλο θέλουν οι Αγγλοι;

Παραδείγματα όπως η περσινή εκκωφαντική επιτυχία της Λέστερ αλλά και η Μάντσεστερ Σίτι που ξαναγεννήθηκε στα χέρια σεΐχη από το Αμπού Ντάμπι, φανερώνουν πως τους έλυσαν δυσεπίλυτα προβλήματα σε καιρούς πανευρωπαϊκής οικονομικής δυστοκίας…», θα έχετε δίκιο!

Αυτό όμως δεν ικανοποιεί τον γνωστό ψυχισμό των Αγγλων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το οικείο παιχνίδι τους που παίχθηκε, ευρύτερα, πρώτα εκεί πριν κατακτήσει κάθε σπιθαμή του πλανήτη Γη εντός του εικοστού αιώνα!

Βέβαια, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τις αντιδράσεις τους, συμπεραίνουμε πως τους νοιάζει, περισσότερο από την οικονομική επιφάνεια των επενδυτών, η ποδοσφαιρική αγραμματοσύνη τους!

Δεν ξεχνάμε ότι μέχρι και πριν από τρεις δεκαετίες βασίλευε εκεί η μάστιγα των χούλιγκαν.

Τώρα πλέον, ενώ το ίδιο πρόβλημα έλυσε η εφαρμογή των νόμων, αναγνωρίζεις πως έχεις απέναντί σου συνειδητοποιημένους πελάτες-οπαδούς στη συντριπτική πλειονότητά τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα κροίσων που τους προκάλεσαν είναι ο, επίσης Αραβας, ιδιοκτήτης της Νότιγχαμ Φόρεστ Φαουάζ αλ Χασάουι, ο, μόλις 36χρονος Ιταλός Μάσιμο Τσελίνο της Λιντς που έχει απολύσει επτά προπονητές τα τελευταία δύο χρόνια και άλλοι, όσοι έχουν προκαλέσει ομαδικές διαμαρτυρίες οπαδών τους έπειτα από άστοχες αποφάσεις-αποδείξεις πως δεν γνωρίζουν πολλά από ποδόσφαιρο!

Υπαρκτός είναι και ο απόηχος των έντονων διαμαρτυριών από τους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατά της ιδιοκτήτριας-φαμίλιας Γκλέιζερ όταν έδειχναν ότι αντιμετώπιζαν την ομάδα τους σαν… επιχειρηματική υπόθεση ρουτίνας.

Οι ίδιες διαμαρτυρίες κόπασαν μέχρι νεωτέρας.

«Οχι άλλο Μουρίνιο»

Η επικοινωνία της «Εφ.Συν.» με δημοσιογραφικά γραφεία αλλά και στελέχη ομάδων στην Αγγλία απέδειξε πως, εκτός από τη σαρωτική παρουσία ξένων ιδιοκτητών, τον κόσμο επίσης έχουν επηρεάσει «η έμφαση που δίνεται από τους τηλεοπτικούς σταθμούς σε ανούσια ποδοσφαιρικά θέματα», «ο υπερβολικός αριθμός μεταδόσεων, συχνά και επτά την εβδομάδα, χωρίς επιλογή των παιχνιδιών με κριτήριο τη σπουδαιότητά τους και η επιμονή σε συγκεκριμένα πρόσωπα».

Κοινώς «όχι άλλο Μουρίνιο, καταλάβαμε τα πάντα γι’ αυτόν… Οχι άλλο, συμφωνούν και οπαδοί των ομάδων που κοουτσάρει», όπως ακούσαμε από τη δυτική Ουαλία. Ο Τζορτζ Χάτον, μέλος της Σουόνσι, παλιός οπαδός της και ιδιοκτήτης αλυσίδας καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών στην περιοχή, τα έχει με τους γηγενείς παράγοντες της ομάδας: «Επένδυσαν και με τη βοήθεια πολλών από εμάς σώθηκε η ομάδα από την οικονομική καταστροφή πριν από λίγα χρόνια… Μα τώρα που πούλησαν ακριβά τη Σουόνσι σε Αμερικανούς επιχειρηματίες, απέδειξαν πως ό,τι καλό έκαναν είχε στόχο να γίνουν οι ίδιοι πιο πλούσιοι και όχι ν’ αναπτύξουν την ομάδα. Αυτό είναι ξένο προς την ουαλική περηφάνια μας».

Τοπικό χρώμα απουσιάζει και από τους… ιδιοκτησιακούς θώκους της κεντρικής Αγγλίας. Γκουότσιν Λάι ονομάζεται το αφεντικό της Γουέστ Μπρόμιτς Αλμπιον, Τόνι Ζία της Αστον Βίλα, Τσο Χουγκ της Μπέρμιγχαμ, Γκούο Γκουαντσάγκ της Γουλβς.

Πίσω στο Λονδίνο, οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ, όπως διαβάζουμε ακόμη σε αναρτήσεις τους στο διαδίκτυο, είδαν επίσης ξένο δάκτυλο στην απόφαση της διοίκησης ώστε η ομάδα τους να φύγει από το ιστορικό γήπεδό της Απτον Παρκ και να χρησιμοποιεί ως έδρα της το αχανές, ψυχρό (άρα, εκ πρώτης όψεως άδειο στα παιχνίδια της) Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου.

Το ιστορικό Απτον Παρκ έδωσε τη θέση του «σε αστραφτερά διαμερίσματα που θα ζήλευε και η βασίλισσα της Αγγλίας, αλλά διαφωνούμε εμείς που γίναμε άνδρες εκεί, μπροστά στη θέα της Γουέστ Χαμ».

Αν χαρακτηρίσετε «υπερβολικό, αναίτιο» ειδικά τον ποδοσφαιρικό αλλά και τον γενικότερο σοβινισμό των Αγγλων σε καθημερινά θέματα, όπως είναι και το ποδόσφαιρο, μετά ας απαντήσετε ειλικρινά στον εαυτό σας αν το λέτε αυτό επειδή τον ζηλεύετε.