Στις 3/6/2016, στο Μέγαρο Μουσικής, η ΚΟΑ υπό τον αρχιμουσικό Μιχάλη Οικονόμου έδωσε μια θαυμάσια, πλην έκδηλα… τσιγγούνικη συναυλία στην οποία ακούστηκε μόνον η «Συμφωνία αρ. 4» του Μάλερ.
Αν έστω υποθέσουμε ότι η 75λεπτη διάρκεια της αρχικά προγραμματισμένης «Συμφωνίας αρ. 5» υπό τον Στέφανο Τσιαλή γέμιζε τον χρόνο μιας κανονικής συναυλίας, η ούτε ωριαίας διάρκειας «4η» θα μπορούσε υπό κανονικές συνθήκες να είναι μόλις το πρώτο μέρος της συναυλίας.
Ηταν, άραγε, τόσο δύσκολο να ζευγαρωνόταν ο Μάλερ με κάτι σχετικό; Κι όμως, όσοι προσήλθαν πλήρωσαν πλήρες εισιτήριο… Αυτών λεχθέντων, η συναυλία άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.
Ο Μιχάλης Οικονόμου είναι ένας έμπειρος, υπερδραστήριος, ευφυής αρχιμουσικός με γερές σπουδές και ήδη πλούσια επαγγελματική εμπειρία σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Από τις πρώτες νότες φάνηκε ξεκάθαρα ότι κατανοεί σωστά αυτό που θα λέγαμε οδηγίες χρήσης της μουσικής του Μάλερ: τη θεατρικότητα της γραφής που θέτει σε διάλογο διαφορετικές ροές αφήγησης και νοήματος και, συνεπώς, απαιτεί πολυεπίπεδη οργάνωση της μουσικής αφήγησης, τη σημασία της καίριας ανάδειξης των λεπτομερειών και το νόημα κάθε μιας από αυτές, τον συνολικό χειρισμό της μουσικής δραματουργίας που συχνά υποκρύπτει προδηλώσεις ή κάνει «flash backs» κ.λπ.
Ο 43χρονος αρχιμουσικός οδήγησε την ΚΟΑ με σαφήνεια και ακρίβεια, άντλησε από τους μουσικούς μια ωραία οργανωμένη συμφωνική αφήγηση και απέδωσε εύστοχα τις λεπτές, ψυχολογικές ατμόσφαιρες της μουσικής του Μάλερ αλλά και τις ποικίλες μεταπτώσεις τους: «παραδείσια» αθωότητα, διαμεσολαβημένα παιδική ματιά, ουράνια αγαλλίαση, αμφισήμαντη ευφορία κ.λπ.
Ελέγχοντας επακριβώς τις διαφοροποιήσεις και αυξομειώσεις ταχυτήτων, ζυγιάζοντας σωστά τις στίξεις, κατευθύνοντας τα έγχορδα σε μετρημένες αυξομειώσεις και ευαίσθητες αποσβέσεις δυναμικής, διέπλασε ένα μουσικό ακρόαμα ολοζώντανο, νοηματικά εύγλωττο και σαφές.
Θαυμάσιες μεμονωμένες συνεισφορές μας χάρισαν τα χάλκινα και τα ξύλινα πνευστά, στα οποία ο Μάλερ αναθέτει ιδιαίτερα λυρικές σελίδες αλλά και κρίσιμες λεπτομέρειες σε κομβικές στιγμές της μουσικής αφήγησης. Ασυνήθιστα ωραίο, μελωδικό, με ποιότητες μουσικής δωματίου ήχησε το παίξιμο της ομάδας των βιολοντσέλων!
Στο καταληκτικό μέρος το μέρος της μονωδού απέδωσε η Μυρσίνη Μαργαρίτη με υγιή, λαμπερή φωνή και ορθοτονικό, καλαίσθητο τραγούδι. Το στροφικό τραγούδι «Η επουράνια ζωή» ακούστηκε σε καλά γερμανικά και με καθαρή άρθρωση, ενώ η ακμαία υψίφωνος ανταποκρίθηκε με άνεση, ετοιμότητα και ακρίβεια στις απότομες μεταπτώσεις ταχυτήτων και τις έντονες αντιθέσεις δυναμικής.
