Μπορεί ένας προπονητής μεσούσης της σεζόν και σε μόλις 15 ημέρες να αλλάξει ριζικά μία ομάδα; «Οχι», είναι η αντικειμενική απάντηση.
Πόσω μάλλον όταν η ψυχολογία της είναι καταρρακωμένη, ο κόσμος βρίσκεται στα… κάγκελα και απαιτεί τα «κεφάλια» δικαίων και αδίκων, οι παίκτες δεν έχουν επαρκή επίπεδα φυσικής κατάστασης και το ρόστερ της είναι γεμάτο ξένους που αγνοούν την ελληνική/παναθηναϊκή πραγματικότητα…
Στην προκειμένη περίπτωση, η απάντηση δεν είναι απλώς «όχι», είναι «αδύνατον»…
Κι, όμως, ο Μαρίνος Ουζουνίδης κατάφερε μια σειρά από άκρως σημαντικά πράγματα που φάνταζαν ακατόρθωτα πριν από δύο εβδομάδες:
Α) κατέκτησε απέναντι στον ΠΑΟΚ την πρώτη νίκη του Παναθηναϊκού σε ντέρμπι μετά τα… περσινά πλέι οφ κόντρα στην ΑΕΚ, έχοντας μόλις δύο προπονήσεις, η μία εκ των οποίων με «ντου» οπαδών που διέκοψαν το πρόγραμμα και επιτέθηκαν στους παίκτες.
Β) νίκησε εκτός έδρας μία από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες του πρωταθλήματος, τον Ατρόμητο, χωρίς να αισθανθεί την παραμικρή απειλή,
Γ) «έσωσε» τον ένα από τους δύο βασικούς εγχώριους στόχους του συλλόγου, το Κύπελλο, έχοντας υπέρ του τις συγκυρίες αλλά και ανατρέποντας το 2-0 του ημιχρόνου (πρωτόγνωρο για τη φετινή ομάδα του Παναθηναϊκού, που όταν «στράβωνε» ένα ματς, παρέδιδε πνεύμα και έχανε τα αβγά και τα πασχάλια), με τις καθοριστικές αλλαγές του σε πρόσωπα και σχηματισμό, αλλά και την ομιλία του στα αποδυτήρια στην ανάπαυλα των ημιχρόνων, και
Δ) επέβαλε ξανά αρχές στα αποδυτήρια, μετέδωσε τα παναθηναϊκά… αυτονόητα, με γκάζια και παροτρύνσεις (ανάλογα με τις περιστάσεις) και «τσιτώνοντας» τον αθλητικό (και όχι μόνο) εγωισμό των παικτών.
Ξανάκανε, εν ολίγοις, τον Παναθηναϊκό ομάδα, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και επανέφερε την ελπίδα (που εδώ και μήνες αγνοούνταν) εν όψει του μέλλοντος.
Δεν τα λες και λίγα τα κατορθώματά του…
