Ο Βίκτορ Ορμπάν… δεν χάνει ποτέ!

Tηρώντας πιστά τις προσφιλείς του «χριστιανικές» παραδόσεις, ο Βίκτορ Ορμπάν βάφτισε το κρέας… ψάρι! Λάβαρο στον ανένδοτο αγώνα του εναντίον Βρυξελλών και Βερολίνου για τη «φιλελεύθερη» (;) πολιτική που επιδιώκουν να επιβάλουν στη διαχείριση της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης εντός Ε.Ε., η ομόφωνη σχεδόν απόρριψη με συντριπτικό ποσοστό 98,3% στο –άκυρο τελικά– δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής κατά των υποχρεωτικών (;) ποσοστώσεων για την αναλογική μετεγκατάσταση μόλις 1.294 αιτούντων άσυλο στην Ουγγαρία, χωρίς την έγκριση του εθνικού κοινοβουλίου.

Ενα «εξαιρετικό», όπως είπε, αποτέλεσμα και «ισχυρό όπλο» για να εξακολουθήσει να πολεμά εκ των έσω: αφενός ενάντια σ’ αυτή καθ’ εαυτήν την υποδοχή μουσουλμάνων προσφύγων, αφετέρου υπέρ της επιστροφής εξουσιών από τις Βρυξέλλες στα κράτη-έθνη πια, όπως ονειρεύεται, της «Ενωμένης» κατά το δοκούν Ευρώπης.

Σκόπιμα, όμως, ο εθνικιστής πρωθυπουργός επιλέγει να δει το ποτήρι μισογεμάτο, αφού το δημοψήφισμά του εξελίχθηκε σε φιάσκο ολκής για τον ίδιο και τη ρητορική μίσους με την οποία ποτίζει συστηματικά τους πολίτες της χώρας του.

Σε πείσμα της πιο ακριβής, καταιγιστικής και βιτριολικής προεκλογικής εκστρατείας στα ουγγρικά χρονικά, που κόστισε πάνω από 48 εκατομμύρια ευρώ, απέτυχε να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους.

Κι έτσι, λόγω της χαμηλής προσέλευσης στις κάλπες και του καλέσματος μικρής μερίδας της αντιπολίτευσης για μποϊκοτάζ της διαδικασίας ή άκυρη ψήφο, η συμμετοχή δεν ξεπέρασε το 43,9% (μόλις 40% περίπου έριξε έγκυρα ψηφοδέλτια), όταν απαιτείτο τουλάχιστον 50% βάσει Συντάγματος, αναγκάζοντας την εθνική εκλογική επιτροπή να κηρύξει άκυρο το δημοψήφισμα.

Σύνταγμα-λάστιχο

Η αποχή των Ούγγρων ψηφοφόρων δεν είναι πρωτόγνωρη: στα δημοψηφίσματα για ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1997 και στην Ε.Ε. το 2003 το ποσοστό συμμετοχής κυμάνθηκε στο 49% και 46% αντίστοιχα.

Επικαλούμενος λοιπόν την εθνι(κιστι)κή εντολή που έλαβε –μέσω της στήριξης της ισλαμοφοβικής πολιτικής του– από 3,3 εκατομμύρια πολίτες σε σύνολο 8,27 εκατ. εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους (αριθμητικά περισσότερους απ’ όσους είχαν ψηφίσει υπέρ της εισόδου στην Ε.Ε.), ο Ορμπάν σκοπεύει όχι μόνο να συνεχίσει απτόητος να δίνει μανιώδη μάχη απέναντι στην Κομισιόν και την Ανγκελα Μέρκελ για να σαμποτάρει την όποια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική στο προσφυγικό/μεταναστευτικό, αλλά και να προχωρήσει σε τροποποίηση του Συντάγματος «ώστε να ανταποκρίνεται στη θέληση του λαού».

Μόνο που το Σύνταγμα, το οποίο έπαψε πλέον να βολεύει την ατζέντα του, το είχε αλλάξει η δική του κυβέρνηση το 2010, όταν ανέλαβε την εξουσία, θεσπίζοντας μάλιστα τη συμμετοχή τουλάχιστον 50% για την εγκυρότητα κάθε δημοψηφίσματος! Αλλος ένας λόγος που η ψηφοφορία της Κυριακής τού γύρισε μπούμερανγκ, εκτιμούν πολιτικοί αναλυτές.

Ωστόσο, ακόμα κι ο αντιευρωπαϊσμός του Ορμπάν εκφράζεται α λα καρτ, όπως άλλωστε και άλλων, νέων σχετικά κρατών-μελών της ανατολικής Ευρώπης.

Με χαρά η Βουδαπέστη καλωσορίζει κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από τα κοινοτικά ταμεία, ανησυχώντας σφόδρα και για την τύχη των Ούγγρων μεταναστών στη Βρετανία μετά το Brexit. Δεν διστάζει όμως να περιφρονεί επιδεικτικά τις υποχρεώσεις που της αναλογούν για τους αιτούντες άσυλο.

Η Κομισιόν

Βρυξέλλες και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αντέδρασαν ψύχραιμα στην έκβαση του δημοψηφίσματος, με τον εκπρόσωπο της Κομισιόν, Μαργαρίτη Σχοινά, να δηλώνει με νόημα πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή «σέβεται τη δημοκρατική βούληση όσων ψήφισαν αλλά και όσων δεν ψήφισαν».

Απέφυγε ωστόσο να απαντήσει εάν και πότε η Κομισιόν θα κινηθεί νομικά εναντίον της Ουγγαρίας, που παραβιάζει την απόφαση για αναλογική μετεγκατάσταση προσφύγων.

Πιο σκούρα τα πράγματα στο εσωτερικό μέτωπο, με το αντίπαλο δέος του Ορμπάν, το νεοναζιστικό Jobbik, να ζητά την παραίτησή του, κατηγορώντας τον για την παταγώδη αποτυχία του δημοψηφίσματος και την αποδυνάμωση των ουγγρικών θέσεων εντός Ε.Ε.