Χριστούγεννα Πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου που φέτος έχει άρωμα τρόμου τυφλού και πόνου
Την Αγια Νύχτα με χαρά, πείτε μου, ποιος προσμένει; Το μόνο που σκεφτόμαστε είν’ τι μας περιμένει…
Χριστουγεννιάτικη αγορά, γλυκό κρασί και φώτα όμως ποτέ τα πράγματα δεν θα ‘ναι όπως πρώτα
Ο φόβος πλέον φώλιασε για τα καλά εντός μας κρύος, στυγνός και ύπουλος, ο χείριστος εχθρός μας
Το βραδινό μας τρώγαμε κι είδαμε παγωμένοι τον Ρώσο πρέσβη στην TV μπροστά μας να πεθαίνει
Κι ύστερα κι άλλο φορτηγό θάνατο να σκορπίζει τον κόσμο όπως τον ξέραμε στο αίμα να βυθίζει
Δραματικές ειδήσεις πια η κάθε μέρα φέρνει κι είν’ το Χαλέπι μάρτυρας της τρέλας που μας δέρνει
Πολύ ψυχοπλακώθηκα και για να ξαλεγράρω κατέβηκα στα μαγαζιά δυο δώρα μήπως πάρω
Δεν πήρα τρόλεϊ μην καώ, το ‘κοψα ποδαράτο θέλοντας το ποτήρι μου να δω μισογεμάτο…
Μα όλα μοιάζαν μίζερα σαν ψεύτικα στολίδια κενά και δίχως νόημα, άχρηστα μπιχλιμπίδια
Στον δρόμο γύρω βλέμματα άδεια, χωρίς ελπίδα λες κι είσ’ στο χείλος του γκρεμού κι αυτά σου λένε πήδα!
Και τότε μπρος μου ξαφνικά, ημέρα μεσημέρι περνούν δυο νεαρά παιδιά πιασμέν’ από το χέρι
Τα μάτια του στα μάτια της, στην έρημο πηγάδι αιχμάλωτοι στου έρωτα κι οι δυο το παραγάδι
Γι’ αυτούς στον κόσμο πια κανείς δεν πεινά, κανένας δεν κρυώνει κι είν’ η φωτιά του πάθους τους αυτό που τους λυτρώνει
Αχ, βρε ζωή, πόσο γλυκιά κι όμορφη μπορείς να ‘σαι σαν πρώτο ερωτικό φιλί που αμυδρά θυμάσαι…
