Λέτε να μπορέσουν να εμφανιστούν κάποια στιγμή οι Έλληνες προπονητές στην ευρωπαϊκή αγορά; Η περίπτωση του Μαρίνου Ουζουνίδη αποτελεί άλλη μία ευκαιρία για τους εγχώριους κόουτς του ποδοσφαίρου για να διεκδικήσουν τα (όποια) δικαιώματά τους και να καταφέρουν έστω να πλησιάσουν σε κάποιοι βαθμό τους συναδέλφους τους στο μπάσκετ που έχουν πετύχει την καθιέρωση ακόμη και στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης, όπως μας καταδεικνύουν οι περιπτώσεις των Ιτούδη και Μπαρτζώκα οι οποίοι έχουν κατακτήσει και τίτλους εκτός συνόρων.
Η Εθνική μας ομάδα μπορεί να επέστρεψε στο γερμανικό μοντέλο με την πρόσληψη του Μίχαελ Σκίμπε, ωστόσο ο Μαρίνος Ουζουνίδης έχει τη δυνατότητα να κρατήσει ψηλά τη μετοχή του Έλληνα προπονητή. Ο Παναθηναϊκός έχει συνεργαστεί και στο πρόσφατο παρελθόν με τον Γιάννη Αναστασίου και όταν κατέκτησε το τελευταίο του νταμπλ είχε στον πάγκο του τον Νίκο Νιόμπλια, ενώ από τους πάγκους των ΑΕΚ και ΠΑΟΚ έχει περάσει ο Γιώργος Δώνης.
Ο Ουζουνίδης που είχε «παίξει» και για τον Ολυμπιακό το προηγούμενο καλοκαίρι έχει επί του παρόντος το αβαντάζ ότι δεν θα του ζητηθεί να πάρει τίτλο με το καλημέρα αλλά θα πρέπει να φτιάξει μία ομάδα που θα μπορέσει να κάνει πρωταθλητισμό την επόμενη αγωνιστική περίοδο.
Η ΑΕΚ μετά το μοντέλο Δέλλα πήγε σε επιλογές από το εξωτερικό (Πογέτ, Κετσπάγια, Μοράις) ενώ ο ΠΑΟΚ έφτασε να πρωταγωνιστήσει μέχρι τα μισά της διαδρομής, έχοντας στον πάγκο του τον Άγγελο Αναστασιάδη για να καταλήξει τώρα στον Βλάνταν Ίβιτς. Ο Ολυμπιακός εμπιστεύεται αυστηρά την ιβηρική αγορά (με τους Ισπανούς Βαλβέρδε και Μίτσελ και τους Πορτογάλους Ζαρντίμ, Περέιρα, Σίλβα και Μπέντο) ενώ στις υπόλοιπες ομάδες κυριαρχούν οι Έλληνες προπονητές καθώς έχουν καταλάβει 10 (στους 16) πάγκους.
Αρκεί όμως η πλειοψηφία για να επιχειρήσουν το κάτι παραπάνω οι ντόπιοι κόουτς; Οι περισσότεροι από αυτούς περιορίζονται στην αποστολή του πώς θα διατηρήσουν την ομάδα στην κατηγορία και όχι να την οδηγήσουν πιο ψηλά. Η Ξάνθη και ο Πανιώνιος που βρίσκονται στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας έχουν ξένους τεχνικούς (Λουτσέσκου, Μιλόγεβιτς) και αυτό που περιμένουμε από τους Έλληνες προπονητές είναι να δούμε κάποια στιγμή κάτι το ξεχωριστό. Να επιχειρήσουν να ανεβάσουν τους παίκτες τους και στο (μισό) γήπεδο του αντιπάλου και να μην αρκούνται μόνον στην περιφρούρηση της εστίας τους, ούτε στις συγκυριακές επιτυχίες απέναντι στους ισχυρούς.
Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι βρίσκονται πολύ πίσω σε φήμη και διασυνδέσεις στην ευρωπαϊκή αγορά και δεν θα αλλάξει τίποτα όσο δεν τολμούν για το κάτι παραπάνω. Στα αξιοσημείωτα της ιστορίας θα πρέπει να καταγραφεί το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους πρωταθλητές Ευρώπης το 2004 αρνήθηκαν το δρόμο του… πάγκου, προφανώς γιατί τους έπεφτε βαριά η ευθύνη και επέλεξαν την κατηγορία του τεχνικού διευθυντή με σκοπό το (πιο) εύκολο κέρδος.
