Αρχίζω πάντα με τους αριθμούς, που μιλούν ψυχρά για τη δραματική πραγματικότητα. Πρωταθλητές στη φτώχεια στην Ευρώπη, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (που μειώνεται), 37,7% κατά την Eurostat ή 3.830.000 Ελληνες.1.270.047 ΑΦΜ στις λίστες φοροδιαφυγής και παρ’ όλα αυτά όσα εισπράττονται, «δεν φτάνουν ούτε για πασατέμπο»!
Ανεργία που καλπάζει, με μοναδικές προσλήψεις σε θέσεις επισφαλούς, ελαστικής εργασίας (συμβόλαια μηδενικών ωρών) σε σχέση με τις μόνιμες θέσεις. Φοροαπαλλαγές δικαστικών 25% με πενταετή αναδρομικά, όπως και των βουλευτών (ηθική ισονομία). Τώρα που οι «θεσμοί απαιτούν κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών, θα συμπεριληφθούν και οι ανωτέρω;
Αυτό που θα προσπαθήσω να τοποθετήσω σ’ αυτό το άρθρο είναι το «πού βρίσκεται το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» σήμερα, στην πρακτική της «αριστερής κυβέρνησης», στην Ελλάδα.
Και αυτό γιατί παρατηρούμε κατά καιρούς τις αυτοαναφορές των κυβερνητικών παραγόντων (αλλά και κομματικών στελεχών) στο «αριστερό παρελθόν» τους, οι οποίες τραγελαφικά μοιάζουν με «επικλήσεις αυθυποβολής» ή, το χειρότερο, με δηλώσεις προς άγραν κατανόησης του «αναπόφευκτου των πράξεών τους».
Ετσι ζητείται από τα θύματα, από «τα αντικείμενα» της επιβολής των μνημονίων, μια επικίνδυνη συναίνεση κατανόησης της ριζικά διαφορετικής πραγματικότητας, που πρέπει να αντιμετωπιστεί με την πλήρη υποταγή (των ιδίων αλλά και του λαού) στις απαιτήσεις της οικονομικής ολιγαρχίας.
Δηλαδή διασπείρεται ο μύκητας Cordyceps της πλύσης εγκεφάλου σε μπόλικη δόση να αφιονίσει τη δυνατότητα δημοκρατικής ανυπακοής και αντίστασης των θυμάτων, των πολιτών, που ακόμα ενστερνίζονται αυτό το «ηθικό πλεονέκτημα».
Ωθούνται στην αριστερή μελαγχολία που αφορά την «εσωτερίκευση της ήττας» (Τραβέρσο). Ετσι όπως στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο πρόεδρος και πρωθυπουργός έπεισε το σώμα να ξαναψηφίσει τη δική του πρόταση, μια αυθαιρεσία «αριστερής απαίτησης», στο ίδιο το κόμμα, τότε τι πρέπει να περιμένει ο ίδιος ο λαός;
Μα την αποδοχή της αλλαγής του πήχη των αρχών της Αριστεράς μπροστά στην «αναγκαστική κατάσταση» που επιβάλλει η οικονομική ολιγαρχία.
Δηλαδή η διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος από την «αριστερή κυβέρνηση, με τακτικές της φιλελεύθερης πολιτικής της εξαφάνισης του κοινωνικού κράτους, της φτωχοποίησης της πλειονότητας των Ελλήνων, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, της εξαφάνισης του δικαιώματος στην εργασία, στην κατοικία, στην ίδια την ζωή!
Αυτή η αντίληψη «σκοτεινιάζει περισσότερο τον ορίζοντα του πραγματικού, του εφικτού, του επιθυμητού, οδηγεί τους πολίτες στην αποχή από τα δικαιώματά τους (λόγω απαγοήτευσης) και στην ανοχή της υπάρχουσας κατάστασης» (Τσακίρογλου, «Εφ.Συν.», 16-10-’16).
Είναι αυτό που ο Σκουρλέτης (ο δεύτερος που απομακρύνθηκε από το πόστο των καναδικών Σκουριών και της καναδικής CETA, μετά τον Φίλη από το πόστο Αρχιεπίσκοπου – Καμμένου) ερμηνεύει με τον τρόπο του «ότι στο κόμμα έχουμε κατακτήσει την κουλτούρα του διαλόγου(!) και στο τελευταίο συνέδριο βγήκαμε με μια πολιτική απόφαση που εγκρίθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των συνέδρων» («Εφ.Συν.», 25-11-’16).
Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να αρνηθείς τις θέσεις εξουσίας που εξασφαλίζουν ανεκτό βιοτικό επίπεδο (και οικογενειακό) σε περιόδους ανθρωπιστικής κρίσης, απέναντι στην ουσιαστική εφαρμογή των αρχών της Αριστεράς! (το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα, που το κατάντησαν μειονέκτημα).
Εκούσια εθελοτυφλείς, σαν έμμισθος πια διαχειριστής των μνημονίων και της μερικής κατάργησης της εθνικής κυριαρχίας (το ποσοστό συζητιέται), μετατρέποντας τα Οχι σε Ναι και δεν αποποιείσαι τη συμμετοχή σου στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που εξαφανίζει με ταχύ βήμα την ποιότητα ζωής της πλειονότητας των πολιτών και τα όνειρα των νέων ανθρώπων! Θα τελειώσω με τις διαπιστώσεις του Νιλ Ντέιβιντσον («Εφ.Συν.», 5-6/11/’16).
«Ο Σύριζα δεν μπόρεσε καν να αντιτάξει έστω μια ρεφορμιστική στρατηγική, η οποία πιθανώς να είχε βελτιώσει τις συνθήκες για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού, πάνω απ’ όλα να είχε φύγει από την ευρωζώνη.
»Αντίθετα βρίσκεται τώρα σε μια θέση να κάνει τις περικοπές και τις επιθέσεις που απαιτεί η τρόικα, λες και αυτές είναι λιγότερο τρομακτικές επειδή γίνονται από την Αριστερά».
«Η ιδέα μιας άλλης κοινωνίας είναι αδιανόητη! Είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε στον κόσμο στον οποίο ζούμε». Είναι όντως έτσι, όπως διατείνεται ο Φρανσουά Φιρέ;
* πολίτης του Αιγαίου
