Η μακαρθική επέλαση της δεκαετίας του 1950 ενάντια στα κόμικς είχε συνέπειες που παρέμειναν ορατές επί σειρά δεκαετιών. Η θέσπιση των αυστηρών λογοκριτικών κανόνων της Comics Code Authority με θύματα τα κόμικς έστρεψε ή διέστρεψε σε πολλές περιπτώσεις τη θεματολογία τους σε άνευρα μονοπάτια ανιαρών και εύπεπτων αφηγήσεων με ξώπετσα και παρωχημένα ηθικά διδάγματα.
Στον μοναχικό αγώνα του ενάντια στη λογοκρισία, ο William Gaines, εκδότης της εταιρείας EC, επιχείρησε να αντιστρέψει το κλίμα, κυκλοφορώντας το 1955 μια σειρά από τίτλους που φιλοδοξούσε να μεταπείσουν όσους θεωρούσαν τα κόμικς προϊόντα μιας αρρωστημένης υποκουλτούρας, προθάλαμους της παιδικής και εφηβικής παραβατικότητας και εγκληματικότητας.
Το περιοδικό Psychoanalysis ήταν ενταγμένο στο πλαίσιο αυτής της εκδοτικής απόπειρας. Το εξώφυλλο ενημέρωνε ότι αναφέρεται σε «ανθρώπους που αναζητούν την πνευματική τους γαλήνη μέσω της ψυχανάλυσης» με πρωταγωνιστές έναν ανώνυμο ψυχαναλυτή και τους πελάτες του. Μάλιστα, το editorial ξεκαθάριζε ότι πρόκειται για δραματοποιημένα αποσπάσματα συνεδριών σε αντίθεση με την πραγματική ψυχανάλυση που απαιτεί πολυετή συνεργασία αναλυτή και αναλυόμενου.
Δυστυχώς κυκλοφόρησαν μόνο τέσσερα τεύχη. Σε χρόνια δίσεκτα, ωστόσο, συνέβαλαν έστω και λίγο στην προσπάθεια «νομιμοποίησης» των κόμικς αλλά και στην αποδοχή της ψυχανάλυσης ως επιστήμης.
