Συζητήσεις, εξομολογήσεις, καβγάδες, στις σκιερές γωνίες ενός σπιτιού των Βαλκανίων, όπου συγκεντρώνονται συγγενείς για το μνημόσυνο του εκλιπόντoς πατέρα, στο «Sieranevada» του Ρουμάνου Κρίστι Πούιου. Στον «Αντιρρησία συνείδησης», ο εξαιρετικός Μελ Γκίμπσον σκηνοθετεί ξανά, ιχνηλατώντας τη σχέση της θρησκείας με τη βία.
Sieranevada ★★½☆☆☆
(Ρουμανία, Γαλλία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, FYROM, 2016, 173’)
- σκηνοθεσία: Κρίστι Πούιου
- ηθοποιοί: ηθοποιοί: Μίμι Μπρανέσκου, Ντάνα Ντογκάρου, Σόριν Μεντελένι
Περισσότερο από κοινωνικό δράμα ή πικρή σάτιρα της ανθρώπινης κατάστασης, ο Ρουμάνος σκηνοθέτης του «Κυρίου Λαζαρέσκου» ξεδιπλώνει μια συγκλονιστική χορογραφία, με πρίμα την κάμερα, ανάμεσα στους διαδρόμους, τα δωμάτια, τις κλειστές πόρτες και τις σκιερές γωνίες του σπιτιού μιας κλασικής μεσοαστικής οικογένειας που θα μπορούσε ωραιότατα να είναι και ελληνική.
Ολοι έχουν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν τη μνήμη του πρόσφατα εκλιπόντος πατέρα και, περιμένοντας τον αργοπορημένο παπά για την τελετή, καθώς τα μέλη της οικογένειας πηγαίνουν, έρχονται, τσακώνονται, αγαπιούνται, προδίδονται, κατσαρόλες ζεσταίνονται και κρυώνουν, το τραπέζι στρώνεται και ξεστρώνεται, εκείνο που τελικά μνημονεύεται είναι όχι όσοι έφυγαν, αλλά όσα συνδέουν και χωρίζουν τους ζωντανούς.
Υποψηφιότητα της Ρουμανίας για το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, το νέο φιλμ του Πούιου φέρει μια συναρπαστική ατμόσφαιρα στα διαδοχικά μονοπλάνα του κι ένα απαιτητικό εύρημα στον «εγκλωβισμό» του θεατή μέσα στο σπίτι της πολυμελούς οικογένειας, αλλά στην τεράστια διάρκειά του καταφέρνει μάλλον, σχεδόν σκόπιμα κι επιτηδευμένα, να εξαντλήσει τον νου, παρά να τον παρασύρει.
ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΑΤΤΑΛΟΣ
Αντιρρησίας συνείδησης ★★★½☆☆
(Hacksaw Ridge, ΗΠΑ, Αυστραλία, 2016, 131’)
- Σκηνοθεσία: Μελ Γκίμπσον
- ηθοποιοί: Αντριου Γκάρφιλντ, Βινς Βον, Χιούγκο Γουίβινγκ, Τερέσα Πάλμερ
Αν κάτι παραμένει στο κέντρο των ιστοριών που αφηγείται ο Μελ Γκίμπσον, ένας εκπληκτικά προικισμένος σκηνοθέτης όσο και προβληματικός άνθρωπος, είναι η σχέση του με τη θρησκεία, η σχέση του με τη βία και, αναπόφευκτα, η σχέση της θρησκείας με τη βία.
Οι ήρωές του είναι πάντοτε άνθρωποι πιστοί σε έναν θεό, σε κάποια ανώτερα ιδανικά, σε κάτι πάντως πέραν του υλικού κόσμου που τους περιτυλίγει. Και πάντοτε αυτή τους η πίστη τούς καθοδηγεί μέσα σε σκηνικά φρικιαστικής βίας που τεστάρει τους ίδιους όσο κι εμάς ως θεατές – και ανθρώπους.
Στον «Αντιρρησία συνείδησης», την πρώτη ταινία που σκηνοθετεί ο Γκίμπσον ύστερα από μία δεκαετία, ο κεντρικός ήρωας, Ντέσμοντ Ντος (ένας άλλοτε στωικός, άλλοτε παλιομοδίτικα ενθουσιώδης Αντριου Γκάρφιλντ), θέλει να βοηθήσει την πατρίδα του στον πόλεμο μα αρνείται να ασκήσει βία.
