Πάγιο, ελάσσονα θεσμό της αθηναϊκής μουσικής ζωής αποτελούν πλέον οι εποχικοί κύκλοι συναυλιών κυρίως παλιάς μουσικής που διοργανώνει η εταιρεία «Specs ’n’ arts» στην αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου, στην οδό Φιλελλήνων.
Η ιστορική αισθητική, ο ατμοσφαιρικός «οικογενειακής» κλίμακας χώρος του πέτρινου νεογοτθικού ναού, η σύντομη διάρκεια των συναυλιών, η φροντισμένη επιλογή καλλιτεχνών και τα ψαγμένα προγράμματα που αρθρώνονται θεματικά, συνιστούν ισχυρό, υγιή πόλο έλξης για κάθε λογής φιλόμουσους.
Υπό τον γενικό τίτλο «Abendmusik – Χριστουγεννιάτικες συναυλίες στον Αγιο Παύλο» παρουσιάστηκαν προσφάτως πέντε συναυλιακά προγράμματα (15, 16, 19, 20, 21/12/2016), στα οποία συμμετείχε πληθώρα Ελλήνων μονωδών, χορωδίες, σολίστες και μικρά ορχηστρικά σύνολα οργάνων εποχής.
Στις 20/12/2016 παρακολουθήσαμε τη συναυλία παλιάς μουσικής με συνθέσεις για μπαρόκ φλάουτο και πληκτροφόρο όργανο που έδωσαν ο τσεμπαλίστας Αλέξης Μαστιχιάδης και η Ολλανδή φλαουτίστρια Κρίστεν Χίμπνερ (Kristen Huebner).
Επιλεγμένο ευφυώς και με γνώση ώστε να συνθέτει ένα ακρόαμα με διεγερτικές στιλιστικές εναλλαγές και μεγάλο πλούτο διαθέσεων, το πρόγραμμα περιέλαβε έργα Κεντρο- και Βορειοευρωπαίων συνθετών του ώριμου και ύστερου μπαρόκ.
Οι δύο μουσικοί έπαιξαν με άριστο συντονισμό και αβίαστη εγρήγορση, δημιουργώντας μια απολαυστική εντύπωση ζωντανής, πολιτισμένης συνομιλίας, στην οποία ο κάθε ερμηνευτής άφηνε ικανό χώρο στον άλλο να αναπτύξει τα (μουσικά) επιχειρήματά του και να εκτονώσει με εκφραστική εγρήγορση τον δεξιοτεχνικό του οίστρο.
Ο μικρός ναός υπήρξε όπως πάντα ιδιαίτερα φιλόξενος στον απαλό, ευαίσθητο ήχο του μπαρόκ φλάουτου.
Στη συμβατική γραφή της «Σονάτας αρ.10» του Χέντελ απολαύσαμε τις ισορροπημένες διανθίσεις και τις φροντισμένες καταλήξεις των φράσεων, ενώ στη «Σονάτα, BWV 1034» του Μπαχ ο διακριτικά τονισμένος βηματισμός έφερε ανάλαφρα το κινητικό, πνευματώδες ξετύλιγμα της γραφής για το φλάουτο.
Στη «Σονάτα αρ.2» του Σάιμπε και τη «Σονάτα αρ.9» του Μάτεσον ξεχώρισαν οι εναλλαγές της χροιάς του ήχου στο τσέμπαλο και κυριάρχησαν η διαφάνεια και η πυκνότητα της διακοσμητικής, δαντελένιας γραφής για το φλάουτο.
Τέλος, στη «Σονάτα σε Σολ ελάσσονα» του Κβαντς δέσποσε η α λα «Θύελλα κι ορμή» ζωντάνια και συγκινησιακή φόρτιση της γραφής. Ανάμεσα στις σονάτες, ο Μαστιχιάδης έπαιξε στο όργανο δύο πρελούδια από κοράλ του Μπαχ (BWV 610, BWV 642).
