Πιο ξεκούραστη νίκη (3-0) σε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, ο οποίος υποτίθεται ότι πήγαινε στο «Γ. Καραϊσκάκης» για να παίξει το τελευταίο του χαρτί και να μείνει ζωντανός στη διεκδίκηση του τίτλου, δεν μπορούσε να φανταστεί ο Ολυμπιακός.
Οι Πειραιώτες, που μετράνε πλέον 29 σερί νίκες στο «σπίτι» τους και βαδίζουν ακάθεκτοι για την κατάκτηση ακόμη ενός πρωταθλήματος, «καθάρισαν» από το πρώτο ημίχρονο.
Τότε που σημείωσαν όλα τα γκολ τους, γιατί στο δεύτερο θαρρείς ότι έσβησαν τις μηχανές περισσότερο επειδή το επέλεξαν οι ίδιοι, παρά γιατί τους το επέβαλε ο αντίπαλος.
Οι «ερυθρόλευκοι», αποφασιστικοί, σοβαροί και πειθαρχημένοι κι επιπλέον σαφώς πιο εύρωστοι πνευματικά και σωματικά, έκαναν ένα σαρωτικό πρώτο ημίχρονο μετατρέποντας τον αντίπαλο σε έρμαιο των διαθέσεών τους.
Το βασικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού τους ήταν ο τρόπος που απλώνονταν στο γήπεδο από τη στιγμή που γίνονταν κάτοχοι της μπάλας. Κάθε αντεπίθεσή τους προς την εστία του Στιλ μύριζε γκολ.
Ο Φορτούνης, ανενόχλητος, αφού δεν υπήρχε κοντά του παίκτης να τον εμποδίσει να ξεδιπλώσει τις αρετές του, έπαιξε υποδειγματικά τον ρόλο του πλέι μέικερ.
Κι αν τα δύο από τα τρία γκολ τα έφτιαξε εκτελώντας με ακρίβεια τις στημένες φάσεις, όπως εκείνη στο 20’ που τελείωσε με καρφωτή κεφαλιά ο Μποτία (1-0) και την άλλη στο 44’ που αξιοποίησε ο φορμαρισμένος Ιντέγε (3-0), το δεύτερο που πέτυχε ο Ελιονούσι ήταν εκείνο που συμπύκνωσε όλη τη διαφορά των δύο ομάδων στο πρώτο ημίχρονο: ο Φορτούνης έβγαλε μπροστά τον Ρέτσο, ο μικρός γύρισε στην μπάλα παράλληλα και ο πυραυλοκίνητος Ελιονούσι την έστειλε στα δίχτυα (26’).
Ο Μποτία πάντως κέρδισε τον τίτλο του MVP και γνώρισε την αποθέωση όταν αντικαταστάθηκε, γιατί εκτός του ότι άνοιξε τον χορό των γκολ, μια φάση νωρίτερα είχε πέσει σωτήρια στα πόδια του Λέτο, εμποδίζοντάς τον να κάνει το ντέρμπι άνω-κάτω.
Ο Αντρέα Στραματσόνι αυτή τη φορά έστησε την ομάδα του πιο επιθετικά σε σύγκριση με τις πρόσφατες συνήθειές του. Ξεκίνησε με δύο στόπερ και όχι τρία, όπως είχε κάνει σε άλλα εντός έδρας ματς (π.χ. με Γιάννενα) ή εκτός με λιγότερο ισχυρούς αντιπάλους.
Ωστόσο, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, οι «πράσινοι» δεν υπήρχαν στο γήπεδο.
Ούτε αμυντικά ούτε επιθετικά. Στην άμυνα οι παίκτες του πήγαιναν στις φάσεις με χαρακτηριστική καθυστέρηση, ειδικά στον αέρα.
Και στην επίθεση, δεν μπορούσαν να αλλάξουν πάνω από δύο πάσες ή να κάνουν το αυτονόητο: να σημαδέψουν την αριστερή πλευρά του Ολυμπιακού, όπου βρέθηκε γρήγορα να παίζει με κίτρινη ο νεαρός Ρέτσος.
Στην πορεία άρχισαν να επιβαρύνονται και από τα προβλήματα εκείνων που προέρχονταν από τραυματισμό (Ζέκα, Λεντέσμα) ή της ανετοιμότητας (Λέτο).
Από εκεί και πέρα, ακόμη και στο δεύτερο ημίχρονο όπου δεν ένιωσαν τόσο μεγάλη πίεση στην άμυνα, φάνηκε ότι δεν είχαν ηθικό και πίστη να παλέψουν για κάτι καλύτερο.
Ούτε το δώρο-πέναλτι που τους πρόσφερε ο Σιδηρόπουλος (καθαρό κόψιμο του Μποτία στον Βιγιαφάνες) δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν.
Ο σπεσιαλίστας Λεντέσμα έστειλε την μπάλα άουτ, δείγμα κούρασης και έλλειψης καθαρού μυαλού. Με αυτά και με εκείνα, αν εξαιρέσει κανείς τις εκλάμψεις του Βιγιαφάνες, ο πιο αξιόπιστος παίκτης του ήταν ο Στιλ, που έβγαλε δυο-τρεις καλές αποκρούσεις αποτρέποντας τα ακόμη χειρότερα.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Π. Μπέντο): Καπίνο (66΄ Λεάλι), Φιγκέιρας, Μποτία (71΄ Βιάνα), Ντα Κόστα, Ρέτσος, Μιλιβόγεβιτς, Μάρτινς, Ελιονούσι, Φορτούνης, Σεμπά, Ιντέγε (90+ Καρντόσο).
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (Α. Στραματσόνι) Στιλ, Κουλιμπαλί, Γουακάσο, Μολέντο, Κουτρουμπής, Ζέκα (56΄ Λουντ), Λεντέσμα, Βιγιαφάνιες, Ιμπάρμπο, Εμποκού (46΄ Χουλκ), Λέτο (74΄ Ρινάλντι).
ΣΚΟΡΕΡ: 20΄ Μποτία, 26΄ Ελιονούσι, 44΄ Ιντέγε.
ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Τάσος Σιδηρόπουλος (Δωδεκανήσου).
ΚΙΤΡΙΝΕΣ: 13΄ Ρέτσος, 34΄ Μιλιβόγεβιτς, 69΄ Φιγκέιρας – 11΄ Μολέντο, 31΄ Κουτρουμπής, 56΄ Λεντέσμα, 83΄ Ιμπάρμπο, 90΄+ Ρινάλντι.
ΚΟΚΚΙΝΗ: –
-320x213.png)
