Προφανώς και δεν φταίει αποκλειστικά ο φετινός Παναθηναϊκός που από το 2012 μέχρι σήμερα ο σύλλογος που έχει δοξάσει όσο κανείς άλλος την Ελλάδα αγνοεί τη νίκη σε δώδεκα ευρωπαϊκά ματς.
Υπάρχει ξεκάθαρα το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί για τα φετινά πεπραγμένα.
Οχι για την ντροπιαστική θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη, ούτε για το σύνολο της… κατηφόρας από το 2012 και την τελευταία νίκη επί της Μάριμπορ.
Το πρόβλημα είναι σαφώς βαθύτερο και ως άλλη κατάρα έχει ξεκινήσει από τη «χρεοκοπία» της «πράσινης» ΠΑΕ και τα μνημονιακά χρόνια που ακολούθησαν σαν μονόδρομος στη συγκεκριμένη χρονική καμπή της Ιστορίας που όλοι βιώνουμε.
Στη διάρκεια του χρόνου άλλωστε τα πάνω και τα κάτω είναι συνεχή, το δε μέλλον απρόβλεπτο, γεμάτο εκπλήξεις.
Η υπάρχουσα πραγματικότητα καταδεικνύει απλώς ότι το ταβάνι του φετινού Παναθηναϊκού ήταν η πρόκριση στους ομίλους.
Δεν ήταν έτοιμος ως ομάδα για κάτι παραπάνω και δικαίως αποκλείστηκε από έναν όμιλο του «θανάτου» για Γιουρόπα Λιγκ εξαιτίας του κατρακυλίσματος των τελευταίων ετών.
Με μόλις δύο ανταγωνιστικές εμφανίσεις (σε Βίγκο και Λιέγη, με συγκομιδή μόλις έναν βαθμό αντί για μίνιμουμ τέσσερις) και κυρίως με ήττες στη Λεωφόρο, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ταπεινωτική και επώδυνη για κάθε φίλο του Παναθηναϊκού και το ματς της Κυριακής με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη έχει υπαρξιακό χαρακτήρα.
Το ποτήρι είναι έτοιμο να ξεχειλίσει για τον Στραματσόνι, ο Αλαφούζος βρέθηκε μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό σε δεινή θέση και εάν δεν επιστρέψει στις νίκες το «τριφύλλι» στην πλατεία, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες.
-320x213.jpg)
