«Είστε μαύροι, παίζετε rock, λέγεστε Death και θέλετε να κυκλοφορήσετε δίσκο;». Αυτή η χαρακτηριστική ατάκα από το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «A band called Death» συμπυκνώνει την απίστευτη ιστορία τριών αδελφών από το Ντιτρόιτ που ήθελαν απλά να τα… σπάσουν. Οι δύο εξ αυτών έρχονται το Σάββατο στην Αθήνα για να «ισοπεδώσουν» το Κύτταρο.
Τα αδέλφια Χάκνεϊ από το Ντιτρόιτ επιχείρησαν να κάνουν κάτι ουσιαστικά απαγορευμένο στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1970. Να γίνουν μια από τις ελάχιστες μπάντες που αποτελείται από αφροαμερικανούς και δεν παίζει blues, soul και funk.
Διάλεξαν και ένα πλήρως αντιεμπορικό όνομα και αποφάσισαν να οδηγήσουν τη μουσική τους σε πιο σκληρά μονοπάτια, στο hard rock και στα όρια του punk. Δεν είναι τυχαίου ότι, πλέον, μετά από τέσσερις δεκαετίες θεωρούνται από τους πρωτεργάτες της αμερικανικής punk μαζί με τους Stooges του Iggy, τους MC5 και, βέβαια, τους Ramones.
Το εντυπωσιακό είναι πως μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν τους ήξερε κανένας απολύτως.
Η απίστευτη ιστορία των Death καταγράφεται με συγκινητικό τρόπο στο αναγνωρισμένο ντοκιμαντέρ «A Band Called Death» το οποίο ακολουθεί την πορεία του συγκροτήματος από την πλήρη αφάνεια στην καταξίωση ανάμεσα στις τάξεις των οπαδών του σκληρού ήχου.
Ο Ντέιβιντ, ο Μπόμπι και ο Ντάνις άλλαξαν τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν τη μουσική όταν άκουσαν για πρώτη φορά τους Who και τον Alice Cooper και αποφάσισαν να σκληρύνουν τον ήχο τους. Είχε προηγηθεί, βέβαια, το απαραίτητο παιδικό φροντιστήριο από τον μπαμπά για τους Beatles.
Το 1975 ηχογράφησαν επτά τραγούδια και παρά τις παραινέσεις των υποστηρικτών τους να αλλάξουν το όνομά τους σε κάτι πιο εμπορικό εκείνοι αρνήθηκαν. Έκαναν αρκετές συναυλίες, κυκλοφόρησαν δύο τραγούδια (Politicians in My Eyes και Keep on Knocking) μόνοι τους σε ένα σινγκλ 500 αντιτύπων και το 1977 διέλυσαν το σχήμα απογοητευμένοι και χαμένοι μέσα στην αφάνεια.
Στη συνέχεια τα αδέλφια τράβηξαν διαφορετικούς δρόμους. Ο Ντέιβιντ, ο μεγαλύτερος, ο σκεπτόμενος και η ψυχή της μπάντας, χάθηκε μέσα στη δίνη του αλκοόλ και πέθανε το 2000, ενώ ο Μπόμπι και ο Ντάνις μετακόμισαν στο Βερμόντ και γνώρισαν σχετική επιτυχία με δύο μπάντες που έπαιζαν πιο «μαύρη» μουσική, δηλαδή gospel και reggae.
Το 2008, όμως, η ιστορία των Death ξεκίνησε με ένα φοβερό παιχνίδι της τύχης. Οι γιοι του Μπόμπι Χάκνεϊ, που σπούδαζαν τότε στη δυτική ακτή άκουσαν σε ένα δισκάδικο έναν «χαμένο» δίσκο από τα 70’s. Αναγνώρισαν τη φωνή του πατέρα τους στα τραγούδια και τον πήραν τηλέφωνο.
Όταν εκείνους τους επιβεβαίωσε πως έπαιζε σε μια μπάντα που λεγόταν Death (A band called Death, όπως το ντοκιμαντέρ) του ανακοίνωσαν ότι, μετά από 33 χρόνια, τα τραγούδια τους ακούγονται σε τοπικούς σταθμούς και σε φοιτητικά πάρτι.
Τα παιδιά αποφάσισαν τότε να διαδώσουν το μήνυμα του πατέρα και των θείων τους (γιατί το rock είναι και οικογενειακή υπόθεση) φτιάχνοντας μια μπάντα και παίζοντας live τη μουσική των Death.
Έναν χρόνο μετά η εταιρεία που είχε τα δικαιώματα του χαμένου δίσκου «μυρίστηκε» χρήμα και προχώρησε στην κυκλοφορία του «For the Whole World to See», το οποίο περιλαμβάνει τα επτά κομμάτια που ηχογραφήθηκαν το 1975 και είναι ένα πραγματικό ακατέργαστο μουσικό διαμάντι.
Ο Μπόμπι και ο Ντάνις αποφάσισαν να… αποκηρύξουν τη reggae και να επιστρέφουν στο σκληρό rock και το punk για να ολοκληρώσουν το όραμα που είχε ο αδικοχαμένος τους αδελφός. Ο Ντέιβιντ, άλλωστε, ήταν ο μοναδικός που πίστευε ότι κάποια στιγμή όλος ο κόσμος θα τους γνωρίζει. Εν μέρη το πέτυχε…
Οι Death δεν έμειναν εκεί, πραγματοποιούν συναυλίες και περιοδείες, ενώ, το 2014, κυκλοφόρησαν και δεύτερο δίσκο με τίτλο «N.E.W.».
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Γιατί αύριο Σάββατο οι Death έρχονται να μας… διδάξουν μουσική στο Κύτταρο.
Όσοι πιστοί προσέλθετε για μια βραδιά μουσικής ιστορίας, έστω και με πάνω από 40 χρόνια καθυστέρηση.
