Εισάγουμε μέχρι και τα… γκολ!

Οι αρκετά πιο παλιοί ποδοσφαιρόφιλοι δύσκολα θα ξεχάσουν τις εποχές που οι «ήρωες της Κυριακής» ήταν στην πλειοψηφία τους «δικά μας παιδιά» και μπορούσαν και έστελναν με άνεση τη μπάλα στα δίχτυα… 

Αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη μηχανή του χρόνου θα θυμόμασταν ξανά και ξανά τον Σιδέρη, τον Αντωνιάδη, τον Μίμη Παπαϊωάνου, τον Σταύρο Σαράφη και αργότερα τον Θωμά Μαύρο, τον Νίκο Αναστόπουλο, τον Δημήτρη Σαραβάκο ή τον Βασίλη Χατζηπαναγή και προφανώς είναι πολλοί περισσότεροι και δεν μπορούμε να τους αναφέρουμε όλους- και ζητάμε ταπεινά συγνώμη για αυτό…

Τώρα αν ρίξει κανείς μία ματιά στον πίνακα με τους πρώτους σκόρερ της Σούπερ Λίγκας τότε θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα γκολ είναι… ξένα.  Και θα χρειαστεί να φτάσουμε στη γραμμή με τα τέσσερα τέρματα για να συναντήσουμε τρεις Έλληνες παίκτες, τους Μάνταλο, Ναζλίδη και Ιωαννίδη καθώς προηγούνται οι Ιντέγε με 9, Κόντε με 6 κι ακολουθούν οι Μπέργκ και Γιουνές με 5.   

Η ποδοσφαιρική… βιοτεχνία (και σε καμία περίπτωση βιομηχανία) των ελληνικών γηπέδων παράγει, βλέπετε, μόνον κεντρικούς αμυντικούς (Μανωλάς, Παπασταθόπουλος τα τελευταία μοντέλα)  αλλά για την κατηγορία των σκόρερ το τελευταίο δείγμα ήταν ο Κώστας Μήτρογλου.  Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δεκαετίες όπου τα «βαριά της όπλα» ήταν οι παίκτες που έστελναν τη μπάλα στα δίχτυα και αποτελούσαν τους βασικούς πρωταγωνιστές στις ποδοσφαιρικές παραστάσεις..

Να είναι τυχαίο; Προφανώς και όχι. Οι πιο ισχυροί σύλλογοι μπορεί να διαθέτουν ακαδημίες με μικρούς όμως μέχρι τώρα δεν έχει προκύψει κάτι αξιόλογο-να δούμε αν διαψεύσει τον κανόνα ο Κουλούρης του ΠΑΟΚ ενώ τα παραδοσιακά «εργοστάσια» όπως ο Πανιώνιος έχουν καταφύγει κι αυτά στους εισαγόμενους σκόρερ-αυτό μας δείχνει η περίπτωση του Ανσαριφάρντ. 

Και η ομάδα της Νέας Σμύρνης είναι από τις τελευταίες που έχουν απομείνει καθώς δεν υπάρχουν πλέον στη μεγάλη κατηγορία ούτε ο Απόλλωνας ούτε και ο Εθνικός…

Περασμένα μεγαλεία…