Τύχη ή εκ προμελέτης; Ο Γιώργος Ρουμπάνης μόνος του έθεσε την απορία για την εξέλιξη της Κατερίνας Στεφανίδη.
Ωστόσο, ήταν σίγουρος για κάτι: «Εχει το DNA! Εχει καλά γονίδια, αθλητικά».
Ο γηραιότερος των Ελλήνων ολυμπιονικών (γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1929) και χάλκινος στο επί κοντώ το 1956 στη Μελβούρνη, μίλησε στην «Eφ.Συν.» για τη χρυσή ολυμπιονίκη του Ρίο.
«Η Κατερίνα είναι αξιόλογη! Δεν ξέρω αν ήταν θέμα τύχης ή εκ προμελέτης η πρόοδός της. Αλλά προφανώς τη βοήθησαν σωστά και οι γονείς της. Λειτούργησαν όλα σωστά και έφτασε σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Εχει όλα τα προσόντα. Η Κατερίνα -όπως τη βλέπω- είναι για να περάσει τα 5 μέτρα», τόνισε.
Μα και πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο την «πίστευε». «Κανόνι» την είχε χαρακτηρίσει.
«Πολλά στοιχεία πρέπει να έχει ένας αθλητής για να χαρακτηριστεί ταλέντο στο επί κοντώ και τα διαθέτει η Στεφανίδη. Χρειάζεται κι η οικονομική στήριξη και μια οικογένεια που θα κινηθεί σωστά με το παιδί. Ολα λειτούργησαν όπως έπρεπε στην περίπτωσή της.
Προσωπικά θα ήθελα πολύ να γίνει μια σχολή επί κοντώ που θα συγκέντρωνε παιδιά τα οποία έχουν ασχοληθεί κάποια χρόνια με την ενόργανη γυμναστική. Ετσι, θα συνεχίσουμε να βγάζουμε Κατερίνες!
Για παράδειγμα, ο πατέρας μου ήταν καθηγητής Φυσικής Αγωγής, αριστοτελικός. Μας σήκωνε το πρωί να γυμναστούμε. Εγώ από τύχη ασχολήθηκα με το επί κοντώ.
Από ένα στοίχημα με τον Μπαλάφα. Μου είχε πει: “Μα, με τι ασχολείσαι; Μπάσκετ και γυμναστική… Εδώ είναι τα δύσκολα, στο επί κοντώ”. Πήγα σε αγώνες στον Αλμυρό του Βόλου και νίκησα τον Κάρολο Παπούλια!».
Ο κ. Ρουμπάνης έχει ακόμα ένα κοινό στοιχείο με την Κατερίνα Στεφανίδη, πέρα από το επί κοντώ και το ολυμπιακό μετάλλιο στο αγώνισμα.
Το επίπεδό του ανέβηκε όταν πήγε στις ΗΠΑ: «Ημουν στο UCLA. Δούλευα και στο Πανεπιστήμιο. Πρόσεχα τα σκάμματα. Bέβαια, εκεί εργαζόμουν σε φούρνο για να ζήσω. Ηταν τόσο σκληρή η δουλειά που με γύμναζε. Εξοντωτική! Το καλοκαίρι μάζευα φρούτα».
Το μοντέλο των ΗΠΑ, όπως λέει, είναι αυτό που αγαπάει.
«Αυτό που εφάρμοσε ο Σπύρος Καπράλος με την ΕΟΕ και το πρόγραμμα “Υιοθετήστε έναν αθλητή” είναι εξαιρετικό. Βρήκε χορηγούς στους αθλητές. Δεν μου αρέσει να είναι κρατικοδίαιτος ο αθλητισμός, αλλά να υπάρχουν χορηγοί όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εγώ δεν δέχτηκα να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μας κάλεσε, παρουσία του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων, και είπε να μου δοθεί ο βαθμός του συνταγματάρχη και ότι σύντομα θα γίνω στρατηγός.
Ο πατέρας μου τού απάντησε ότι είναι… φάουλ! Και ότι εμείς είμαστε ερασιτέχνες! Οτι γυμναζόμαστε για την υγεία μας. Τέσσερα παιδιά ήμασταν και είχαμε όλα κι όλα δυο πουκάμισα. Βγαίναμε οι δύο το πρωί και οι άλλοι δύο το απόγευμα.
Ετσι, μεγαλώσαμε. Στα γκραν πρι έκανα ρεκόρ Ευρώπης. Τότε με φώναξε ο Παρίσης, ο ταμίας του ΣΕΓΑΣ, και μου είπε ότι θα πάρω πριμ 25.000 δραχμές. Ενας μισθός ήταν 1.000 – 2.000 δραχμές. Δεν τα δέχτηκα!
Ζήτησα ν’ αγοραστούν κοντάρια για τους αθλητές. Με σκουπόξυλα προσπαθούσαν να προπονηθούν! Τελικά αγόρασαν τα κοντάρια με αυτά τα χρήματα. Αυτής της λογικής είμαι, γι’ αυτό μου άρεσε το πρόγραμμα του κ. Καπράλου!».
