Ευρωπαϊκές γαμήλιες στρατηγικές

Χωρίς εκπλήξεις ολοκληρώθηκε η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή σχεδίου νόμου που ενσωματώνει στο εθνικό δίκαιο σειρά ευρωπαϊκών οδηγιών, ανάμεσά τους και εκείνες που αφορούν την εφαρμογή της αρχής της ισότητας στην απασχόληση.

Σκοπός του νομοσχεδίου, μεταξύ άλλων, «η προώθηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης και η καταπολέμηση διακρίσεων λόγω φυλής, χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, γενεαλογικών καταβολών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας ή χρόνιας πάθησης, ηλικίας, οικογενειακής ή κοινωνικής κατάστασης, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου στον τομέα της απασχόλησης και της εργασίας».

Αναμενόμενες επομένως οι αντιδράσεις, καθώς, σύμφωνα και με την εισήγηση του μέχρι πρότινος αρμόδιου υπουργού Ν. Παρασκευόπουλου, τα δύο πρώτα κεφάλαια του νομοσχεδίου κινούνται στη λογική πρόσφατων μεταρρυθμίσεων, οι οποίες προκάλεσαν σφοδρές αντιπαραθέσεις την εποχή της ψήφισής τους (επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, κατάργηση του αξιόποινου των ομοφυλοφιλικών πράξεων, ενίσχυση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας).

Ως επίθεση στα θεμέλια του έθνους-κράτους στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου που επιδιώκει τον εκφυλισμό, την αλλοίωση της εθνικής συνείδησης και τη φυλετική μετάλλαξη των λαών της Ευρώπης αντιμετώπισε η Χρυσή Αυγή τις νέες ρυθμίσεις. Την ύπουλη μεθόδευση της εξίσωσης του γάμου με το σύμφωνο συμβίωσης διέβλεψε από την πλευρά του ο εκπρόσωπος των ΑΝ.ΕΛΛ. Κ. Κιτσίκης.

«Πάμε να νομοθετήσουμε το τρίτο φύλο», σημείωσε, προτού υπογραμμίσει ότι οι «αναδυόμενες εναλλακτικές μορφές οικογένειας» αποδεικνύουν τον «αποχριστιανισμό των δυτικών κοινωνιών».

Ας μη γελιόμαστε: οι θέσεις που ακούστηκαν τις μέρες αυτές -και ανακυκλώθηκαν κατά κόρον στο διαδίκτυο- δεν είναι απλώς φαιδρές ούτε ακριβώς περιθωριακές. Και δεν απηχούν έναν ανώδυνο, καθότι γραφικό, συντηρητισμό, ορατό μόνον όταν θέτει σε κίνδυνο την κυβερνητική πλειοψηφία.

Πρόκειται για απόψεις σκοταδιστικές, που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν ευρύτατα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συγκροτώντας ένα ποικιλόμορφο ρεύμα ταγμένο να ματαιώσει ή/και να καταργήσει σημαντικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Στόχος, η λιγότερο ή περισσότερο έμμεση αμφισβήτηση της δυνατότητας των γυναικών να καταφεύγουν σε νόμιμη έκτρωση και, κυρίως, η ρητή απόρριψη του γάμου των ομοφύλων.

Καλυμμένα μισογυνική, πιο ανοιχτά ομοφοβική και ξενοφοβική, η κινδυνολογία για τον όλεθρο που θα επιφέρει η προϊούσα «χαλάρωση των ευρωπαϊκών ηθών» υιοθετείται από την Ακροδεξιά, τους ευρωσκεπτικιστές και τμήματα της χριστιανικής Δεξιάς, ενώ προπαγανδίζεται από εκκλησιαστικούς παράγοντες και κάθε είδους λάτρεις της «παράδοσης».

Παρά τις σαφώς πολιτικές τους συνάφειες, οι σχετικές κινητοποιήσεις εμφανίζονται συστηματικά ως αμιγώς κοινωνικές, διευκολύνοντας εύγλωττες διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό των συντηρητικών κομμάτων. (Εγχώριο παράδειγμα η περσινή τριχοτόμηση της Ν.Δ. κατά την ψήφιση της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.) Καθώς μάλιστα επαγγέλλονται τη θωράκιση των εθνικών νομοθεσιών από τις ισοπεδωτικές ευρωπαϊκές οδηγίες, εξασφαλίζουν κάποτε και την ανοχή μερίδων της αντιευρωπαϊκής Αριστεράς.

Παρά την όποια ποικιλία τους, οι λόγοι που διακινούνται σήμερα στην Ευρώπη κατά των εκτρώσεων και του γάμου των ομοφύλων παρουσιάζονται αρκετά ομοιογενείς. Στη σκληρή εκδοχή της σχετικής επιχειρηματολογίας, οι δύο «μάστιγες» αντιμετωπίζονται ως μέρος ενός σατανικού σχεδίου: κάποιο σκοτεινό διευθυντήριο απεργάζεται, πέρα από την οικονομική ασφυξία, την εθνική συρρίκνωση αν όχι και τη φυλετική αλλοίωση των ευρωπαϊκών κρατών.

Συνωμοσιολογία ακροδεξιάς κοπής; Οχι πάντα και όχι παντού. Σε κάμποσες περιπτώσεις μοιάζει να αρκεί η αυτονόητη, υποτίθεται, συσχέτιση των εκτρώσεων και των εναλλακτικών μορφών οικογένειας με κρίσιμα ζητήματα της συγκυρίας (μεταναστευτικό, δημογραφική γήρανση, ασφαλιστικό κ.ο.κ.).

Είναι βέβαιο ότι το κλίμα αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Εξοργιστική υπήρξε έτσι η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου, Δεκέμβρη του 2013, να απορρίψει τη μετριοπαθή έκθεση της Πορτογαλίδας ευρωβουλεύτριας Εντίν Εστρέλα για τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία, επειδή ακριβώς καθιέρωνε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το δικαίωμα των γυναικών στην αντισύλληψη και την έκτρωση.

Ας μην υποτιμηθούν και ορισμένες ανεπαίσθητες, αλλά σημαίνουσες, αλλαγές στην ορολογία επίσημων ευρωπαϊκών κειμένων, όπου για παράδειγμα το «έμβρυο» αντικαθίσταται κάποτε σιωπηλά από το «αγέννητο παιδί». Ούτως ή άλλως, οι κεντρικές εξελίξεις συνοδεύουν -και συνοδεύονται από- τοπικές νομοθετικές πρωτοβουλίες, προσώρας αποτυχημένες, για περιορισμό ή απαγόρευση των εκτρώσεων (Ισπανία 2014, Πολωνία 2016).

Για να μη θυμηθούμε τον ηθικό πανικό που προκλήθηκε στη Γαλλία με την εισαγωγή της αρχής της ισότητας των φύλων στα σχολεία και την καθιέρωση του γάμου των ομοφύλων.

Την ιερή συμμαχία για την υπεράσπιση του «υγιούς» γάμου και της «φυσιολογικής οικογένειας» εκφράζει τη στιγμή αυτή η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά», η οποία ευελπιστεί να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο υπογραφές πολιτών της Ε.Ε. προκειμένου να υποβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή νομοθετική πρόταση για έναν πανευρωπαϊκό ορισμό των εννοιών γάμος και οικογένεια.

Οπου γάμος η ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας και οικογένεια ένας πατέρας, μία μητέρα και τα παιδιά τους. Συντονιστής για τη χώρα μας η Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων, συμπαραστάτρια η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται, αλλά, αν ανησυχείτε, η Ελλάδα έχει ήδη εξασφαλίσει τον αριθμό υπογραφών που της αναλογούν…