efsyn.gr , Ματούλα Κουστένη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Xορός και θέατρο, από το Χάρλεμ στην Ουάσινγκτον, από το straight στο queer, από την Κλυταιμνήστρα στον Αμλετ, από την αρχαία τραγωδία στα social media, από τα 60s στο σήμερα, από την Αμερική στην Αθήνα.

Ριζοσπαστικά πειράματα με έργα κλασικού ρεπερτορίου, τολμηρές εξερευνήσεις της ποπ κουλτούρας, αντισυμβατικές προσεγγίσεις, εναλλακτικές χρήσεις των νέων τεχνολογιών.

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση επιχειρεί μέσα από μια συνάντηση διαφορετικών καλλιτεχνικών βιωμάτων να καταγράψει ψήγματα από τη σύγχρονη αμερικανική καλλιτεχνική σκηνή και να ανιχνεύσει τον πλουραλισμό της. Αυτό είναι το Φεστιβάλ Made in USA, που πραγματοποιείται από τις 13 έως τις 29 Νοεμβρίου, σε μια ιστορική στιγμή κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων.

Ενώ, λοιπόν, η Αμερική έρχεται αντιμέτωπη με μια καινούργια σελίδα στην Ιστορία της, ζητήσαμε από τους νέους Αμερικανούς καλλιτέχνες που παρέστησαν χθες στη συνέντευξη Τύπου το σχόλιό τους: «Κρατάμε την ανάσα μας για τις επόμενες ώρες και ελπίζουμε να δούμε την πρώτη γυναίκα πρόεδρο», είπαν με μια φωνή.

«Το ερώτημα που ανοίγει αυτό το φεστιβάλ είναι το τι συμβαίνει σήμερα με τους νεότερους Αμερικανούς. Μπορούμε να μιλήσουμε για μια νέα αμερικανική πρωτοπορία σε εποχές που ο ίδιος ο όρος τίθεται υπό αμφισβήτηση; Μπορούν οι πειραματικές καλλιτεχνικές πρακτικές να πραγματευτούν κριτικά τους σημερινούς ριζικούς μετασχηματισμούς της αμερικανικής αλλά και παγκόσμιας πολιτικής τάξης;

»Εχουν τη δύναμη οι ριζοσπαστικές πρακτικές να αμφισβητήσουν θεσμικά πλαίσια αλλά και να υπερβούν τις δυαδικότητες του φύλου και της σεξουαλικότητας σε εποχές με αυξανόμενα κρούσματα ρατσιστικής βίας τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη;

»Μπορεί η σύγχρονη αμερικανική σκηνή να διερευνήσει νέους τρόπους επικοινωνίας και συνύπαρξης που απηχούν το στρατευμένο πολιτικό θέατρο που γνωρίσαμε στις δεκαετίες του ’50 και ’60;», είπε η Κάτια Αρφαρά παρουσιάζοντας το πρόγραμμα.

Πρώτο σ’ αυτόν τον υπέροχο αμερικανικό μαραθώνιο είναι το έργο «Judson Church is Ringing in Harlem» (13–14.11), όπου ο αντισυμβατικός Νεοϋορκέζος χορογράφος Τράγιαλ Χάρελ επιχειρεί μια διασταύρωση του voguing και του μεταμοντέρνου χορού, όχι τόσο για να αναπαραγάγει το γενικευμένο κλίμα της αντικουλτούρας των όψιμων 60s, όσο για να επαναφέρει στο προσκήνιο το σώμα, ως πυρήνα συγκρότησης του εαυτού και διεκδίκησης της διαφορετικότητας.

Εναν διάλογο ανάμεσα στην Αμερική και την Αθήνα επιχειρούν οι 600 Highwaymen καλώντας στην παράστασή τους «The Record» (13–14.11) 46 Αθηναίους.

Οι συμμετέχοντες που προέκυψαν από πολλαπλές οντισιόν δεν είναι ηθοποιοί, δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και θα βρεθούν στη σκηνή συνοδεία ζωντανής μουσικής για περίπου μία ώρα. Με την παρουσία, την κίνηση και την ακινησία τους, τα βλέμματα και τη σιωπή τους παράγεται μια σύνθεση για τη σημασία τού να υπάρχεις, να συνυπάρχεις και να είσαι παρών στο «εδώ και τώρα».

