Σε διπλανές καρέκλες στο «The Voice»

To καινούργιο «The Voice» βγαίνει στον ΣΚΑΪ μέσα στην εβδομάδα και όλοι εμείς οι φίλοι της μουσικής δείχνουμε ένα ενδιαφέρον παραπάνω.

Εστω και αν κάποιοι, οι πιο… έντεχνοι, εκφράζουν αντιρρήσεις για ανάλογα talent shows.

Δύο από τους κριτές του ωστόσο αποτελούν, θα έλεγα, εχέγγυα ποιότητας, όπως και να ορίζεται στο μυαλό του καθενός μας ο όρος «ποιότητα».

Ο Κωστής Μαραβέγιας και ο Πάνος Μουζουράκης. Μαζί με την Ελενα Παπαρίζου και τον Σάκη Ρουβά θα αποτελούν την τετράδα των κριτών.

«Σίγουρα οι συντελεστές ενός τέτοιου παιχνιδιού προσδίδουν μια προσωπική απόχρωση στο αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά μην ξεχνάμε πως εδώ πρόκειται για ένα παιχνίδι αρκετά γνωστό παγκοσμίως, με μια συγκεκριμένη και ισχυρή δομή που δύσκολα μπορεί κάποιος, είτε κριτής είτε παρουσιαστής είτε παίκτης, να διαρρήξει», μας λέει ο Κωστής Μαραβέγιας.

«Το ζητούμενο για μένα είναι να ακούσω και να δω, να βοηθήσω τους συμμετέχοντες όσο μπορώ και να εργαστώ με αγάπη κι ευσυνειδησία. Τώρα, τι ακριβώς μπορεί να οριστεί ποιοτικό και τι όχι, είναι πολύ σχετικό και έχουν γραφτεί πολλά στη φιλοσοφία της αισθητικής, χωρίς να μπορεί να απαντηθεί επαρκώς ποτέ. Ας πούμε πως από τα τραγούδια και τις φωνές που έχω ακούσει, κάποια μου ταιριάζουν περισσότερο και κάποια λιγότερο. Το δύσκολο για μένα είναι να μπορώ να κρίνω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, τραγουδιστές με ρεπερτόριο που δεν κατέχω. Προσπαθώ πάντως όσο περισσότερο μπορώ να μην αδικήσω κανέναν».

Ο Πάνος Μουζουράκης το πηγαίνει κάπου αλλού:

«Νομίζω πως τo παιχνίδι αυτό το χαρακτηρίζει το γεγονός ότι στη θέση του κριτή δεν κάθονται κριτές. Κάθονται άνθρωποι που έχουν βιώσει παρόμοιες αγωνίες, συναισθήματα και την ίδια ανάγκη με εκείνους που στέκονται από πίσω τους και τραγουδάνε, για να γυρίσουν μια καρέκλα, για μια ευκαιρία κάτω από τα φώτα, για μια θέση στην καρδιά σας. Επίσης στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο όρος “κριτής” έχει αντικατασταθεί από τον όρο “coach”, δηλαδή “προπονητής”. Αλλά εγώ πιστεύω πως δεν είμαστε ούτε αυτό. Αν το δεις από τη δική μας πλευρά, είμαστε οι “παίκτες” και κρατάμε μια τράπουλα που ξεχειλίζει από ταλαντούχες φιγούρες και εμείς πρέπει να βρούμε τους άσους για να νικήσουμε τους φίλους μας στις διπλανές καρέκλες. Το παιχνίδι, είτε κάθομαι εγώ στην καρέκλα είτε ο Tom Jones είτε o Pharrell Williams, πάλι “Τhe Voice” θα λέγεται. Και ο Tom Jones, είτε κάνει σβούρες σε μια καρέκλα είτε βάζει φωτιά σε μια σκηνή, πάλι Tom Jones θα λέγεται».

Το «The Voice» ξεκινάει την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου και θα μεταδίδεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 10 το βράδυ.

Την παρουσίαση ανέλαβε ο Γιώργος Καπουτζίδης. Να δούμε τι ταλέντα θα βγουν αυτή τη φορά, πόσοι καλοί καινούργιοι τραγουδιστές θα μας προκύψουν.

«Από το “Fame Story” μέχρι σήμερα, με χιλιάδες συμμετοχές κάθε χρόνο και αρκετούς νικητές που ανέδειξε ο κόσμος, θα περίμενες περισσότερους μέσα στο καλλιτεχνικό στερέωμα από τους λίγους που μου έρχονται τώρα στο μυαλό», σημειώνει ο Πάνος Μουζουράκης.

«Μπορώ να φανταστώ θύματα δεσμευτικών συμβολαίων ή παγίδες που μπορεί να σου βάλει ο εαυτός σου σε κατάσταση υπερέκθεσης, ακόμα και την αδυναμία να βρεις το σωστό ρεπερτόριο, είναι λόγοι που κράτησαν κάποιους καλλιτέχνες μακριά από την επιτυχία. Από την άλλη, το να κερδίσεις έναν τέτοιο διαγωνισμό, σίγουρα δεν σημαίνει ότι έλυσες τα προβλήματά σου. Σε τρεις μήνες από τη νίκη σου, θα βγει ένα άλλο παιχνίδι, με νέες φάτσες και στο τέλος έναν καινούργιο νικητή. Νομίζω ότι το πρώτο πράμα που πρέπει να ξέρεις, είναι το “τι θες να κάνεις” σύμφωνα με το “ποιος νομίζεις ότι είσαι” και «γιατί το κάνεις”».

Πότε ένας τραγουδιστής είναι όντως καλός, όμως;

«Εκτός από το τεχνικό μέρος της φωνής, που είναι κάτι που μετράει, όπως μια φωνή τονικά σωστή με σχετικά καλή άρθρωση ώστε ο στίχος να γίνεται κατανοητός, είναι πολύ σημαντικό να διαθέτει κάτι το ιδιαίτερο», απαντά ο Κωστής Μαραβέγιας. «Να έχει μια μοναδικότητα ο τρόπος ερμηνείας αλλά και το ηχόχρωμα. Να μπορεί να παρουσιάζει την πρόθεση, το νόημα που κρύβεται πίσω από τους στίχους, χωρίς επιτήδευση, αλλά με απλότητα και αμεσότητα. Η φωνή να διαθέτει παρουσία και ενέργεια. Ξέρετε, σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η εικόνα και μάλιστα σε ένα μέσο όπως η τηλεόραση που κατά κανόνα πουλάει και προωθεί την εικόνα, είναι συναρπαστικό να πρέπει να κρίνεις έναν τραγουδιστή χωρίς να ξέρεις πώς είναι η σκηνική του παρουσία. Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που το “The Voice” έχει κάτι το μοναδικό. Ως γνήσιος εραστής του ραδιοφώνου, λατρεύω να οπτικοποιώ με τη φαντασία μου μια φωνή που ακούω, χωρίς να βλέπω εκείνον που την εκφέρει. Και στο παιχνίδι θα το κάνω για πάνω από 200 συμμετέχοντες».