Τα δέντρα δίπλα μας

Κλαδεύουν τα δέντρα του μεγάλου δρόμου σήμερα. Τα συνεργεία του δήμου ανεβοκατεβαίνουν μ’ αυτά τα μικρά βαγονέτα των γερανών και σκορπίζουν τα κλαδιά στα πεζοδρόμια. «Αφήστε μια τούφα βρε παιδιά!!!», τους φωνάζει μια ηλικιωμένη κυρία πίσω μου.

Δεν την ακούν. Δεν φτάνει η φωνή της μέχρι εκεί πάνω. Το ηλεκτρικό πριόνι καλύπτει τους ήχους των αυτοκινήτων και της πόλης.

«Αφήστε μια τούφα βρε παιδιάααα», ξαναλέει πιο αργόσυρτα αυτή τη φορά, και συμπληρώνει σχεδόν ψιθυρίζοντας: «Να βλέπουμε μια στάλα ομορφιά, να βγει ο χειμώνας».

Κι είναι αλήθεια πως έτσι γυμνά καθώς στέκουν τα δέντρα στην άκρη του δρόμου, υπομένοντας την αναγκαία περιποίηση των κηπουρών για να πετάξουν καινούργια βλαστάρια, κάνουν την πόλη, στο χειμωνιάτικο τοπίο, να μοιάζει αφιλόξενη.

Τα πολύτιμα δέντρα της πόλης απογυμνώνονται αυτή την εποχή για να δυναμώσουν. Μήπως η φύση, με τον δικό της δυνατό τρόπο, μας λέει πως χρειαζόμαστε κι εμείς ένα εποχικό «κλάδεμα» από όλα αυτά που μας βαραίνουν;

Από όσα μας εμποδίζουν να πάμε παραπέρα; Να νιώσουμε λιγάκι ελαφρύτεροι από ό,τι μας κρατά καθηλωμένους και ανήμπορους. Δύσκολο αυτή την εποχή. Ισως όμως είναι αναγκαίο.

Αφήνω πίσω μου το «χιόνι» από πριονίδια και φύλλα. Περπατώ και σκέφτομαι εκείνο το υπέροχο κείμενο του Ερμαν Εσε «Τι μας διδάσκουν τα δέντρα για τη ζωή».

«Για μένα», γράφει ο Εσε, «τα δέντρα υπήρξαν πάντα οι πιο διεισδυτικοί ιεροκήρυκες. Τα σέβομαι όταν ζουν σε οικογένειες και φυλές, σε δάση και άλση. Και ακόμη περισσότερο, τα σέβομαι όταν στέκονται μόνα τους. Είναι σαν τα μοναχικά άτομα. Οχι σαν τους ερημίτες, που έχουν αποσυρθεί μακριά για να κρύψουν κάποια αδυναμία τους, αλλά σαν τα υπέροχα μοναχικά άτομα, όπως ήταν ο Μπετόβεν και ο Νίτσε.

»Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος, ενώ οι ρίζες τους αναπαύονται στο άπειρο. Ομως δεν χάνουν τον εαυτό τους, παλεύουν με όλη τους τη δύναμη για ένα και μόνο πράγμα: να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, να δημιουργήσουν τον δικό τους σχηματισμό, να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους…».

Ξέρω πολλούς ανθρώπους «δέντρα», που παρά τους άγριους καιρούς, τους δύσκολους χειμώνες, τα κλαδεμένα τους κλαριά, στέκονται όρθιοι και το παλεύουν.

Ανθρώπους που δεν έχασαν τον εαυτό τους και παρέμειναν σταθεροί σε αξίες, παρά τις μεγάλες αντιξοότητες. Κάθε φορά που λυγίζω σαν κλαδάκι, τους φέρνω στο μυαλό μου.

«Δίπλα σε ποια δέντρα να μεγάλωσαν κι έγιναν τόσο δυνατοί;», αναρωτιέμαι. Δεν είναι μόνο άνθρωποι παλιότερων γενιών που πέρασαν πολέμους και μεγάλη πείνα, είναι και νεότεροι που αρνούνται να παραδοθούν στην παραλυσία μιας ανάλγητης κοινωνίας.

Χειμώνα βαρύ προβλέπει γι’ αυτή την εβδομάδα η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία.

Κοιτώ προς τον άσπρο ουρανό, τις κλαδεμένες άκρες των δέντρων και λίγο πιο κει σε κάποιο παράθυρο το πρώτο «ανυπόμονο» χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβοσβήνει. Σε λίγες μέρες τα στολισμένα δέντρα θα γίνουν πιο πολλά.

Σκέφτομαι τα «δέντρα» δίπλα μας, αυτά που στηριζόμαστε στον κορμό τους για λίγο, κι έπειτα συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Ισως θα έπρεπε να τα ακούσουμε αυτή την εποχή του κλαδέματος.

«Οποιος έχει μάθει να ακούει προσεκτικά τα δέντρα», λέει ο Εσε, «δεν θέλει πλέον να είναι κάτι άλλο. Δεν θέλει να είναι τίποτα άλλο εκτός από αυτό που είναι· ο εαυτός του».