Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε η είδηση ότι το 2017 θα είναι Ετος των Ντορς. Αλλο και τούτο, λέω ανόρεχτα, ξέρει το συντηρητικό κατεστημένο ποιοι ήσαν οι Ντορς (από την αγγλική doors-πόρτες); Το αμερικανικό ροκ συγκρότημα δανείστηκε τον τίτλο από τις «Πύλες της Ενόρασης» του Αγγλου ποιητή Ουίλιαμ Μπλέικ: εάν οι θύρες της αντίληψης άνοιγαν, όλα θα παρουσιάζονταν στον άνθρωπο όπως είναι – άπειρα. Ενα συγκρότημα που πάλεψε μεταξύ του σκότους του ασυνείδητου, του εσωτερικού ηφαιστείου του θυμού και της βίας και της προσπάθειας άρθρωσης έλλογης φωνής.
Στίχοι που αιμορραγούν, κινήσεις σαμανικά απελπισμένες, παθιασμένη αναζήτηση του φωτός, πάθος για μεταμόρφωση -πώς θα καλυφθούν όλα τούτα από το Ετος Ντορς;
Πώς να ανακαλυφθούν οι προπλατωνικοί φιλόσοφοι που έγιναν γνωστοί στον ποιητή Τζέιμς Ντάγκλας Μόρισον μέσα από τα έργα του Νίτσε, πώς να τιθασευτεί η αναρχία που εξέπεμπαν ο Ρεμπό, ο Μπλέικ, ο Μποντλέρ, ο Λοτρεαμόν, ο Κέρουακ;
Πώς να αναχθεί το γυμνό – απελευθερωμένο σώμα που προπαγάνδιζε ο Τζούλιαν Μπεκ του Λίβινγκ Θίατερ σε υπαρξιακό παραλήρημα και νοητή υπόσταση;
Πώς, διάβολε, να ξαναζωντανέψει ο δαίμων της αιματόβρεχτης ψυχής του τραγουδιστή – ποιητή;
Μπλέξανε μάλλον οι εμπνευστές μιας τέτοιας μέρας -το πολύ να μετεξελιχθεί σε μια καρικατούρα εμπορική και καθόλου συμβολική βεβαίως, διότι ουδείς μπόρεσε να κολυμπήσει στα βαθιά νάματα ενός άγριου συμβόλου, που κραυγάζει την ύπαρξή του την ίδια.
Αλλη μεταμόρφωση επιδίωκε ο μικρός σαμάνος Αμερικανός ποιητής· πάσχισε να δει τα όρια του σύμπαντος, αγωνιώντας να εφεύρει ένα νόημα κοινό για όλους σαν τον ξυνό (κοινό) λόγο του Ηράκλειτου.
Δεν μπορούν να συμβούν τέτοια πράγματα σήμερα, που είναι όλα μίζερα και άδεια, άχυμα και άσαρκα.
Δεν ήταν όμως σαμάνος, μικρός Διόνυσος ήθελε να είναι, πιστός στο πνεύμα του Νίτσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, για την τραγικότητά του και τη μεταμόρφωσή της σε καλλιτεχνικό στερέωμα, ώστε να γίνει υποφερτό το βάρος της ζωής, να γίνει φως το μισοσκόταδο αυτής και η τρέλα της.
Ποιες πόρτες μπορούμε να ανοίξουμε σήμερα, ποιες περιοχές του ασυνείδητου μπορεί να προσεγγίσει ο ατράνταχτος και «ολοκληρωτικός» ορθολογισμός – ρεαλισμός – αμοραλισμός μας;
Πού να ξοδευτεί το σώμα ώστε να γνωρίσει τις αντοχές του, να απομακρύνει την αρρώστια του και την ακαμψία του;
Δεν είναι η εποχή κατάλληλη για άδολους και ειλικρινείς πειραματισμούς – οι νέοι γεννιούνται πολιοκρόταφοι, πάει το θράσος της νιότης και η δημιουργική αυθάδειά της, η δύναμη των νευρώνων και μυώνων της.
Το ονειρικό και τελετουργικό έξαρμα των αισθήσεων είναι έννοιες ξένες στους περισσότερους, δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για άλματα σε πνευματικές και ψυχικές κορυφές.
Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την «εικόνα» και την απήχηση που έχει αυτή η εικόνα ακόμη και μετά περίπου μισόν αιώνα από το βούτηγμά του στην ανυπαρξία;
Είναι πολύ πιθανό κάτι τέτοιο, αλλά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και τις ιστορικές της προεκτάσεις· δεν είναι όλα εμπορεύσιμα – ή μήπως είναι;
Ενα είναι σίγουρο: όλα τα αλέθει ο καπιταλισμός, ακόμη και τους διάπυρους πολέμιους αυτού – δυστυχώς.
