Ο βαθμός δυσκολίας για ν’ ανέβουν οι Ελληνες αθλητές στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ήταν μεγαλύτερος απ’ ό,τι στις προηγούμενες διοργανώσεις.
Κι όμως με χαρακτήρες θετικούς ευδοκιμεί ο αθλητισμός ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες της Ελλάδας.
Τέτοιοι ήταν οι ολυμπιονίκες της χώρας μας που κρέμασαν στο στήθος τους τα έξι μετάλλια της διοργάνωσης ξεπερνώντας τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στην προετοιμασία τους, αλλά και δυσκολίες προσωπικές.
Από αυτή την αποστολή απουσίαζαν οι ντίβες του παρελθόντος.
Μάλιστα, κάποιες εξ αυτών… έκαψαν τη γούνα του ελληνικού αθλητισμού με κρούσματα ντόπινγκ.
Ντίβα δεν είναι η ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας στην Αθήνα και στο Πεκίνο Σοφία Μπεκατώρου, ούτε ο Πετρούνιας, ο Μάρας, ο Γιαννιώτης, η Στεφανίδη, ο Μάντης και ο Καγιαλής, η Κατερίνα Νικολαΐδου και η Σοφία Ασουμανάκη που βρίσκονταν στο Ολυμπιακό Χωριό κι ας έχουν βαρύ παλμαρέ.
«Αστέρια» είχαμε, σταριλίκι όχι. Δεν ήταν αποστολή, ήταν ομάδα!
Η πιο δεμένη που έχουμε στείλει σε Ολυμπιακούς Αγώνες τα τελευταία χρόνια, το έλεγαν οι ίδιοι οι αθλητές που συμμετείχαν στη διοργάνωση του Ρίο.
Μπορούσε να παρασύρει ο ένας τον άλλο στο καλύτερο.
Το παραδέχθηκε κι ο Γιαννιώτης: «Μετά την Κορακάκη και τον Πετρούνια είπα ότι είναι η σειρά μου».
Ακόμα και τα παιδιά που έφτασαν στην… πηγή, αλλά νερό δεν ήπιαν έχουν πολλούς λόγους να χαίρονται.
Τίμησαν την παρουσία τους στο Ρίο σε μια δύσκολη εποχή.
Στα θετικά είναι και το γεγονός ότι η διαμάχη του Σπύρου Καπράλου και του Ισίδωρου Κούβελου για την προεδρία της ΕΟΕ και την «αθανασία» δεν πέρασε ούτε στιγμή στους 94 αθλητές που μας εκπροσώπησαν.
Κάποιοι εξ αυτών ίσως να είναι τόσο μακάριοι που μπορεί και να μην τη γνωρίζουν.
Αλλωστε, οι περισσότεροι από τους αθλητές δεν ασχολούνται με τέτοια ζητήματα και δεν πρέπει να τους απασχολούν.
Αυτό που θέλουν και πρέπει να ζητούν είναι να έχουν δίπλα τους την Ολυμπιακή Επιτροπή περισσότερο κι από την πολιτεία, καθώς αυτή είναι ο κύριος εκφραστής τους.
Στην τετραετία που προηγήθηκε την είχαν δίπλα τους την ΕΟΕ έμπρακτα.
Λειτούργησε σαν μάνατζέρ τους για να καλύψει τις ανάγκες τους και πέτυχε. Ενας από τους καλύτερους ρόλους που είχε μέχρι σήμερα η Ολυμπιακή Επιτροπή ήταν αυτός.
Προσέλκυσε την ιδιωτική πρωτοβουλία μέσω του χορηγικού προγράμματος «Υιοθετήστε έναν αθλητή στον δρόμο για το Ρίο» και… είδαμε προκοπή.
Ο Σπύρος Γιαννιώτης, που δεν γκρίνιαξε, παρά είπε ότι «εδώ δεν έχουμε νοσοκομεία και υγεία, τι να πούμε εμείς;», προφανώς κι έχει αντιληφθεί καλά τι θα πει «Ελλάδα της κρίσης».
Ο πρόεδρος της ΕΟΕ, Σπύρος Καπράλος, υπενθύμισε ότι η πολιτεία δεν ήταν οικονομικός αρωγός της Ολυμπιακής Επιτροπής για τους αθλητές υψηλού επιπέδου τα τελευταία επτά χρόνια.
«Καλές οι φωτογραφίες με τους αθλητές, αλλά θα διαρκέσουν άλλη μία εβδομάδα. Μέτα αρχίζουν και πάλι τα δύσκολα», τόνισε ο Καπράλος και πρόσθεσε: «Χαίρομαι γιατί και οι έξι βρήκαν ανθρώπους που τους υποστήριξαν μέσα από αυτό το πρόγραμμα, που έδειξε πως όταν τα χρήματα πηγαίνουν εκεί που πρέπει δεν χρειάζονται πολλά εκατομμύρια. Χρειάζονται χρήματα, αλλά μόνο όταν επενδύονται σωστά».
Είχαν και κάτι άλλο τα ελληνικά μετάλλια. Κάτι που μάλλον ταιριάζει στην ελληνική νοοτροπία.
Οι αθλητές είχαν ισχυρό δέσιμο με τον προπονητή τους. Η Κορακάκη είχε τον πατέρα της, η Στεφανίδη τον σύζυγό της, ο Γιαννιώτης τον «αυτοκόλλητό» του Γέμελο.
Τέτοιος, προπονητής είναι και ο Δημήτρης Ράφτης του Λευτέρη Πετρούνια. Δένεται με τα παιδιά του.
Φάνηκε κι από τον τρόπο που μίλησε για τον Μάρα. Εξήγησε ότι βρέθηκε στο Ρίο με τους δύο αθλητές του επειδή πριν από πολλά χρόνια είχε μπει στην προπονητική του διαδρομή ο Βλάσης Μάρας.
