Διερχόμενος, σε αυτοκίνητο φίλου, από την Ομόνοια, πρόσφατα, θαυμάσαμε πράσινο και χρώμα.
Πράσινη και λουλουδιασμένη ποια; Η πιο τσιμεντωμένη και πολύπαθη πλατεία της Αθήνας∙ εννέα, νομίζω, οι έως τώρα μεταμορφώσεις της από πρώτης κατασκευής, το 1834.
Πρώτα πλατεία Ανακτόρων (εκεί γύρω είχε πρωτοσχεδιαστεί να γίνουν τα ανάκτορα), μετέπειτα πλατεία Οθωνος.
Ελλειψοειδής στην αρχή, μετά τετράγωνη, αργότερα στρογγυλή, σήμερα κολοβωμένα τετράγωνη.
Ομόνοια ονομάστηκε το 1862, με την έξωση του Οθωνα, σε μια από τις αμέτρητες «εθνικές συμφιλιώσεις» της χώρας.
Το όνομα της πιο κεντρικής πλατείας της πρωτεύουσας είναι είδος σε μας σπανιότατο.
Την επομένη ήμουν εκεί ξημερώματα. Κυριακή. Πέτυχα δύο κυρίες και έναν κύριο που κάτι τακτοποιούσαν.
Πρόθυμοι, μου έδωσαν τις πρώτες πληροφορίες: Ανθοκομική έκθεση, φθινοπωρινή, δύο εβδομάδες, 14 με 28 Οκτωβρίου.
Οργανωτής: Συνεταιρισμός Φυτωριούχων Αττικής. Ο ίδιος οργανώνει και ανοιξιάτικη ανθοκομική, στην πλατεία Δημαρχείου (σήμερα Εθνικής Αντιστάσεως∙ αυτή, νομίζω, έχει αλλάξει περισσότερα ονόματα από την Ομόνοια).
Διάβασα σε σχετική ανάρτηση: «Ξεκίνησε και φέτος η έκθεση που μεταμορφώνει για λίγες ημέρες την πλατεία Ομονοίας, σε πλατεία ολάνθιστη, δίνοντας χρώμα στο γκρίζο και βοηθώντας τους Αθηναίους να γεμίσουν ενόψει του χειμώνα τα μπαλκόνια τους με πολύχρωμα λουλούδια (…). Οι επισκέπτες θα μπορούν να βρουν μεγάλη ποικιλία από άνθη, φυτά και δέντρα, ενώ εξειδικευμένοι γεωπόνοι θα δίνουν πληροφορίες για φύτευση και φροντίδα των φυτών».
Γιατί όχι και περισσότερο από δύο βδομάδες, σκέφτηκα.
Γιατί όχι… εννιάμισι βδομάδες, συλλογίστηκα στο πονηρό. Ιδού το αυγό του Κολόμβου.
Μετά την τελευταία μεταμόρφωση με τα έργα για το μετρό, και τι δε γράφτηκε για την Ομόνοια και το χάλι της.
Πρώτο ενθαρρυντικό, ότι τα τελευταία χρόνια εστιατόρια/μπαρ της πλατείας έβγαλαν έξω τραπεζοκαθίσματα.
Ποιος θα είχε αντίρρηση, με ευθύνη του Συνεταιρισμού Φυτωριούχων, με επίβλεψη του δήμου, ίσως και με την ενίσχυση από τα δικά του φυτώρια και με τη σύμφωνη γνώμη των πέριξ καταστηματαρχών, ποιος θα αντιδρούσε για μια διαρκέστερη ανθοκομική στην Ομόνοια.
Να γεμίσει λουλούδια και φυτά διακοσμητικά, που μάλιστα θα ανανεώνονται -και μέσω εμπορίας/πωλήσεων και εποχικά.
Ας εξεταστεί το θέμα από όλες τις παραμέτρους και, εφόσον υπάρξει συμφωνία, ας προχωρήσει.
Μπροστά στα μάτια μας είναι η λύση να πρασινίσει η Ομόνοια που την ψάχνουμε δεκαπέντε χρόνια.
Μην πω, από το 1930, που πρωτοσκάφτηκε για τον Ηλεκτρικό, που τότε τον έλεγαν Υπόγειο Σιδηρόδρομο.
Διότι υπήρχε και Επίγειος, το περίφημο τραινάκι του Λαυρίου.
Από την Ομόνοια ξεκινούσε και αυτό, από την πλατεία (εξ ου και το όνομα) Λαυρίου. Μέχρι τότε η Ομόνοια ήταν κήπος, με παρτέρια και φοινικόδεντρα.
Τότε εγκαταστάθηκαν και τα υπαίθρια ανθοπωλεία στην πλατεία.
Τα θυμάμαι ζωηρά, και αυτά και τα αμαξάκια, τα μόνιππα, που έκαναν πιάτσα, στα βορειοδυτικά της Ομόνοιας, κοντά στον κινηματογράφο «Κοτοπούλη» (που παλιά ήταν το θέατρο της μεγάλης μας πρωταγωνίστριας).
Τα σήκωσαν στη μεταμόρφωση για το σιντριβάνι. Πράσινη ήταν η Ομόνοια.
Με τα χρόνια και τις πολλές μεταμορφώσεις πέτρωσε.