Δεν πιάνει όπλο, κάτι που φυσικά τον κάνει δακτυλοδεικτούμενο στο τάγμα όπου υπηρετεί, και θύμα αστείων έως και πράξεων εκφοβισμού. Ομως δεν λυγίζει, διότι η πίστη του σε αυτό το ιδανικό είναι αλύγιστη, ως αντίδραση στον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε, σε ένα σπίτι γεμάτο βία (ψυχολογική και όχι μόνο, με τον Χιούγκο Γουίβινγκ εξαιρετικό στον ρόλο του πατέρα) μα και σχεδόν αρρωστημένη θρησκευτική εξάρτηση.
Ολο το άνισο (και κατά τόπους απλοϊκό) πρώτο μέρος της ταινίας παίζει σαν κάτι από τα κλασικά αμερικανικά ’60s, με τις δυσκολίες, τις φιλίες, τις έχθρες, τον έρωτα του Ντος να παρουσιάζονται ανάμεσα σε επεισόδια που δοκιμάζουν τη θέλησή του.
Μα η κόλαση και το αποστομωτικής βίας ξέσπασμα του σκηνοθέτη Γκίμπσον έρχεται στο δεύτερο μισό, μαζί με την αληθινή ιστορία τού πώς ο Ντος έσωσε μόνος του σχεδόν όλο το στράτευμα.
Εκεί η πίστη δοκιμάζεται μέσα από κλιμακούμενης φρίκης σκηνικά, με τον Ντος να βρίσκεται σε μια επί Γης κόλαση, μόνος, με μόνο σύμμαχο τον εαυτό του. Αγριο, καθηλωτικό σινεμά θρησκευτικής ενοχής, αίματος και θριάμβου.Θοδωρής Δημητρόπουλος
VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ODEON STARCITY, ODEON ΟΠΕΡΑ, STER ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ΑΒΑΝΑ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, NANA CINEMAX, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ Ν. ΣΜΥΡΝΗ, ΙΛΙΟΝ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΣΙΝΕΑΚ
Θάνατος στο Σαράγεβο ★★½☆☆☆
(Smrt u Sarajevu, Γαλλία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, 2016, 85’)
- σκηνοθεσία: Ντάνις Τάνοβιτς
- ηθοποιοί: Σνεζάνα Βίντοβιτς, Μοχάμεντ Χάτζοβιτς, Ιζουντίν Μπαχίροβιτς
Το κεντρικό ξενοδοχείο Europa του Σαράγεβο προετοιμάζεται για ένα γκαλά της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τα 100 χρόνια από τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, την ίδια ώρα που το προσωπικό οργανώνεται για απεργία κι ο μάνατζερ ζητά βοήθεια από τον τοπικό μαφιόζο.
Την Αργυρή Αρκτο – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής κέρδισε η νέα ταινία του Ντάνις Τάνοβιτς στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, εμπνεόμενος από το θεατρικό «Hotel Europa» του Μπερνάρ Ανρί-Λεβί, μπαίνοντας στο δικό του, συμβολικό «ξενοδοχείο» όπου συγκεντρώνονται, συγκρούονται και καθαίρονται όλες οι πλευρές της πολύπαθης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Η διαφθορά και η δυσλειτουργία των Βαλκανίων αποτυπώνεται με όλο το φολκλόρ, τα στερεότυπα και τον διδακτισμό ενός εξωτερικού παρατηρητή –καθώς ο Τάνοβιτς θεώρησε αναγκαία τη συνδρομή ενός Γάλλου διανοούμενου στην περιγραφή ενός κόσμου που ο ίδιος γνωρίζει τόσο καλύτερα– ωστόσο χτίζει πετυχημένα ένα θαυμάσιο σασπένς μέσα στους διαδρόμους του ξενοδοχείου, αποδεικνύοντας ξανά ότι είναι υπερφίαλος δημιουργός, αλλά βιρτουόζος σκηνοθέτης.