Αλγοριθμική περφόρμανς έχετε δει ποτέ; Ηρθε η ώρα. Μια δεινή πειραματίστρια, η Ανι Ντόρσεν, μας συστήνει την ιδιότυπη θεατρική της δουλειά «A Piece of Work» (16 – 17.11) όπου η Τρίτη Πράξη του «Αμλετ» μπλέκει σε ένα ιδιοφυές σκηνικό παιχνίδι νόησης και αλγορίθμων, ανθρώπου και μηχανών, live performance και new media.

Ενα εντελώς απρόβλεπτο ανέβασμα των «Τριών Αδελφών» του Τσέχοφ με τίτλο «Who Left This Fork Here» (16-17.11) φέρνει ο καταξιωμένος Αμερικανός πειραματιστής σκηνοθέτης και μετρ του live-mixing Ντάνιελ Φις. Τρεις γυναίκες-περφόρμερ, διαφορετικών ηλικιών, βρίσκονται ανάμεσα σε γενέθλιες τούρτες, κάμερες, καλώδια, λαμπτήρες και βιντεοπροβολές σ’ αυτό το ηλεκτρισμένο σκηνικό ποίημα.

Απροσδόκητο multimedia σόλο με τον Αγαμέμνονα και τον Αίγισθο στο Skype και τη μυθική Κλυταιμνήστρα καλωδιωμένη στο Google παρουσιάζει στο «Phone Homer» η χαρισματική περφόρμερ Μισέλ Ελσγουορθ (20–21.11).

Στο «Α quartet» (20–21.11) η ελληνικής καταγωγής Χίδερ Κράβας ζητά από τέσσερις εξαιρετικούς χορευτές να ερμηνεύσουν τέσσερα σόλο εμπνευσμένα από ασύνδετες πηγές: μπαλέτο, παραδοσιακούς χορούς, φιγούρες από μαζορέτες και κινήσεις από εργατικές διεκδικήσεις.

Ο σπουδαίος Μιγκέλ Γκουτιέρεζ, πάντοτε ενεργός στα κινήματα διεκδικήσεων της νεοϋορκέζικης ομοφυλοφιλικής κοινότητας, αναρωτιέται στο «Age & Beauty Part 1» (24–25.11) πώς αντιμετωπίζεται ένας μεσήλικας ομοφυλόφιλος χορογράφος από ένα σύστημα που εξαίρει τη νεότητα και τη φρεσκάδα.

Εμβληματική μορφή της νεοϋορκέζικης εναλλακτικής σκηνής, σκηνοθέτης, συνθέτης και θεατρικός συγγραφέας, ο πολυβραβευμένος Ρίτσαρντ Μάξγουελ μεταφέρει στο «The Evening» τη «Θεία Κωμωδία» σε ένα κακόφημο μπαρ (24–25.11).

Ενώ στο «Showcase» του ίδιου (26–27.11) ένας ηθοποιός, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, με τους θεατές σε απόσταση αναπνοής παλεύει με τα διλήμματα της προσωπικής του ζωής.

«Tell Me Love Is Real» έχει τίτλο η συγκλονιστική παράσταση του Ζάκαρι Ομπερζαν την οποία δημιούργησε αντλώντας έμπνευση από ένα τραγικό γεγονός. Ο ίδιος, βλέπετε, τον χειμώνα του 2012 ήταν μαζί με τη Γουίτνεϊ Χιούστον το τελευταίο μοιραίο βράδυ της ζωής της (28–29.11).

Τέλος, στο «”Thank Υou for Coming: Attendance» (28– 9.11) η Φέι Ντρίσκολ σχηματίζει έναν κλοιό γύρω από τους ερμηνευτές και οι θεατές γίνονται μέρος ενός απολαυστικού χάους. Ετοιμαστείτε να ζήσετε το ζωντανό θέαμα ως κοινή πολιτική πράξη!