Α Paris!

Η αλήθεια είναι πως είναι το καμάρι τους. Το Λούβρο είναι και από τα μεγαλύτερα και από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο. Μόνο το 8% (!) των αποκτημάτων του εκθέτει, από το μισό εκατομμύριο που διαθέτει.

Οσο για την παλαιότητα, από φρούριο στα τέλη του Μεσαίωνα, μετετράπη σε κατοικία των Λουδοβίκων, πίνακες πηγαινοέρχονταν σε σπίτια φίλων του βασιλιά, κάποια έργα χάθηκαν, κάποια ξαναβρέθηκαν, εν τέλει ο Βασιλιάς Ηλιος έφτιαξε νέο παλάτι στις Βερσαλίες (μη φανταστείς τίποτα υπερβολικό… μόνο το πιο λαμπρό στην Ευρώπη, τίγκα στους κρυστάλλους και τις μπαρόκ διακοσμήσεις από χρυσό – μέχρι και επίσημη πρωτεύουσα της Γαλλίας έγινε!)… μην τα πολυλογούμε, έπρεπε να έρθει η Γαλλική Επανάσταση για να γίνει το Λούβρο «το μουσείο των μουσείων».

Τότε, η συλλογή του εμπλουτίστηκε από τη δήμευση της περιουσίας των ευγενών της χώρας (ίσως όχι και τόσο «ευγενική» κίνηση, αλλά αυτά έχουν οι επαναστάσεις). Και φυσικά ήρθε ο Ναπολέων, που όραμά του ήταν να γίνει το Λούβρο «Μουσείο της Δημοκρατίας».

Πράγματι, με πολύ δημοκρατικό τρόπο, ο τρανός στρατηλάτης έφερε στο μουσείο λάφυρα από τους Ναπολεόντειους Πολέμους (αναρίθμητες αρχαιότητες από Ιταλία, Αίγυπτο, Μέση Ανατολή, Αυστρία και φυσικά Ελλάδα).

Μάλιστα, εξαντλώντας τις δημοκρατικές αρχές του, είχε καθιερώσει ειδική πρόβλεψη στους όρους ειρήνης των χωρών που κατακτούσε πως ως πολεμική αποζημίωση θα έδιναν «είδος» και όχι χρήμα. Οχι βέβαια ελιές και μέλι, αλλά έργα τέχνης, των οποίων, μάλιστα, την αξία θα εκτιμούσαν Γάλλοι ειδικοί. Μισές δουλειές θα κάνουμε τώρα;…

Η αλήθεια είναι πως είναι να μην της κάτσει της Ελληνίδας κόρης κάτι στραβά στο μυαλό. Τι να σου κάνω, μα πάντα το Λούβρο ήταν στο μυαλό μου ως μια τεράστια αποθήκη κλεπταποδόχων.

Ακραίο; Ισως. Αλλά να που μου έκατσε στραβά από την αρχή. Ετσι, δεν ήταν καθόλου τυχαίο πως τους κοιτούσα με τον δέοντα και καταγόμενο εκ Γαλλίας σνομπισμό. Ολα τα ‘χε η Μαριορή, θα μου πεις, ο σνομπισμός της έλειπε… Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάνω στο τρανό αυτό μουσείο. Και βλέπω στην είσοδο έναν τεράστιο πίνακα, όπου αναγραφόταν το «καλώς ήρθατε» σε δεκάδες γλώσσες… εκτός της ελληνικής.

Πλησιάζω, και μετά τα εθιμοτυπικά μπονζούρ και τα τοιαύτα, ρωτώ (σε άπταιστα αγγλικά με γαλλική προφορά!): «Γιατί δεν το γράφετε και στα ελληνικά; Τόσα ελληνικά εκθέματα έχετε». «Εχουμε τα ελληνικά αγάλματα, όπως έχουμε και τόσα άλλα» μου απαντά η αρμόδια επί του «καλωσορίσματος» και ήδη έχω αρχίσει να κοκκινίζω – και όχι από ντροπή.

Δεν έχουμε το “καλώς ήρθατε” στα ελληνικά, γιατί δεν έχει υπάρξει αντίστοιχος σπονσόρ

Μάλιστα… Εξαντλώντας τα αποθέματα γαλατικής ευγένειας που μου απέμειναν, ξαναρωτώ: «Η Αφροδίτη της Μήλου δεν αρκεί για “σπονσόρ” μιας έστω λέξης στη γλώσσα που τη δημιούργησε;». Προφανώς, τα αντίστοιχα αποθέματα της τύπισσας είχαν ήδη αποσώσει, οπότε μου απάντησε ορθά-κοφτά, με τελεία και παύλα: «Νο».

Ως γνήσια εκπρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, οι Γάλλοι φίλοι μου μου συμπαραστάθηκαν όπως ακριβώς οι Γάλλοι πολιτικοί στην ελληνική κυβέρνηση: Κατανόησαν το δίκαιο της θέσης μου, υπερθεμάτισαν εναντίον του παραλογισμού του συμβάντος και, μη μπορώντας να κάνουν και πολλά (καθώς «άλλος αποφασίζει»), με κάλεσαν για καφέ, κάπου κοντά στο «διανοητικό μεγαλείο της φυλής μου» (τι πάνε και θυμούνται!). Στο διάσημο Καφέ ντε Φλορ, εκεί που άλλοτε συνομιλούσε ο Απολινέρ με τον Κοκτό, ο Πικάσο με τον Σαγκάλ, ο Μπρετόν με τους σουρεαλιστές, ο Σαρτρ με την Μποβουάρ.

Καλό το καφέ, ακόμα καλύτερη η Μποβουάρ, αλλά δυστυχώς η προσπάθεια να ανανήψω των ελληνογαλλικών αμαρτημάτων μου, απέτυχε.

Με 10 ευρώ τον καφέ, το κάπνισμα να απαγορεύεται και τη γύρω γειτονιά να έχει χάσει την ιδιαίτερη πνευματικότητά της (εκεί που πριν από δέκα χρόνια ήταν βιβλιοπωλεία, έχουν ανοίξει διάσημοι οίκοι μόδας), σκέφτηκα πως αν ο Σαρτρ ζούσε σήμερα, μάλλον θα έγραφε το «Η κόλασή μου είναι οι Γάλλοι» (και όχι το «Η κόλαση είναι οι άλλοι»)… Ισως πάλι, να φταίω μόνο εγώ.