ΑΣΤΥ, ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ
Καρδιά βουνό ★★½☆☆☆
(Fùsi, Ισλανδία, Δανία, 2015, 94’)
- σκηνοθεσία: Νταγκούρ Κάρι
- ηθοποιοί: Γκούναρ Γιόνσον, Ιλμουρ Κριστιάνσντοτιρ
Μικρού βεληνεκούς, ήσυχη, αλλά διεισδυτική ματιά στην ψυχοσύνθεση ενός «αταίριαστου» ανθρώπου, γεμάτη σκανδιναβικό μινιμαλισμό και λεπτό μαύρο χιούμορ.
Ο 43χρονος Φούσι έχει το μέγεθος ενός γίγαντα αλλά την αθωότητα ενός παιδιού – ζει, άλλωστε, ακόμα με τη μητέρα του. Οταν μια γυναίκα απειλήσει τη ρουτίνα ασφαλείας του, ο Φούσι θα ρισκάρει να ζήσει πραγματικά.
Ο σκηνοθέτης του «Noi Albinoi» και του «Dark Horse», με τη βοήθεια του καθηλωτικού πρωταγωνιστή του, αφηγείται μια παράξενη, ζεστή ανθρώπινη ιστορία στο ψυχρό ισλανδικό τοπίο.
Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς ★★☆☆☆
(The light between oceans, Μεγ. Βρετανία, Ν. Ζηλανδία, ΗΠΑ, 2016, 133’)
- Σκηνοθεσία: Ντέρεκ Σιανφράνς
- Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Φασμπέντερ, Αλίσια Βικάντερ, Ρέιτσελ Βάις
Διασκευασμένο από το ομότιτλο βιβλίο της Μ. Λ. Στέντμαν από τον σκηνοθέτη του «Blue Valentine» και του φιλόδοξου αλλά χαοτικά άνισου «Place Beyond the Pines», το αισθηματικό δράμα εποχής ενώνει στη μεγάλη οθόνη το μυθικής ομορφιάς ζευγάρι των Αλίσια Βικάντερ και Μάικλ Φασμπέντερ, καταφέρνοντας με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο να μην αποσπάσει την παραμικρή χημεία ανάμεσά τους.
Οι δυο τους παίζουν ένα ζευγάρι την εποχή μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που, ζώντας απομονωμένοι σε ένα φάρο, βρίσκουν και σώζουν ένα μωρό που ξέβρασε η θάλασσα. Το μεγαλώνουν σαν να ήταν δικό τους μα, χρόνια αργότερα, ανακαλύπτουν την αληθινή του μητέρα, ρίχνοντας ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα στις πλάτες τους.
Ταινία όμορφη να την κοιτάς, ντυμένη και με τη μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά, μα τόσο νωχελικών ρυθμών που κάθε φορά που προσεγγίζει μια μεγάλη απόφαση ή μια ανατροπή, ο Σιανφράνς μοιάζει να μην έχει ιδέα ότι πρόκειται να παρουσιάσει κάτι σημαντικό. Ο ορισμός της μονοτονίας. Θοδωρής Δημητρόπουλος
Jack Reacher: ποτέ μη γυρίζεις πίσω ★★☆☆☆
(Jack Reacher: Νever go back, Κίνα, ΗΠΑ, 2016, 118’)
- σκηνοθεσία: Εντουαρντ Ζούικ
- ηθοποιοί: Τομ Κρουζ, Ρόμπερτ Νέπερ, Κόμπι Σμόλντερς, Αλντις Χοντζ
Στη δεύτερη κινηματογραφική περιπέτειά του, ο σέξι απόστρατος Τζακ Ρίτσερ καλείται ν’ ανακαλύψει τα μυστικά που θ’ αποκαταστήσουν την υπόληψη της ταγματάρχη Τέρνερ, αλλά, τελικά, και τη δική του.
Βασισμένο στον ήρωα των βιβλίων του Λι Τσάιλντ, το φιλμ λειτουργεί με στερεότυπα, η πλοκή φέρνει στη ζυγαριά και τα οικογενειακά του ήρωα, ο Ρίτσερ είναι μάγκας κι οι σκηνές δράσης λιγότερο θεαματικές, σ’ ένα σίκουελ που θα λειτουργήσει εισπρακτικά και θα μπερδευτεί γλυκά με την προηγούμενη και τις επόμενες ταινίες.
