Το καινούργιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Gravitysays_i αξίζει – και πολύ μάλιστα. Λέγεται «Quantum Unknown» και κυκλοφρορεί στην ετικέτα της Inner Ear. Και είναι και διαφορετικό σε σύγκριση με όσα έχουν βγάλει έως τώρα. «Προσπαθούμε πάντα να μην επαναλαμβανόμαστε. Δεν είναι θέμα αλλαγής πορείας, αλλά εξέλιξης την οποία οφείλουμε τουλάχιστον στους εαυτούς μας», λένε στην «Εφ.Συν.».
Χρειάστηκαν πάντως πέντε ολόκληρα χρόνια για να βγάλουν τη νέα τους δουλειά. Οι ίδιοι δίνουν την εξήγηση: «το άλμπουμ ολοκληρώθηκε μέσα σε τέσσερα χρόνια. Τόσο χρειάστηκε για να νιώσουμε ότι τελείωσε μέχρι να μπει και το τελευταίο κομματάκι του παζλ».
Περίεργα γοητευτικό συγκρότημα οι Gravitysays_i. Μπορείτε να το διαπιστώσετε κι εσείς, όχι μόνο αγοράζοντας το «Quantum Unknown» αλλά και πηγαίνοντας να τους παρακολουθήσετε live στο «Gagarin», απόψε γύρω στις 10. Πάντα στη λογική των concept άλμπουμ και συναυλιών, συνεχίζουν «τις αναζητήσεις σχετικά με την ανθρώπινη φύση, τις κοινωνίες που δημιουργεί ο σύγχρονος άνθρωπος και τη σχέση τους με το σύνολο του κόσμου».
Αυτή τη φορά δοκιμάζουν το παράδοξο μιας οπτικής γωνίας έξω από την ανθρώπινη ματιά. Στις συναυλίες τους, δε, όπως και σε αυτή στο «Gagarin», πειραματίζονται πολύ και με την εικόνα. «Ο συνδυασμός ήχου και εικόνας δεν είναι κάτι νέο, είτε πρόκειται για προβολές, χορό ή θέατρο μαζί με τη μουσική. Πιστεύουμε ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον αυτό και δίνει μια άλλη διάσταση στις παραστάσεις», σημειώνουν.
Οι Gravitysays_i δημιουργήθηκαν τον Μάρτιο του 2003 από τους Μάνο Πατεράκη και Νίκο Ρέτσο στον Πειραιά. Το ντεμπούτο τους με τίτλο «The Roughest Sea» (2007), κυκλοφόρησε από τον «Σείριο», την εταιρεία που ίδρυσε ο Μάνος Χατζιδάκις.
To 2011 ακολούθησε το «The Figures of Enormous Grey and The Patterns of Fraud» (Restless Wind) με τον ηλεκτρισμό να ανακατεύεται θαυμάσια με μεσογειακά ακούσματα. Υστερα από τόσα χρόνια που είστε μπάντα, τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι πραγματικά καλό; Υπάρχουν κακά τραγούδια; «Φυσικά υπάρχουν κακά τραγούδια. Ένα τραγούδι είναι καλό όταν έχει δυνατές μελωδίες και αξιόλογο στίχο».
Η σημερινή σύνθεσή τους είναι Μάνος Πατεράκης (φωνή, σαντούρι και κιθάρα), Νίκος Ρέτσος (ντραμς και synths), Mampre Kasardjian (μπάσο), Νίκος Σωτηρόπουλος (κιθάρα), Κώστας Στεργίου (keyboards) και Βαγγέλης Κατσαρέλης (τρομπέτα). Πώς συνυπάρχουν, αλήθεια, παραδοσιακά όργανα όπως το σαντούρι με άλλα πιο… σύγχρονα;
«Δεν νομίζουμε ότι χωράει κανένας αποκλεισμός στη μουσική. Ο,τι μας ηχεί σωστά, περνάει. Τα παραδοσιακά όργανα μας ενδιαφέρουν σίγουρα πολύ». Το ελληνικό κοινό εκπαιδεύεται τελικά στους πιο «δύσκολους» ήχους; «Το κοινό έχει σαν μέτρο αυτό που υπάρχει. Οταν αρχίσει να εξελίσσεται ο πομπός, θα εξελιχθεί και ο δέκτης».
Τι υποχωρήσεις ωστόσο είναι υποχρεωμένο να κάνει ένα ελληνικό γκρουπ της alternative σκηνής στην Ελλάδα του σήμερα; «Εμείς συγκεκριμένα δεν κάναμε κάποια υποχώρηση, εκτός, ίσως, από το να είμαστε αναγκασμένοι να παίξουμε σε χώρους, με όχι τόσο καλό ήχο».
Aπόψε στο «Gagarin 205», Λιοσίων 205.
Εισιτήρια: προπώληση 10 ευρώ, ταμείο 12 ευρώ.
